Dwie siostry… Żyły sobie kiedyś dwie siostry. Starsza, Wioletta – piękna, odnosiła sukcesy i była …

DWIE SIOSTRY

Dawno temu żyły sobie dwie siostry. Starsza, Waleria, była piękna, zaradna i zamożna. Młodsza, Bożenka, utonęła w nałogu alkoholowym. W kwestii urody nie było już co mówić: trzydziestodwuletnia Bożenka bardziej przypominała sędziwą staruszkę. Była chuda, obrzękła twarz miała odcień siny, oczy zapadnięte w opuchnięte powieki, włosy matowe i potargane, dawno nie widziały ani mydła, ani szczotki – sterczały wokół głowy jak brudne kłęby siana.

Nie można mieć żalu do Waleri, naprawdę wiele próbowała, żeby wyciągnąć siostrę z bagna nałogu: wysyłała ją do najlepszych klinik na koszt tysięcy złotych, jeździła z nią do znachorek po wsiach – wszystko na nic. Kupiła Bożence przytulne mieszkanie, ale zapisała je na siebie, by siostra nie zamieniła wszystkiego na butelki. Po pół roku z całego wyposażenia zostały tam jedynie brudny materac, na którym leżała umierająca Bożenka, gdy Waleria przyszła się z nią pożegnać – miała wyjechać do Niemiec na stałe. Bożenka nie była już w stanie mówić, ledwo uniosła powieki, by zobaczyć niejasny zarys starszej siostry na tle brudnego, dawno nie mytego okna.

Wokół walały się puste butelki – dzielili się nimi z Bożenką miejscowi pijaczkowie. Waleria nie potrafiła zostawić siostry na pewną śmierć jak potem żyć z takim wspomnieniem? Sumienie by jej nie dało spokoju. Dla spokoju własnej duszy postanowiła zawieźć Bożenkę do ciotki na wieś. Z Olgą, siostry matki, prawie nie miały kontaktu. Wiedziały tylko, że kiedyś, gdy obie były małe, ciotka przyjeżdżała z podlaskiej wsi, przywoziła powidła, rumiane jabłka, suszone grzyby.

Waleria zapamiętała jedynie nazwę wsi Gałkowo. Pomyślała: skoro nikt nie zawiadamiał o pogrzebie, ciotka musi jeszcze żyć. Poprosiła o pomoc znajomego, zawinęli Bożenkę w koc, położyli ją na tylnym siedzeniu samochodu i ruszyli na wieś. Znaleźli Gałkowo, a dom ciotki Olgi łatwo było wypatrzyć cała wieś to cztery chałupy na krzyż. Bożenkę położyli na łóżku ciotki, Waleria położyła na stole wypłatę mówiąc: ona odchodzi, a ja muszę wyjeżdżać, ciociu Olgo. Pieniądze na pogrzeb może kiedyś przyjadę, to chociaż znajdę grób. Wystarczy na pomnik i ogrodzenie. Oddała też ciotce klucz do mieszkania Bożenki. A komu miałaby go powierzyć? Herbaty nie chciała szybko odjechała…

Ciotka Olga, kobieta samotna i sprawna, choć miała już 68 lat, rozpakowała Bożenkę, sprawdziła, czy jeszcze oddycha, i poszła nastawić samowar. W czasie gdy woda się gotowała, wsypała do termosu zioła ze swoich lnianych worków, dodała owoce z ogródka, zalała wszystko wrzątkiem i zostawiła pod przykryciem. Przez trzy dni poiła Bożenkę ziołowymi naparami z miodem, niemal na siłę, łyżeczką co pół godziny.

Nawet w nocy. Czwartego dnia zaczęła dodawać mleko własnej kozy, Matyldy. Też łyżeczką. Potem doszedł rosół z kury i warzywne wywary kury też miała swoje, choć tylko siedem, nie żal jej było dwóch dla umierającej siostrzenicy. Dopiero po miesiącu Bożenka sama usiadła na łóżku. Ciotka Olga woziła ją potem na sankach do wiejskiej bani (zima już przyszła), owiniętą w puchowy szal i koc. A tam, w bani, parzyły się kolejne napary z ziół, które Olga używała do mycia Bożenki. Potem rozczesywała jej włosy zaczynały pachnieć latem i łąką…

Samotna ciotka Olga wlała całą swoją niewykorzystaną czułość i troskę w opiekę nad siostrzenicą. W ten sposób, dosłownie po kropelce, ratowała życie Bożenki, przekazując jej z każdym naparem kawałek dobrej duszy. Najlepsze warszawskie kliniki, znachorki i czary zawiodły, a rodzina pomogła. Bożenka przeżyła. Wzmocniła się na mleku pachnącym koniczyną od Matyldy, na delikatnych, porannych jajecznicach ze świeżych jajek. Włosy zaczęły lśnić, policzki nabrały życia i rumieńców.

Okazało się, że Bożenka jest piękną blondynką o niebieskich oczach. Powoli zaczęła pomagać ciotce w domu, a potem i w gospodarstwie. Nauczyła się doić kozę, codziennie rano zbierała wiejskie jaja. Jadły tylko proste, domowe jedzenie niemal wszystko z własnego ogródka. Bożenka po powrocie z tamtego świata nie wróciła do dawnych myśli. Polubiła swoje nowe życie, czyste i spokojne. Cieszył ją każdy jasny poranek, białe chmury płynące po niebie, pierwsze wiosenne kwiaty.

Nad rzeką w krzakach pojawiła się kaczka z pisklętami, więc Bożenka chodziła dokarmiać je bułką. Odkryła w sobie też talent ciotka Olga nauczyła ją szydełkowania. Zaczynała od serwetek, ale po wspólnej wycieczce do Białegostoku, gdzie nakupiły mnóstwo kłębków wełny, Bożenka zaczęła robić wspaniałe puszyste chusty z niezwykłymi wzorami.

Nagle zaczęły spływać zamówienia od ludzi, zachwyconych jej rękodziełem. Bożenka zaczęła dobrze zarabiać. Po trzech latach ta sama, piękna już Bożenka, zabrała ukochaną ciotkę z tutejszej głuszy do małego nadmorskiego miasteczka. Składając ciotkowe oszczędności i własne, zarobione na ciepłych chustach, kupiła im nieduży, przytulny domek z małym ogrodem. Koza Matylda, którą Waleria przetransportowała specjalnym busem nad morze, sięgała codziennie po jabłko z niskiej gałęzi i spokojnie przeżuwała je, patrząc w zadumie na fale.

Tam, w ciepłym Bałtyku, niedaleko brzegu, pływają rano dwie najbardziej jej sercu bliskie kobiety.

A wiecie, co najpiękniejsze w tej historii? Ona wydarzyła się naprawdę.