Masz już odłożone pieniądze? – zapytała około 45-letnia kobieta, która otworzyła drzwi własnym kluczem.

Razem z moim chłopakiem wynajmujemy pokój u pewnej starszej pani w Krakowie. Mieszkamy u niej już osiem miesięcy.
Dzielimy z nią lodówkę, lecz jej półki prawie zawsze pozostają puste. Jedyna rzecz, która się tam znajduje, to garnek z owsianką na wodzie. Mydło służy jej tylko do prania, olej kupuje najtańszy, o przykrym zapachu. W przedpokoju stoją buty z łatami. Mieszkanie wręcz bije biedą.
Nasza gospodyni nie wtrąca się do naszych spraw, cały dzień chodzi po mieście, zbiera puszki i przykleja ogłoszenia. W każdą niedzielę staruszka organizuje sobie ucztę z nadpsutych owoców, które przynosi z placu targowego.
Nie raz współczułam jej tak bardzo, że łzy same napływały mi do oczu. Gdy pojawiał się u niej jakiś gość, to łkałam z bezsilności i poczucia niesprawiedliwości.
Masz przygotowane pieniądze? zapytała kobieta około czterdziestki, która weszła do mieszkania swoim kluczem.
Tak, Aniu. Masz, weź odpowiedziała nasza gospodyni, pani Stanisława.
To za mało. Jutro przyprowadzę Olę.
A czyje są te rzeczy? Masz lokatorów?
Wynajmuję pokój, z czegoś muszę żyć, całą emeryturę ci oddaję próbowała się tłumaczyć pani Stanisława.
To zobaczę, kto u ciebie mieszka. Słyszałam, że podobno jacyś kombinatorzy powiedziała kobieta, po czym weszła do naszego pokoju bez pukania.
No, kogo my tu mamy?
Zaskoczyło mnie to najście na uczciwie opłacony pokój:
Proszę zamknąć drzwi od drugiej strony!
A kim ty jesteś, żeby mi rozkazywać? Przecież jestem właścicielką tego mieszkania! Teraz będziecie płacić mi bezpośrednio, tu macie numer konta i telefonu powiedziała, kładąc kartki na stole. Weszła w butach, rozejrzała się. Zero spóźnień, bo was wyrzucę! Kiedy ostatnio zapłaciliście czynsz?
Aniu, daj już spokój Dług za prąd spłaciłam tymi pieniędzmi, grozili, że mi odetną. Jak ja miałabym żyć bez światła? głos pani Stanisławy się załamał.
Masz nie brać od nich więcej pieniędzy, niech przelewają na moje konto rzuciła i wyszła. Jutro przyprowadzę Olę, jak zapowiedziałam.
Po jej wyjściu pani Stanisława usiadła na krześle w korytarzu i cicho zapłakała. Podeszłam do niej, objęłam ramieniem i starałam się pocieszyć:
Niech się pani nie martwi, wszystko się ułoży.
Podaj mi proszę herbatę
Nigdy nie widziałam, żeby staruszka piła zwykłą herbatę zaparza liście malin i czarnej porzeczki, które suszą się w pękach nad kuchenką.
Wzięła kubek i zaczęła szeptać:
Wychowałam córkę sama, bo mąż zostawił nas, gdy Ania miała cztery lata. Całe serce i siły poświęciłam jej wychowaniu. Teraz stała się wyniosła, często zmienia znajomych. Męża znalazła dopiero w wieku 35 lat, mają córeczkę, moją wnuczkę Olę. Ale jej mąż jest skąpy i wymagający. Starałam się im pomagać.
Na początku robiłam to dobrowolnie, a potem stało się to moim obowiązkiem. Córka zabiera mi całą emeryturę, a gdy się sprzeciwiam, nie pozwala mi widywać wnuczki. Gdy zaczęłam wynajmować pokój, żeby chociaż mieć za co kupić jedzenie, ona chce i to mi odebrać. Kogo ja wychowałam?
Zalała się łzami, zapomniała nawet o herbacie. Ogarnął mnie smutek.
Teraz chce mnie gdzieś przeprowadzić sprzedać mieszkanie i kupić mi kawalerkę na obrzeżach Krakowa. Zaczyna nawet mówić, że mogłabym wylądować na ulicy. Jeśli się nie zgodzę, szantażuje mną wnuczką. Oddałabym wszystko, byle tylko ją widzieć.
Gdy mój chłopak Michał wrócił z Uniwersytetu Jagiellońskiego studiuje prawo na czwartym roku zapytałam go, czy mógłby pomóc pani Stanisławie?
Obeszliśmy sąsiadów, którzy słyszeli krzyki córki o pieniądze, poprosiliśmy ich o zeznania i zorganizowaliśmy ich jako świadków. Potem napisaliśmy wniosek do sądu o ustalenie kontaktów babci z wnuczką.
Doradziliśmy także pani Stanisławie, aby zabrała zaświadczenia lekarskie do sądu nie wiadomo, co córka powie.
Wygraliśmy sprawę i teraz babcia ma prawo widywać Olę co dwa tygodnie przez trzy godziny. Cała jej emerytura zostaje przy niej. Nie ma już czym ją szantażować. Pani Stanisława znowu je mięso, na stole częściej pojawiają się świeże owoce. Pomagamy jej też z drobnymi remontami malujemy ściany, zmieniamy stare tapety.
W ramach wdzięczności odmówiła przyjmowania od nas opłat za pokój, ale i tak przekazujemy jej pieniądze, by mogła żyć godnie.
Jak można tak potraktować własną matkę? Zabierać ostatnie pieniądze, nie zważając, co będzie jadła kobieta, która cię kocha i wychowała? To otwarta niewdzięczność.
Dbajcie o swoich rodziców! Istniejecie tylko dzięki nim.