– Wnuki owoce widują raz w miesiącu, a ona swoim kotom kupuje najdroższą karmę! – wzdycha z gniewem …

Wnuki owoce widzą raz w miesiącu, a ona swoim kotom kupuje najdroższą karmę narzekała nerwowo synowa, oskarżając mnie o bezduszność…

Ganiła mnie, próbując zawstydzić, że jej dzieci owoce jedzą rzadko, a ja kotom serwuję porządne jedzenie. Tyle że dzieci mają ojca i matkę to oni są odpowiedzialni za ich zdrową dietę, natomiast moimi kotami opiekuję się tylko ja. Kiedy jeszcze radziłam synowi i jego żonie, żeby zwolnili z powiększaniem rodziny, usłyszałam, żebym nie wtrącała się nie w swoje sprawy. Więc się nie wtrącam. Karmię swoje zwierzęta i nasłuchuję żalów synowej, dla której dzieci zawsze najważniejsze.

Ślub syna odbył się, gdy synowa była już w ciąży. Oboje zarzekali się, że pobrali się z wielkiej miłości, a dziecko to tylko przypadek tak wyszło. Parsknęłam nieco w duchu, ale na tym poprzestałam, w końcu syn był już dorosły i ponosił konsekwencje własnych decyzji.

Przed macierzyńskim synowa pracowała jako kasjerka w sklepie. Większość ciąży spędziła na zwolnieniach lekarskich, narzekając, że ciężko jej cały czas rozmawiać z klientami, którzy notorycznie wszczynali awantury. Charakter miała podobny o łagodności i cierpliwości mowy nie było, skłonność do kłótni bardzo wiarygodna.

Tak naprawdę jej usposobienie niewiele mnie interesowało, ponieważ mieszkaliśmy oddzielnie. Ja w swoim mieszkanku, syn z żoną w mieszkaniu na kredyt. Niedługo przed ślubem kupił trzypokojowe lokum na własną hipotekę. Wcześniej mieliśmy z synem trzypokojowe, którego właścicielką byłam ja. Po sprzedaży tamtego ja kupiłam sobie kawalerkę, a syn za swoją część wszedł w kredyt na nowe trzy pokoje.

Po co ci teraz taki duży metraż, to strasznie drogie! przekonywałam wtedy, gdy jeszcze nie zdradził swoich ślubnych planów. Później już wszystko się wyjaśniło.

Za mieszkanie płacił sam synowa, wiecznie na zwolnieniu i z rychłą perspektywą macierzyństwa, nie przynosiła pieniędzy, ale chętnie je wydawała, więc młodzi zawsze byli pod kreską.

Starałam się nie wtrącać, żeby potem nie słyszeć, że to moja wina. Sam wybrał taką żonę, więc mu odpowiada. Nie mieszkamy razem, nie dzielimy garnków ani wanny. Żyją po swojemu.

Swoją drogą, syn kupił mieszkanie niedaleko mnie, więc czasem zaglądał po pracy na kolację. Synowa nie zaprzątała sobie głowy gotowaniem, tłumacząc że źle jej od zapachów. Czemu nie, nie zamierzam się kłócić z jej żołądkiem.

Kiedy urodził się pierwszy wnuk, pomyślałam, że warto byłoby pomagać pierwszy dzieciak, dla matki nowość. Jednak wyraźnie mnie zbyto. Odpowiedziała, że sama sobie poradzi, rad z internetu i od swojej mamy ma pod dostatkiem. Proszę bardzo. Od tamtego czasu wpadałam tylko w odwiedziny, by pobawić się z wnukiem i przynieść coś słodkiego, a z pomocą już się nie narzucałam.

Synowi było ciężko kredyt, żona i dziecko ale dzielnie dźwigał, nie skarżył się, mając świadomość, że sam wszystko wybrał. Współczułam mu, ale niewiele mogłam pomóc czasem kolacją, dobrym słowem. Pocieszałam, że jak dziecko podrośnie, żona wróci do pracy, lżej im będzie.

Ale synowa nie miała zamiaru wracać na etat. Kiedy pierwsza wnuczka nie miała jeszcze dwóch lat, już znów była w ciąży. Zasugerowałam, żeby może zwolnili z tą troską o wzrost populacji kraju, i znów usłyszałam:
Nie wtrącaj się, to nasza sprawa! My sobie radzimy, o pomoc cię nie prosimy! rzuciła mi z przekąsem.
Syn mamrotał coś o programie Rodzina 500 plus, że to się przyda, więc odpuściłam. Z synową i tak nie miałam wielkich relacji, a po jej uwadze nasze kontakty właściwie się urwały. Wnuka czasem przyprowadzał do mnie syn, a ja do nich nie chodziłam.

Każdy żył swoim życiem. Syn od czasu do czasu żalił się, że brakuje pieniędzy, w rozmowach pojawiały się aluzje do rodzinnych spięć. Ale milczałam cóż mu doradzić? Rozwód? Porozmawiaj z żoną? Zmień pracę? To nie takie proste.

Gdy urodził się drugi wnuk, nie zaproszono mnie nawet do szpitala, na powitanie dziecka. Bolało, ale się nie narzucałam. Po co robić z siebie pośmiewisko, skoro synowa podjęła już decyzję, a i syn jej nawet nie sprzeciwi.

Po raz pierwszy zobaczyłam drugiego wnuka, gdy już miał siedem miesięcy. Łaskawie pozwolono mi przyjść na urodziny starszego. Przyniosłam prezenty i coś do stołu, wiedziałam, że u młodych z kasą krucho. Posiedziałam dwie godziny i wyszłam, a synowa chodziła osowiała, jakby wielką łaskę robiła, że mnie wpuszcza.

Nie mam już wieku, by za każdą panną biegać i ją przekonywać, więc nigdy się nie narzucałam, oni mnie też nie zapraszali. Kontaktowałam się z wnukiem, którego przyprowadzał syn, a młodszego matka do mnie nie puszczała.

Sytuacja finansowa u młodych się nie poprawiła. Przelew z programu socjalnego i wsparcie państwa nie zmieniły zbyt wiele, coraz częściej syn użalał się, że kłócą się z żoną o pieniądze, że ona nie umie oszczędzać, a on przecież nie jest żadnym milionerem. I znów milczałam.

Ostatnio przypadkiem spotkałam synową w sklepie. Zobaczyłam, że znów jest w ciąży. Zerknęła z ukosa do mojego wózka z zakupami.
No właśnie! Wnuki swoje owoce widują raz w miesiącu, a ty kotom najdroższą karmę kupujesz prawie syknęła, po czym pociągnęła starszego za rękę i odeszła.

A czyja to wina, że mnie stać na porządną karmę dla zwierząt, a ich na owoce dla dzieci już nie? Mają problemy z pieniędzmi, kredyt, kłopoty zawodowe, a ona rodzi jedno za drugim. Może by tak poszła zarobić na te owoce? Czemu to ja mam się tym przejmować?

Teraz jestem pewna, że synowa już całkiem zabroni mi kontaktów z wnukami, bo jestem przecież zła babcia, która nie rzuca wszystkich oszczędności na rodzinę syna. Trzeba żyć własnym rozumem ale u synowej, niestety, go nie widać. Najbardziej żal, że i mój syn go chyba nigdy nie miałWróciłam do domu, napoiłam koty i usiadłam z herbatą przy oknie, patrząc jak na osiedlu dzieci bawią się, śmiejąc bez trosk o kredyty, kłótnie czy rodzinne dramaty. Pomyślałam, że życie to ciągłe wybory czasem trudne, czasem głupie. Mój syn już dorosły, sam musi uczyć się na swoich błędach. Ja wiele lat byłam tym, kto gasi pożary a teraz mam prawo zadbać o siebie, nawet jeśli komuś nie mieści się to w głowie.

Może kiedyś moje wnuki przyjdą same, zapytają o stare zdjęcia, o rodzinę. Będzie wtedy czas na ciepło, na wspomnienia i może na inną relację, nie przez pryzmat oczekiwań ich matki. A jeśli nie? Też przeżyję nie każda historia kończy się po myśli wszystkich, ale każda kiedyś dojrzewa, nawet jeśli druga strona potrzebuje dłużej.

Pogłaskałam kota, który wskoczył mi na kolana, ocierając się o rękę. Może jestem złą babcią, ale na pewno nie złą sobą. A kiedy wieczorem usiadłam z książką, wiedziałam już, że nie warto winić siebie za decyzje innych każdy zasługuje na nutę szczęścia, choćby znalazł ją w mruczeniu kota i cichej, własnej kawalerce. I ja swoje szczęście właśnie tak odkryłam.