Gdy moja córka powitała na świecie swoje siódme dziecko, dotarło do mnie, że granica mojej cierpliwości została ostatecznie przekroczona!

Przez ostatnie dwadzieścia lat mieszkałam z córką i jej mężem, ale już nie mam sił tego dłużej znosić.
Mam 65 lat i jestem babcią siedmiorga wnuków. Wiele osób mogłoby mi zazdrościć takiej rodziny i sama kiedyś powiedziałabym, że jestem szczęściarą. Ale gdy przyszło mi codziennie opiekować się gromadką dzieci i znosić nieustanny hałas, już nie jestem tego taka pewna. A moja córka, Zuzanna, zdaje się nie dostrzegać własnej odpowiedzialności za tak liczną rodzinę
Gdy na świecie pojawiła się moja szósta wnuczka, usiadłam z Zuzanną do poważnej rozmowy. Nigdy bym nie pomyślała, że będę rozmawiać z moją 35-letnią córką o antykoncepcji. Jednak kiedy ogłosili, że spodziewają się siódmego dziecka, poczułam, że świat wiruje mi przed oczami. Nasz dom, choć mamy pięć pokoi, mieści teraz aż dziewięć osób.
Muszę przyznać, że Zuzanna miała szczęście ja i mój nieżyjący już mąż harowaliśmy całe życie, żeby wybudować większy dom i kupić trochę ziemi w pobliżu Siedlec. Teraz jej mąż pracuje na tej ziemi i nazywa się rolnikiem. Zuzanna mu pomaga, a ja całe dnie spędzam w kuchni, bo przecież muszę wykarmić całą gromadę. Dzieci są coraz starsze, mają coraz większy apetyt i nikt już nie chce zjeść wczorajszych pierogów najlepiej, żeby wszystko było świeże.
Po narodzinach szóstej wnuczki miałam cichą nadzieję, że Zuzanna zrozumie moje położenie może wreszcie uda mi się trochę odpocząć i wyspać, choćby bez oczekiwania na płacz dziecka i nieustanne przewijanie pieluch. Niestety, znowu się przeliczyłam.
Zawsze miałam kontakt z moim bratem Tadeuszem, który mieszka samotnie w Poznaniu od czasu, gdy jego córka wyjechała do Niemiec.
Pewnego wieczoru zadzwonił do mnie, prosząc, żebym przyjechała, bo pogorszyło mu się zdrowie. Martwiłam się o niego, ale przyznam, że poczułam ulgę, że mogę wyrwać się z mojego codziennego kieratu. Teraz, kiedy Tadeusz czuje się już lepiej, nie jestem pewna, czy potrafię wrócić do domu, gdzie znowu musiałabym znosić wrzawę i chaos. U brata mogłam wreszcie poczytać książkę, posłuchać ulubionej muzyki klasycznej, obejrzeć film Poczułam się znów sobą i cieszyłam się spokojem, na który czekałam tyle lat.
Teraz Zuzanna dzwoni do mnie niemal codziennie i błaga, żebym wróciła, bo sama nie daje rady. Nie wiem, co mam zrobić.
W głębi duszy uważam, że każda babcia, nawet najbardziej kochająca, zasługuje na własne życie i trochę oddechu. Rodzina to wielka wartość, lecz trzeba też dbać o siebie bo tylko wtedy można być wsparciem dla innych. Czasem postawienie granic i powiedzenie potrzebuję czasu dla siebie to nie egoizm, lecz troska o dobro wszystkich.