Wynocha z mojego mieszkania! – powiedziała mama. Historia o tym, jak córka oszukała wszystkie przy…

Wynoś się z mojego mieszkania! powiedziała mama

Wynoś się powiedziała zupełnie spokojnie matka.

Jagoda uśmiechnęła się kpiąco i oparła plecy o oparcie krzesła, pewna, że to nie do niej mama się zwraca.

Wynoś się z mojego mieszkania! Natalia odwróciła się do córki.

Oliwka, widziałaś post? przyjaciółka wpadła na kuchnię jak burza, nawet płaszcza nie zdjęła. Jagódka urodziła! Trzy czterysta, pięćdziesiąt dwa centymetry!

Wygląda jak tata, taki sam zadarty nosek. Obiegłam już wszystkie sklepy, nakupowałam ubranek. Czemu ty taka ponura?

Gratuluję, Natalka. Cieszę się z wami Ola nalała przyjaciółce herbaty. Usiądź, zrzucaj ten płaszcz.

Oj, nie mam czasu na siedzenie, Natalia przysiadła na brzegu krzesła. Tyle roboty, tyle spraw. Jagódka taka zaradna, wszystko sama, wszystko własnym sumptem.

Mąż to złoto, mieszkanie biorą na kredyt, remont kończą. Jestem dumna z mojej dziewczyny. Dobrze ją wychowałam!

Ola postawiła filiżankę z herbatą przed przyjaciółką. No tak, dobrze… Gdyby tylko Natalia wiedziała…

***

Dokładnie dwa lata temu Jagoda, córka Natalii, przyszła do niej bez zapowiedzi, z opuchniętymi od płaczu oczami i trzęsącymi się dłońmi.

Ciociu Olu, błagam Cię, tylko nie mów mamie. Proszę! Jeśli się dowie, nie wytrzyma jej serce wyła Jagoda, gniotąc w rękach przemoczony chusteczkę.

Jagoda, uspokój się. Powiedz mi wszystko. Co się stało? Ola wtedy wystraszyła się na serio.

Ja… w pracy… przerywanym szlochem mówiła Jagoda. U koleżanki zniknęły pieniądze z torebki. Pięćdziesiąt tysięcy.

A kamery pokazały, że wchodziłam do biura, gdy nikogo nie było. Nie brałam ich, ciociu Olu! Przysięgam!

Ale powiedzieli: albo zwracam pięćdziesiąt tysięcy do południa następnego dnia, albo zgłaszają na policję.

Mają świadka, który niby widział, jak chowam portfel.

To podstęp, ciociu Olu! Ale kto mi uwierzy?

Pięćdziesiąt tysięcy? Ola zmarszczyła brwi. A czemu nie poszłaś do ojca?

Byłam! Jagoda zaczęła jeszcze bardziej płakać. Powiedział, że sama jestem sobie winna, ani grosza mi nie da, skoro jestem taka durna.

Powiedział: Idź na policję, niech cię tam nauczą życia.

Nawet nie wpuścił mnie do mieszkania, krzyczał przez drzwi.

Ciociu Olu, nie mam do kogo iść. Mam dwadzieścia tysięcy, tyle odłożyłam. Brakuje trzydziestu.

A Natalia? To twoja mama, czemu jej nie powiesz?

Nie! Mama mnie zje żywcem. I tak twierdzi, że ją tylko wstydzę, a tu jeszcze kradzież…

Przecież ona pracuje w szkole, wszyscy ją znają.

Proszę, pożycz mi trzydzieści tysięcy, dobrze? Przysięgam, oddam po dwa, trzy tysiące tygodniowo. Już znalazłam nową pracę!

Błagam, ciociu Olu!

Oli było wtedy po prostu żal dziewczyny. Dwudziestka na karku, całe życie przed nią, a tu taka plama.

Ojciec odtrącił, matka urwie jej głowę…

Ktoż nie popełnia błędów w życiu? pomyślała Ola.

Jagoda nie przestawała płakać.

Dobrze, powiedziała Ola. Mam te pieniądze. Oszczędzałam na implanty… no trudno, poczekają zęby.

Tylko obiecaj, że to ostatni raz. I twojej mamie ani słowa, skoro się tak boisz.

Dziękuję! Ciociu Olu, uratowałaś mi życie! Jagoda rzuciła jej się na szyję.

W pierwszym tygodniu faktycznie przyniosła dwa tysiące. Wpadła z uśmiechem, mówiła, że wszystko się ułożyło, na policji sprawy nie ma, w nowej pracy świetnie.

A potem… przestała odpowiadać na wiadomości. Miesiąc, dwa, trzy. Ola widywała ją na świętach u Natalii, ale Jagoda zachowywała się, jakby były prawie obcymi chłodne dzień dobry i tyle.

Ola nie naciskała. Myślała:

Jest młoda, wstydzi się, unika mnie.

Postanowiła, że trzydzieści tysięcy to nie jest cena za wieloletnią przyjaźń z Natalią. Po prostu spisała dług na straty i zapomniała.

***

Słyszysz mnie w ogóle? Natalia machała ręką Oli przed twarzą. O czym tak myślisz?

A tam, sprawy swoje przemyślam Ola otrząsnęła się.

Wiesz co, Natalia ściszyła głos. Wczoraj spotkałam Ksenię, pamiętasz, naszą byłą sąsiadkę? Podeszła do mnie w sklepie. Jakaś dziwna…

Wypytuje o Jagódkę, jak jej się wiedzie, czy oddała długi. Nie wiedziałam o co jej chodzi.

Powiedziałam tylko, że Jagoda jest samodzielna, na siebie zarabia. A Ksenia dziwnie się uśmiechnęła i poszła dalej.

Nie wiesz, czy Jagoda pożyczała od niej coś?

Ola poczuła ściśnięcie w środku.

Nie wiem, Natalka. Może drobne jakieś.

Lecę już, muszę jeszcze zajrzeć do apteki Natalia wstała, pocałowała Olę w policzek i zniknęła.

Wieczorem Ola nie wytrzymała. Wyszukała numer Kseni i zadzwoniła.

Ksenia, hej, to Ola. Słuchaj, widziałaś się dziś z Natalią? O czym pytałaś o długi?

W słuchawce odezwał się ciężki westchnienie.

Oj, Olka… Myślałam, że już wszystko wiesz. Jesteś z nimi najbliżej przecież.

Dwa lata temu Jagoda wpadła do mnie. W zapłakaniu, z czerwonymi oczami. Mówiła, że na pracy o kradzież ją posądzili.

Albo odda trzydzieści tysięcy, albo pójdzie do więzienia. Błagała, żeby mamie nie mówić, płakała.

Ja, durna, dałam jej te pieniądze. Obiecała oddać za miesiąc. Potem przepadła…

Ola ścisnęła telefon.

Trzydzieści tysięcy? powtórzyła. Dokładnie trzydzieści?

Tak. Tyle jej brakowało. Oddała pięćset złotych po pół roku i zniknęła.

Potem dowiedziałam się od Wery z trzeciego piętra, że do niej też Jagoda przyszła z tą samą historią.

Werka pożyczyła jej czterdzieści tysięcy.

I jeszcze pani Halina, była ich nauczycielka, też ratowała Jagodę przed więzieniem. Ta dała jej aż pięćdziesiąt.

Zaraz… Ola usiadła ciężko na kanapie. To to znaczy, że ona wszystkim opowiadała tę samą historię? O tę samą sumę prosiła?

Dokładnie tak głos Kseni stwardniał. Dziewczyna zebrała daninę od każdej przyjaciółki matki. Każda po trzydzieści, czterdzieści tysięcy.

Wymyśliła bajkę o kradzieży, wjechała na litości. Wszystkie Natalię lubimy, więc milczałyśmy, nie chciałyśmy jej psuć nerwów.

A Jagoda za te pieniądze pewnie się bawiła. Bo już miesiąc później wrzuciła zdjęcia z Turcji na fejsie.

Ja też dałam trzydzieści tysięcy powiedziała cicho Ola.

No to masz. Nas takich było pięć-sześć. Biznes się rozwinął, Olka.

To już nie błąd młodości, tylko oszustwo. A Natalia nic nie wie. Chodzi dumna z córki, a ta złodziejka!

Ola zakończyła rozmowę. Z szumem w głowie. Nie żal jej było tych pieniędzy już dawno się z nimi pożegnała.

Tylko mdliło ją na myśl, jak sprytnie i cynicznie dwudziestolatka omotała dorosłe kobiety ich własną ufnością.

***

Następnego dnia Ola poszła do Natalii. Nie chciała robić awantury. Chciała tylko spojrzeć Jagodzie w oczy.

Jagoda, świeżo po powrocie ze szpitala, czekała u matki, bo w jej nowym mieszkaniu trwał remont.

O, ciocia Ola! Jagoda z wymuszonym uśmiechem otworzyła drzwi. Zapraszam, herbatki?

Natalia krzątała się przy kuchni.

Siadaj, Olunia. Czemu nie zadzwoniłaś?

Ola usiadła naprzeciwko Jagody.

Słuchaj, Jagoda, zaczęła spokojnie. Wczoraj rozmawiałam z Ksenią. I z Werą. I z panią Haliną. Mówią, że założyłyśmy tak po cichu klub pomocy poszkodowanym.

Jagoda znieruchomiała, zrobiła się blada, szybko spojrzała matce na plecy.

O czym mówisz, Olu? Natalia się obróciła.

A Jagoda wie, o czym Ola cały czas patrzyła dziewczynie w oczy. Pamiętasz, Jagódko, tę nieprzyjemną historię sprzed dwóch lat?

Kiedy prosiłaś mnie o trzydzieści tysięcy? I Ksenię o trzydzieści? Werę o czterdzieści? Halinę o pięćdziesiąt?

Wszystkie poskładałyśmy się, aby uratować cię przed więzieniem. Każda myślała, że to ona jako jedyna zna twoją smutną tajemnicę.

Czajnik w ręce Natalii zadrżał, wrzątek przesyczał na kuchenkę.

Jakie pięćdziesiąt tysięcy? Natalia ostrożnie odstawiła czajnik. Jagoda? O czym ona mówi? Pożyczałaś pieniądze moim przyjaciółkom? Nawet Halinie?!

Mamo… to nie tak… Jagoda zaczęła się jąkać. Ja… już oddałam… prawie…

Nic nie oddałaś, Jagoda ucięła Ola. Przyniosłaś mi dwa tysiące na otarcie łez i zniknęłaś.

Wyłudziłaś z nas prawie dwieście tysięcy za bajeczkę o kradzieży. Milczałyśmy, bo szkoda było nam twojej mamy.

Ale wczoraj zrozumiałam, że to my potrzebujemy współczucia.

Jagoda, popatrz na mnie. Oszukałaś moje przyjaciółki na kasę?! Zmyśliłaś historię o kradzieży, żeby wyciągnąć pieniądze od tych, którzy mnie odwiedzają?

Mama, naprawdę potrzebowałam pieniędzy na przeprowadzkę! krzyknęła Jagoda. Przecież nic mi nie daliście!

Ojciec nie dorzucił ani grosza, musiałam zacząć życie!

I co? Przecież im nie ubyło, nie zabrałam ostatniego!

Oli zrobiło się niedobrze. No pięknie…

Wszystko jasne. Natalka, przepraszam, że ci to teraz mówię, ale już nie mogę dłużej milczeć.

Nie będę przyklaskiwać takiemu zachowaniu. Jagoda ma nas wszystkich za kretynki!

Natalia stała, opierając się dłonią o stół, ramiona jej drżały.

Wynoś się powiedziała zupełnie spokojnie.

Jagoda dalej była przekonana, że chodzi o Olę. Znowu kpiący uśmiech na twarzy.

Wynoś się z mojego mieszkania! Natalia odwróciła się do córki. Spakuj rzeczy i idź do męża. Tu cię nie chcę!

Jagoda zbladła.

Mamo, mam dziecko! Nie wolno mi się denerwować!

Nie masz już matki, Jagoda. Matka była dla tej dziewczyny, którą uważałam za uczciwą. Ty jesteś złodziejka.

Pani Halina… Boże, ona codziennie do mnie dzwoni, pyta jak się mamy, ani słowa nie pisnęła… Jak mam jej teraz spojrzeć w oczy?! Jak?!

Jagoda złapała torbę, rzuciła ręcznik na podłogę.

Udławcie się tymi swoimi pieniędzmi! wrzasnęła. Stare wieszaki! Spadajcie obie!

Jagoda wpada do pokoju sąsiedniego, chwyta kołyskę z dzieckiem i ucieka z mieszkania.

Natalia opada ciężko na krzesło, zakrywa twarz rękoma. Oli zrobiło się wstyd.

Przepraszam, Natalka…

Nie, Olka… To ja przepraszam. Że takiego… potwora wychowałam. Naprawdę wierzyłam, że własnymi siłami do wszystkiego doszła, a ona… Boże, jaki wstyd…

Ola pogładziła przyjaciółkę po ramieniu, a Natalia rozpłakała się.

***

Tydzień później mąż Jagody, blady i zmarnowany, objechał wszystkie wierzycielki, przepraszał, nie patrząc w oczy. Obiecał, że zwróci każdą złotówkę.

I naprawdę, zaczęły napływać przelewy pięćdziesiąt tysięcy Halinie na córkę oddała sama Natalia.

Ola nie czuje się winna. Oszustka zasłużyła na swoją karę. Prawda?