Miałem w życiu trzy długie związki i w każdym myślałem, że zostanę ojcem. Za każdym razem odchodziłe…

Wiesz co, ostatnio trochę rozmyślam nad swoim życiem i tymi wszystkimi związkami, które miałem. Miałem trzy poważne, długie relacje. Za każdym razem wierzyłem, że właśnie z tą kobietą zostanę ojcem. Ale za każdym razem, gdy rozmowy o dzieciach robiły się poważniejsze, coś we mnie pękało i po prostu odchodziłem.

Pierwsza dziewczyna, z którą byłem, Ania, miała już małą córeczkę. Miałem wtedy 27 lat. Na początku kompletnie mi to nie przeszkadzało. Wszedłem w jej rytm, zaakceptowałem zasady, grafik małej, całą odpowiedzialność codzienności. Ale w pewnym momencie zaczęliśmy rozmawiać o tym, żeby mieć wspólne dziecko. Minęło kilka miesięcy, nic się nie działo. To ona pierwsza poszła do lekarza. U niej wszystko było w porządku. Zaczęła mnie pytać, czy ja robiłem jakieś badania. Mówiłem, że nie ma co panikować, że samo wyjdzie. Ale z czasem coraz bardziej mnie to przytłaczało. Robiłem się nerwowy, zaczynaliśmy się częściej kłócić. Aż pewnego dnia po prostu spakowałem się i wyszedłem.

Druga relacja była trochę inna. Iwona, bez dzieci, od początku byliśmy szczerzy, że chcemy razem założyć rodzinę. Próbowałem, ona próbowała, lata mijały, a każdy negatywny test ciąży sprawiał, że coraz bardziej się zamykałem w sobie. Ona zaczęła coraz częściej płakać, ja uciekałem od tematu. W końcu zaproponowała, żebyśmy poszli razem do specjalisty. Powiedziałem jej, że przesadza, że nie ma sensu. Coraz częściej wracałem późno do domu, myślami byłem zupełnie gdzie indziej, czułem się jak w pułapce. Po czterech latach rozstaliśmy się na dobre.

Trzecia Beata miała już dwóch nastoletnich synów. Na samym początku powiedziała mi, że nie chce już więcej dzieci i jest jej tak dobrze. Ale temat dzieci i tak wrócił, nawet to ja zacząłem o nim mówić. Chciałem chyba sobie samemu coś udowodnić, że potrafię. I znowu nic z tego. Z każdym kolejnym dniem coraz mniej czułem się na swoim miejscu, jakbym tylko zajmował cudzy fotel.

I wiesz co, za każdym razem to nie było tylko rozczarowanie. To był głównie strach. Bałem się tej jednej wizyty u lekarza i tego, że usłyszę, iż to ja jestem problemem. Nigdy tych badań nie zrobiłem. Nigdy nie miałem stuprocentowej pewności, co jest grane. Wolałem odejść, niż zmierzyć się z odpowiedzią, której chyba nie byłbym w stanie zaakceptować.

Teraz mam już ponad czterdzieści lat. Patrzę na byłe swoje dziewczyny mają rodziny, dzieci, z kimś innym. I czasem się zastanawiam, czy naprawdę odchodziłem, bo miałem dosyć czy po prostu zabrakło mi odwagi, żeby zostać i stawić czoła temu, co być może działo się ze mną.