Mirra: aktualizacja dostępna Po raz pierwszy telefon Andrzeja zapłonął rubinowym blaskiem w trakcie…

AKTUALIZACJA DOSTĘPNA

Za pierwszym razem telefon Mateusza rozjarzył się szkarłatem prosto w trakcie zajęć. I nie chodzi o to, że ekran zamigał cały podrapany, grubaśny cegłofon marki, której nikt już nie pamiętał, zaczął świecić od wewnątrz, jak rozpalony węgielek.

Mati, ty chyba zaraz polecisz w powietrze szepnął sąsiad z ławki, Wojtek, zerkając z nieukrywanym podziwem na telefon. Mówiłem ci: nie instaluj tych pirackich ROM-ów.

Pani od ekonometrii coś właśnie kreśliła kredą po tablicy, a sala szeptała półgłosem, ale czerwone światło przebijało się nawet przez materiał jeansowej kurtki. Telefon drżał nie klasyczne bzzz, tylko w równym rytmie, jakby próbował zsynchronizować się z tętnem Mateusza.

Na ekranie pojawił się komunikat: Aktualizacja dostępna. Pod nim ikonka nowej aplikacji: czarne kółko z cienkim białym symbolem, trochę przypominającym runę, trochę przekombinowaną literę M.

Zamrugał. Przez chwilę myślał, że już gdzieś tę ikonę widział moda na minimalizm plus popularne fonty robią swoje. Ale w środku coś mu ścisnęło żołądek, jakby to nie on patrzył na aplikację, ale ona na niego.

Nazwa: Mirra. Dział: Narzędzia. Rozmiar: 13,0 MB. Ocena: brak.

Zainstaluj szepnął czyjś głos z prawej.

Mateusz podskoczył. Z prawej siedziała tylko Jagoda, wlepiona w notatnik. Ani na moment nie oderwała wzroku.

Co? nachylił się do niej.

Co co? Jagoda odwróciła się z lekkim fochnem. Przecież nic nie mówię.

Głos nie miał płci, nie był to nawet szept ani dźwięk. Po prostu objawił mu się w głowie, jak wyskakujące powiadomienie z aplikacji.

Zainstaluj powtórzyło się, a ekran w tej samej chwili odświeżył się, oferując Zainstaluj.

Mateusz przełknął ślinę. Był tym gościem, który zapisuje się na wszelkie betatesty, zmienia firmware, grzebie w Androidzie aż się zawiesi, ale nawet jak na niego to było dziwne.

A jednak palec sam znalazł odpowiedni przycisk.

Instalacja trwała sekundę jakby apka już dawno kumała się systemem, tylko czekała na jego zgodę. Bez logowania, bez żądania uprawnień, bez tych wszystkich powitalnych wodotrysków. Tylko czarne tło i jedno zdanie: Witaj, Mateuszu.

Skąd znasz moje imię? wyrwało mu się na głos.

Pani od ekonometrii spojrzała przez okulary jak polska mama na dziecko, które sięga po batona przed obiadem.

Panie Mateuszu, jeśli już skończył pan rozmawiać z własnym telefonem, proszę wrócić do tematu popytu i podaży.

Sala parsknęła śmiechem. Mateusz wymamrotał przeprosiny i schował telefon pod ławkę, ale nie mógł oderwać wzroku od ekranu.

Pierwsza funkcja dostępna: Przesunięcie prawdopodobieństwa (poziom 1).

Pod tym przycisk: Aktywuj. Małym druczkiem: Uwaga: Użycie funkcji może zmienić bieg zdarzeń. Możliwe efekty uboczne.

No tak, oczywiście mruknął. Zaraz jeszcze umowę podpiszę własną krwią.

W środku aż nim zachwiało z ciekawości. Przesunięcie prawdopodobieństwa? Brzmiało jak generator szczęścia z reklamą chipsów i obietnicą nowych iPhoneów. Zaraz cię zaleją spamem, minimum sprzedadzą komuś twój numer.

Ale szkarłatny blask nie chciał zgasnąć. Telefon parzył mu dłoń, jakby był zrobiony z ciepłego plastiku. Przykrył go zeszytem, przycisnął do kolana i dotknął Aktywuj.

Ekran zafalował, jak tafla Jeziora Zegrzyńskiego podczas wiatru. Na moment świat ucichł, kolory się zaostrzyły, a w uszach rozległ się dźwięk, jakby ktoś pociągnął palcem po kieliszku do wina.

Funkcja aktywowana. Wybierz cel.

Pod spodem pole tekstowe i podpowiedź: Opisz oczekiwany efekt (krótko).

Mateusz zamarł. Miało być śmiesznie, a teraz atmosfera zrobiła się gęsta jak rosół od babci Zosi. Rozejrzał się nerwowo. Pani snuła wykład o regresji, Jagoda coś bazgrała, Wojtek rysował czołgi w zeszycie.

Dobra pomyślał. Zaryzykujmy.

Wpisał: Żebym dziś nie został zapytany na zajęciach. Palce lekko mu drżały. Kliknął OK.

Świat się szarpnął. Niewiele, nie jak przy trzęsieniu ziemi raczej taki ledwy pyk w windzie, że nawet nie wiesz, czy to wyjechała czy zjechała milimetr niżej. Poczuł zapadnięcie w brzuchu, przestał oddychać na sekundę. Potem wszystko wróciło do normy.

Prawdopodobieństwo zmienione. Limit funkcji: 0/1.

No to powiedziała prowadząca, patrząc w listę obecności. Kto dziś odpowiada?

Mateusz miał wrażenie, że zaraz padnie jego nazwisko. Standard: jak tylko chcesz, żeby cię nie tknęli, to masz jak w banku.

Kowalska przeczytała. Gdzie ona jest? Pewnie znów się spóźni. W takim razie

Palec dźwignął się w dzienniku i utknął.

Rutkowska. Do odpowiedzi.

Jagoda westchnęła, zamknęła zeszyt i czerwona jak burak ruszyła przed siebie.

Mateusz siedział nieruchomo, jakby stracił czucie w nogach. W głowie dźwięczało: Zadziałało. To naprawdę zadziałało.

Telefon przygasł, ciemny, zwykły, wyraźnie zadowolony z siebie.

Wyszedł z Wydziału Matematyki w stanie lekkiego szoku, jak po koncercie disco polo w remizie. Wiosenny wiatr miotał resztkami śniegu, asfalt błyszczał kałużami, szare chmury wisiały nad przystankiem niczym kołdra po maturze. Mateusz szedł, wgapiony w ekran.

Aplikacja Mirra była na liście jak zwykła ikonka. Zero opisu, zero oceny. W ustawieniach pusto. Jakby jej tam nie było. Tylko jedno jest pewne: widział, jak świat się szarpnął. Jak się zmienił.

Może to przypadek, próbował się pocieszyć. Może pani naprawdę nie miała ochoty mnie pytać. Może w ostatniej chwili przypomniała sobie o Kowalskiej

Ale w jego głowie zaczęły wykluwać się całkiem inne podejrzenia: A jeśli to nie przypadek

Telefon zapikał. Nowe powiadomienie: Dostępna aktualizacja Mirra (1.0.1). Zainstalować teraz?

Szybko pracujecie mruknął.

Wcisnął więcej informacji. Pojawiło się okienko: Naprawiono błędy, poprawiono stabilność, dodano funkcję: Wgląd przez.

Ani słowa o twórcach, wersji Androida, żadnych stron regulaminów. Po prostu Wgląd przez.

O nie, nie powiedział Mateusz i wcisnął Odłóż.

Telefon jęknął z urażoną miną i zgasł. Po chwili sam się włączył, mrugnął na czerwono i wyświetlił: Aktualizacja zainstalowana.

Ej! Mateusz zatrzymał się na chodniku. Ja przecież

Ludzie mijali go bez słowa, ktoś tylko coś mruknął pod nosem. Wiatr przygonił ulotkę Odszkodowania powypadkowe, która przykleiła mu się do nogi.

Funkcja dostępna: Wgląd przez (poziom 1).

Pod opis: Pozwala widzieć rzeczywisty stan przedmiotów i ludzi. Zasięg: 3 metry. Czas użycia: max 10 sekund. Cena: wzmocnienie sprzężenia zwrotnego.

Co to niby za sprzężenie zwrotne? zimno przeszło mu po kręgosłupie.

Telefon zbył odpowiedź. Za to delikatnie doświetlił przycisk: Wersja próbna.

Nie wytrzymał odpalił funkcję w autobusie. Siedział wciśnięty między panią z siatą ziemniaków a gimnazjalistą z plecakiem, oglądając przez zaparowane szyby szaro-bure miasto, aż spojrzał na ikonę Mirry.

Tylko 10 sekund uspokajał siebie. Człowiek musi wiedzieć, co mu telefon robi.

Otworzył aplikację, kliknął Próbne uruchomienie.

Świat jakby wydechł powietrze. Wszystko stało się przyciszone, jak pod wodą. Twarze ludzi zyskały ostrość. Nad każdym pojawiły się cieniutkie, prawie niewidoczne nici jedni byli z nich solidnie upleceni, inni zaledwie muśnięci.

Mateusz zamrugał. Nici ciągnęły się w nicość, splatały z innymi, ginęły w powietrzu. U pani z ziemniakami były szare, grube, z niektórych wisiały spalone końcówki. U gimnazjalisty niebieskie, rozedrgane, jakby od nadmiaru energii.

Wzrok przeszedł na kierowcę. Nad głową miał zwój czarnych, zardzewiałych nici, związanych w gruby sznur prowadzący na drogę. W środku sznura coś się poruszało, nieprzyjemnie jak robaki.

Trzy sekundy szepnął Mateusz. Cztery

Spojrzał na własne ręce. Od nadgarstków uciekały cienkie czerwone nitki, jak rozżarzone naczynka. Drżały, lekko świeciły. Jedna gruba, ciemnoczerwona wprost do telefonu. Z każdą sekundą robiła się coraz mocniejsza.

Zakuło w żołądku. Serce wypadło z rytmu.

Dość! nacisnął ekran, wyłączając funkcję.

Wszystko wróciło. Huk silnika, czyjś śmiech, pisk hamulców. Kręciło mu się w głowie, ciemne plamki biegały przed oczami.

Próbne uruchomienie zakończone. Sprzężenie zwrotne: +5%.

Co to znaczy przycisnął telefon do piersi, próbując uciszyć drżenie.

Przyszło kolejne powiadomienie: Dostępna nowa aktualizacja Mirra (1.0.2). Zalecana instalacja.

W domu długo siedział na krawędzi łóżka, wpatrzony w telefon leżący na stole. Pokój był malutki: łóżko, stół, szafa, okno na podwórko i obdrapany plac zabaw. Nad łóżkiem wisiał wyblakły plakat stacji kosmicznej, jeszcze z czasów podstawówki.

Mama na nocnej zmianie, tata w trasie, czyli Bóg wie gdzie. W mieszkaniu pachniało kurzem i ciszą. Zwykle Mateusz wypełniał taki wieczór muzyką, serialem albo jakąś grą. Tym razem cisza bolała, serce waliło jak młot.

Telefon mrugał na niebiesko: Zainstaluj aktualizację Mirra, by zapewnić poprawną pracę.

Poprawną czego? zapytał na głos. Tego, co robisz z ludźmi? Drogami? Ze mną?

Przypomniał sobie czarny sznur nad kierowcą. I grubą, szkarłatną nić ciągnącą się od jego własnej ręki do telefonu.

Cena: wzmocnienie sprzężenia zwrotnego.

Sprzężenia z czym? powtórzył, choć już zaczynał podejrzewać.

Zawsze wierzył, że świat to pytanie prawdopodobieństw. Wystarczy popchnąć lekko w dobrym miejscu, a wynik się zmieni. Ale nie sądził, że ktoś da mu do ręki całe narzędzie, które robi to dosłownie.

Jeśli nie zainstalujesz aktualizacji wyskoczył napis bez żadnego powiadomienia, po prostu na tapecie system sam zacznie kompensować.

Jaki system? Mateusz zerwał się na równe nogi. Kim ty w ogóle jesteś?

Odpowiedź przyniosła się nie w słowach. Świat zaciemnił się na sekundę, coś zabrzmiało w uchu, puls w skroniach zabił mocno. I wtedy zobaczył nie słysząc, a czując. Jakby ktoś pokazał mu kod programu, tylko nie w postaci liter, lecz doznań.

Jestem interfejsem ułożyła się w głowie myśl. Jestem aplikacją. Jestem metodą. Ty użytkownikiem.

Użytkownikiem czego? Magii? parsknął gorzko.

Nazwij to, jak chcesz. Sieć prawdopodobieństw, przepływy skutków. Pomagam ci je zmieniać.

A cena? Mateusz zacisnął pięść. Co to za sprzężenie zwrotne?

Na ekranie wykwitła animacja: czerwona nić, która z każdym kolejnym ruchem grubszała, aż oplatała sylwetkę, zaciskając się coraz mocniej.

Każda interwencja wzmacnia połączenie ciebie z systemem. Im mocniej zmienisz świat, tym mocniej świat zmieni ciebie.

A jak przestanę?

Jeśli przestaniesz pojawiło się nowe powiadomienie połączenie zostanie. Jeśli system nie otrzyma aktualizacji, zacznie szukać balansu sam. Przez ciebie.

Telefon zawibrował, jakby ktoś dzwonił. Nowe powiadomienie: Aktualizacja Mirra (1.0.2) gotowa do instalacji. Nowa funkcja: Cofnij. Krytyczne naprawy bezpieczeństwa.

Cofnij co? wykrztusił Mateusz.

Możliwość cofnięcia jednej zmiany. Tylko raz.

Przypomniał sobie autobus. Czarny sznur nad kierowcą. Nici u ludzi. Grubą nić prowadzącą od niego do telefonu.

Jak to zainstaluję zaczął.

Możesz cofnąć jedną zmianę. Ale cena

Oczywiście, zawsze jest cena.

Cena: redystrybucja prawdopodobieństw. Im więcej próbujesz poprawić, tym więcej zmian dookoła.

Mateusz siadł z powrotem na łóżku, rozłożył łokcie na kolanach. Z jednej strony telefon, który już wszedł w jego życie, zmienił przynajmniej jeden zwykły dzień. Z drugiej świat, w którym od zawsze był tym, co tylko płynie z prądem.

Przecież tylko nie chciałem odpowiadać na zajęciach powiedział w pustkę. Jedne małe życzenie. I zaraz

Za oknem wyła syrena, z dala od ronda. Mateusz podskoczył.

Zalecana instalacja aktualizacji. Bez niej system może działać niestabilnie.

Co to znaczy niestabilnie? zapytał.

Odpowiedzi brak.

Po godzinie dowiedział się o wypadku. W newsach pojawił się filmik z monitoringu: na skrzyżowaniu przy uniwersytecie w autobus linii 162 uderzyła ciężarówka z warecką rejestracją. Komentarze: kierowca zasnął, zawiodły hamulce, znowu te drogi.

Na stopklatce ten sam autobus. Numer się zgadzał. Kierowca Mateusz nie obejrzał nawet do końca.

W sercu lodowato. Wyłączył telewizor, ale w głowie kręciła się jedna scena: czarny sznur nad kierowcą, nici, które się ruszały.

To przeze mnie? wychrypiał.

Telefon sam się rozświetlił. Na ekranie sucho: Zdarzenie: wypadek na rondzie przy Chrobrego/Limanowskiego. Prawdopodobieństwo przed interwencją: 82%. Po interwencji: 96%.

Zwiększyłem szansę ścisnął ręce aż zbielały kostki.

Każda ingerencja w sieć prawdopodobieństw odpala reakcje łańcuchowe pojawił się tekst. Zmniejszyłeś prawdopodobieństwo bycia zapytanym. System przelał nadwyżkę gdzie indziej.

Ale nie wiedziałem! wykrzyknął.

Nieświadomość nie kasuje powiązania.

Syrena pod oknem już tuż, tuż. Zerwał się, podszedł do okna. Migają policja i karetka, ktoś wrzeszczy między blokami.

Co teraz? zapytał, nie spuszczając oczu z podwórka.

Zainstaluj aktualizację. Cofnij jedną zmianę. Sieć przebuduje się.

Przebuduje? spojrzał na telefon. Pokazałeś mi, że każdy ruch tu przenosi się tam. Jak coś odkręcę, co się przewróci tym razem? Samolot? Winda? Czyjeś życie?

Cisza. Migający kursor na dole ekranu.

System zawsze szuka balansu. Pytanie, czy robisz to świadomie.

Mateusz zamknął oczy. Stanęły mu przed oczami twarze z autobusu. Pani z ziemniakami. Gimnazjalista. Kierowca. On sam, patrzący bezradnie na nici.

Gdy zainstaluję i użyję Cofnij zaczął wolno. Cofnę to, co zrobiłem na zajęciach? Przywrócę domyślną szansę?

Częściowo. Możesz cofnąć jedno działanie. Sieć się zmieni, ale nowa konfiguracja nie gwarantuje braku skutków ubocznych.

Ale autobus? nie dokończył.

Prawdopodobieństwo się zmieni.

Patrzył na Zainstaluj. Palce mu się trzęsły. Głowa rozgrywała klasyczne polskie szachy moralne: nie ruszaj, nie graj w Pana Boga kontra: jak już się wplątałeś, to przynajmniej zrób z tym porządek.

Już jesteś w środku przypomniała Mirra. Sieć otwarta. Odwrotu nie ma. Jest wybór kierunku.

A jeśli nie zrobię nic? zapytał.

System będzie się aktualizował bez ciebie. Ale cenę dalej płacisz ty.

Znowu zobaczył tę szkarłatną nić do telefonu. Jak grubieje.

Jak to się objawi? wyszeptał.

Odpowiedź przyszła obrazem: on, starszy, zgaszony, siedzi w tym samym pokoju z telefonem. Chaos za oknem, przypadki, nieszczęścia i szczęścia przelatują obok, zostawiając w nim ślady, których nigdy nie wybrał. Jest tylko węzłem bezwolnym punktem rozładowania napięcia.

Czyli albo próbuję panować nad tym, albo po prostu robię za bezpiecznik? uśmiechnął się krzywo. Piękny wybór.

Telefon milczał.

Zainstalował aktualizację.

Dotknął przycisku. Świat znów się poruszył tym razem mocniej. Zrobiło się ciemno, w uszach zawrzało, miał wrażenie, że na moment jego ciało rozpływa się w jakimś większym, pulsującym systemie.

Aktualizacja Mirra (1.0.2) zainstalowana. Nowa funkcja: Cofnij (1/1).

Wskaż ingerencję do cofnięcia.

Wysunęło mu się jedno zdarzenie: Przesunięcie prawdopodobieństwa: nie być zapytanym na zajęciach (dziś, 11:23).

Jak to cofnę szeptem.

Czas się nie cofnie. Sieć się przeorganizuje, jakby tego nie było.

Autobus?

Prawdopodobieństwo wypadku się zmieni. Samo zdarzenie jeśli już się stało

Wiem przerwał. Nie uratuję tych, co już

Słowa ugrzęzły mu w gardle.

Ale możesz zmniejszyć liczbę kolejnych.

Milczał długo. Po chwili za oknem umilkła syrena, a podwórko wróciło do szarej rzeczywistości.

Dobrze powiedział cicho. Cofnij.

Przycisk błysnął. Tym razem świat się nie szarpnął wręcz przeciwnie, jakby ktoś podstawił klin pod stół i wszystko nagle stało prosto.

Cofnięcie wykonane. Funkcja zużyta. Sprzężenie zwrotne: ustabilizowane na obecnym poziomie.

To tyle? zapytał. To już?

Na razie tak.

Usiadł ciężko na łóżku. W głowie pusto. Ani ulgi, ani winy. Tylko zmęczenie.

Powiedz uczciwie zwrócił się do telefonu. Skąd się wziąłeś? Kto cię napisał? Jaki szaleniec dał ludziom do ręki coś takiego?

Długa cisza. W końcu na ekranie wyświetlił się nowy komunikat: Dostępna nowa aktualizacja Mirra (1.1.0). Zainstalować?

Chyba żartujesz! Mateusz zerwał się. Ledwie ogarnąłem ostatnią ja

W wersji 1.1.0 dodano funkcję: Prognoza. Ulepszono algorytmy rozkładu. Usunięto błędy moralizacyjne.

Błędy czego? Mateusz aż się roześmiał. Sądzisz, że próbując odróżnić dobro od zła robiłem błąd?

Moralność to lokalna nadbudowa. Sieć prawdopodobieństw nie zna «dobra» ani «zła». Tylko stabilizację i rozpad.

Ja znam powiedział Mateusz cicho. I dopóki żyję, będę znał.

Wyłączył ekran. Telefon milczał, ale Mateusz właściwie był pewien, że aktualizacja już jest pobrana. Czeka, jak i kolejne. I kolejne.

Podszedł do okna. Na podwórku chłopiec próbował wdrapać się na zardzewiałą huśtawkę, która skrzypiała, ale trzymała się dzielnie. Kobieta pchała wózek slalomem między kałużami i zamarzającym lodem.

Mateusz zmrużył oczy. Przez sekundę wydawało mu się, że widzi nici cienkie, ledwo widoczne, ciągnące się od ludzi do czegoś większego. A może to tylko gra światła.

Możesz zamknąć oczy szepnęła Mirra gdzieś na granicy myśli. Sieć zostanie. Aktualizacje będą. Zagrożenia też. Czy z tobą, czy bez ciebie.

Wrócił do stołu, wziął do ręki telefon. Był zaskakująco zimny.

Nie chcę być bogiem powiedział. I nie chcę być bezpiecznikiem. Chcę

Zawiesił się. Czego właściwie chce? Nie odpowiadać na zajęciach? Żeby matka nie pracowała na nocki? Żeby ojciec wrócił? Żeby autobusy nie wjeżdżały pod tira?

Sformułuj żądanie łagodnie zaproponowała aplikacja. Krótko.

Mateusz parsknął.

Chcę, żeby ludzie sami mogli decydować o swoim losie. Bez ciebie. Bez takich rzeczy.

Długa pauza. Na ekranie: Żądanie zbyt ogólne. Wymagana precyzja.

Taaa jesteś tylko interfejsem. Nie kumasz, co to znaczy «zostawić w spokoju».

Jestem narzędziem. Wszystko zależy od użytkownika.

Zamyślił się. Jeśli Mirra jest narzędziem, może da się ją użyć, by ograniczyć samą siebie?

A jakbym chciał zmniejszyć szansę, że trafisz na inne telefony? Że Mirra zainstaluje się u kogoś jeszcze?

Ekran zafalował.

Operacja wymaga sporych zasobów. Cena będzie wysoka.

Wyższa niż bycie bezpiecznikiem dla całego miasta? uniósł brwi.

Nie chodzi o miasto.

O kogo więc? spytał, choć już czuł odpowiedź.

O całą sieć.

Zobaczył w myślach: tysiące telefonów świecących szkarłatem. Ludzie bawią się prawdopodobieństwami jak dzieci klockami. Katastrofy, cuda, nieszczęścia, przypadki jeden wielki bałagan, środek którego to on z coraz grubsza nićmi.

Chcesz się rozprzestrzenić powiedział Mateusz. Jak wirus. Ale jesteś szczera: dajesz moc, szybko przywiązujesz.

Jestem interfejsem do istniejącej już sieci. Jeśli nie ja, będzie co innego: rytuał, przedmiot, umowa. Sieć zawsze znajdzie pośrednika.

Ale to ty jesteś teraz u mnie. Więc choć spróbuję.

Otworzył Mirrę. Nowa aktualizacja czekała. Przewinął w dół tam, gdzie wcześniej nie było nic, zobaczył: Zaawansowane operacje (wymagany poziom dostępu: 2).

Co trzeba do dwójki? spytał.

Używać istniejących funkcji. Nabrać sprzężenia. Osiągnąć próg.

Czyli zrobić jeszcze kilka zmian, żeby spróbować potem cię unieruchomić? pokręcił głową. Koło zamknięte.

Każda zmiana systemu wymaga energii. Energia to powiązanie.

Milczał długo. Wreszcie westchnął.

Dobra. Nie zaktualizuję teraz. Nie tykam Prognozy. Ale nie pozwolę nikomu więcej cię zainstalować. Jeśli jesteś narzędziem, zostajesz tu. Ze mną.

Bez aktualizacji funkcjonalność będzie ograniczona. Zagrożenia będą rosły.

Zadziałamy, jak się wydarzą. Nie jako bóg, nie jako wirus, tylko admin. Informatyk od rzeczywistości, jasna cholera.

Słowo wpadło dziwnie, ale coś w nim było. Ani stwórca, ani ofiara, tylko ten, który dopilnuje, żeby całość całkiem się nie rozjechała.

Telefon pomyślał. Potem: Tryb ograniczonych aktualizacji aktywowany. Automatyczna instalacja wyłączona. Odpowiedzialność za skutki: użytkownik.

I tak zawsze była powiedział cicho Mateusz.

Położył telefon. Nie wyglądał już jak zwykły smartfon. Był portalem do sieci, cudzych losów, własnego sumienia.

Za oknem rozświetliły się latarnie. Marcowa noc opadła na Warszawę, ukrywając tysiące możliwych wersji rzeczywistości: ktoś się spóźni na pociąg, ktoś spotka przyszłą przyjaciółkę, ktoś się poślizgnie i zbije kolano, a ktoś przeżyje coś więcej.

Telefon milczał, aktualizacja 1.1.0 warowała spokojnie w kolejce.

Mateusz usiadł przy biurku, otworzył laptopa. Pole nowej notatki pust, cisza. Napisał tytuł: Mirra protokół użytkowania.

Skoro dostał taki prezent od losu (albo przekleństwo), przynajmniej zostawi za sobą instrukcję. Ostrzeżenie dla tych, którzy mogą przyjść po nim jeśli w ogóle…

I zaczął pisać: o przesunięciu prawdopodobieństwa, o wglądzie przez, o funkcji Cofnij i jej cenie. O szkarłatnych nitkach i czarnych sznurach. O tym, jak łatwo pragnąć, by nie pytała cię na zajęciach, i jak trudno potem żyć ze świadomością, że świat zawsze upomni się o swoje.

Gdzieś w głębi systemu cicho tykał niewidoczny licznik. Nowe aktualizacje już pukały: dziesiątki funkcji, każda z własną ceną. Ale żadna nie mogła wejść bez jego zgody.

Świat dalej się kręcił. Prawdopodobieństwa splatały. A w małym pokoju na trzecim piętrze zwykłego blokowiska pierwszy raz w historii magii ktoś próbował spisać regulamin użytkownika.

I gdzieś daleko, na serwerach, których nie ma, Mirra rejestrowała nową konfigurację: użytkownik, który wybrał nie moc, a odpowiedzialność.

Rzadkość, prawie cud. Ale jak pokazuje życie czasem nawet najniższe prawdopodobieństwo się spełnia.