Och, dziewczyno, na próżno go witasz – nie ożeni się z tobą! Wari ledwie skończyła szesnaście lat, …

Oj, dziewczyno, próżno go witasz, nie weźmie cię za żonę.

Wera miała zaledwie szesnaście lat, gdy odeszła jej mama. Ojciec siedem lat temu wyjechał do pracy do Warszawy i już nie wrócił. Ani wieści od niego, ani złotówki.

Prawie cała wieś przyszła na pogrzeb, każdy pomagał jak mógł. Ciocia Maria, matka chrzestna Wery, często do niej wpadała, doradzała, przypominała o codziennych sprawach. Wera skończyła szkołę, a potem znajomi załatwili jej pracę na poczcie w pobliskiej wsi.

Wera była silną dziewczyną, o której mówiło się: zdrowa jak rydz. Twarz okrągła, rumiana, nos szeroki, a oczy szare i błyszczące, bujna, jasna warkocz aż do pasa.

Najprzystojniejszym chłopakiem w okolicy był Nikodem. Dwa lata temu wrócił z wojska i od tej pory nie mógł się opędzić od dziewczyn. Nawet miejskie panny, które przyjeżdżały na wakacje, zwracały na niego uwagę.

Jemu to nie praca kierowcy we wsi, a w filmach grać! Ale nie nacieszył się jeszcze wolnością, nie spieszył się z wyborem żony.

Pewnego dnia ciocia Maria przyszła do Nikodema, prosząc o pomoc dla Wery, bo płot zaczął się sypać. Bez męskiej ręki ciężko na wsi żyć. Z ogrodem Wera sobie radziła, ale z domem to już trudniej.

Bez zbędnych słów zgodził się pomóc. Przyszedł, obejrzał i zaczął wydawać polecenia: to podaj, to przynieś, tam spal. Wera wykonywała wszystko bez słowa.

Tylko policzki miała coraz bardziej czerwone, a jej warkocz latał z boku na bok. Gdy zmęczył się, dawała mu treściwy barszcz i mocną herbatę. Patrzyła, jak gryzie czarny chleb białymi zębami.

Nikodem pracował trzy dni przy płocie, a czwartego przyszedł tak po prostu odwiedzić Werę. Nakarmiła go kolacją, zagadali się i został na noc. Od tej pory zaczął do niej przychodzić. Wychodził o świcie, żeby nikt nie widział. Tylko że na wsi wszystko i tak wyjdzie na jaw.

Oj, dziewczyno, próżno go witasz, nie weźmie cię za żonę. A jak nawet weźmie, to się z nim namęczysz. Przyjdzie lato, znów przyjadą miejskie piękności, co wtedy zrobisz? Upalisz się z zazdrości. Nie takiego ci potrzeba mówiła ciocia Maria.

Ale czy zakochana młodość słucha starej mądrości?

Potem Wera zorientowała się, że jest w ciąży. Najpierw myślała, że to przeziębienie albo zatrucie osłabienie, nudności. A później uderzyła ją myśl, że nosi dziecko Nikodema.

Przez moment myślała pozbyć się kłopotu, bo jeszcze za wcześnie na dziecko. Ale potem stwierdziła, że już tak musi być, nie będzie sama.

Mama ją wychowała, ona też sobie poradzi. Z ojca nigdy nie było wielkiego pożytku, tylko z alkoholem się trzymał. Ludzie pogadają, potem ucichną.

Wiosną, kiedy zdjęła już płaszcz, cała wieś zauważyła jej brzuch. Kiwały głowami i mówiły, że niedobrze się stało z dziewczyną. Nikodem oczywiście przyszedł sprawdzić, co zamierza Wera.

Co mam zrobić? Urodzę. Nie martw się, sama wychowam dziecko. Żyj jak chcesz rzuciła, krzątając się przy piecu. Tylko czerwone światła odbijały się w jej policzkach i oczach.

Nikodem patrzył na nią długo, ale wyszedł. Sama już zdecydowała. Jak woda po gęsi. Lato nadeszło, miejskie dziewczyny zjechały, Nikodem nie miał czasu na Werę.

A ona powoli pracowała w ogrodzie. Ciocia Maria przychodziła pomóc plewić. Z wielkim brzuchem trudno się pochylać. Po wodę chodziła po pól wiadra. Żołądź tak duży, że sąsiadki przepowiadały jej mocnego chłopca.

Kogo Bóg da żartowała Wera.

W połowie września Wera obudziła się w nocy z ostrym bólem, jakby jej ktoś rozdarł brzuch. Ból szybko ustąpił, ale zaraz znów się pojawił. Pobiegła do cioci Marii. Ta od razu zrozumiała, co się dzieje.

Już? Siedź, zaraz wracam i wyskoczyła z domu.

Pobiegła do Nikodema, akurat jego ciężarówka stała pod domem. Mieszczuchy już wyjechały z domkami. A Nikodem jak na złość poprzedniego dnia wypił sporo.

Maria rozbudziła go, Nikodem nie rozumiał, co się dzieje i gdzie trzeba jechać. Gdy pojął, krzyknął:

Przecież do szpitala jest dziesięć kilometrów! Zanim przyjadę z lekarzem, z powrotem, to ona już dziecko urodzi. Od razu ją zawiozę! Szykujcie ją.

Ale przecież ciężarówką? Roztrzęsiesz ją całą, jeszcze po drodze dziecko złapiesz lamentowała Maria.

Jedź z nami na wszelki wypadek rzucił stanowczo.

Dwa kilometry drogą wyboistą jechał ostrożnie. Omijał jedną dziurę, wpadał w drugą. Ciocia Maria siedziała w szoferce na workach ziemniaków. Gdy wyjechali na asfalt, przyspieszył.

Wera wiła się na siedzeniu, przygryzła wargę, by nie jęczeć, trzymała się za brzuch. Nikodem natychmiast wytrzeźwiał.

Spojrzał kątem oka na Werę, a sam aż drżał, kostki palców zbielały na kierownicy. Ale myślał już po swojemu.

Zdążyli. Zostawili Werę w szpitalu i wrócili do wsi. Całą drogę ciocia Maria łajała Nikodema:

Po co jej życie popsułeś?! Sama, bez rodziców, sama jeszcze dziecko, a ty jej tylko kłopotów dodałeś. Jak ona sama sobie poradzi?

Samochód nie dojechał jeszcze do wsi, a Wera już była mamą zdrowego, silnego chłopca. Następnego dnia przynieśli jej go do karmienia. Nie wiedziała nawet, jak go wziąć na ręce, jak przyłożyć do piersi.

Patrzyła z przerażeniem na czerwone, pomarszczone oblicze synka. Zagryzła wargę i robiła, co kazali.

A w jej sercu drżała radość. Oglądała go, dmuchała na czoło, na którym sterczały delikatne włoski, była mimo wszystko szczęśliwa.

Przyjadą po ciebie? spytał surowy starszy lekarz przed wypisem.

Wera wzruszyła ramionami i pokręciła głową:

Raczej nie.

Lekarz westchnął i wyszedł. Pielęgniarka zawinęła dziecko w szpitalny koc, by tylko dowieźć je do domu. Nakazała, żeby koc potem zwrócić.

Fedor szpitalnym samochodem odwiezie cię do wsi. Z maluszkiem do autobusu się nie nadajesz powiedziała z lekka z irytacją.

Wera podziękowała. Szła korytarzem ze spuszczoną głową, czerwona ze wstydu.

Jechała autem, przyciskała synka do piersi i zastanawiała się, jak teraz będą żyć.

Zasiłek macierzyński to nic, co kot napłakał. Szkoda jej siebie i niewinnego synka. Popatrzyła na zmarszczone, śpiące oblicze malucha i zalała ją czułość, odpędziła ciężkie myśli.

Nagle samochód się zatrzymał. Wera spojrzała z niepokojem na Fedora, niewielkiego mężczyznę po pięćdziesiątce.

Co się dzieje?

Dwa dni padało. Patrz, jakie kałuże, ani przejechać, ani obejść. Tu tylko ciężarówką albo traktorem odparł.

Przepraszam. Zostało jakieś dwa kilometry. Dasz radę dojść? Wskazał drogę, gdzie rozlała się wielka kałuża jak jezioro bez końca i brzegu.

Dziecko spało na rękach. Już siedząc, zmęczyła się trzymając go. Jednym słowem mocarz. Ale jak dojść taką drogą?

Ostrożnie wysiadła, wygodniej ułożyła synka i ruszyła brzegiem ogromnej kałuży. Nogami grzęzła w błocie po kostki, o mało co się nie przewróciła.

Stare, rozchodzone buty chlupały w kałuży. Wiedziałaby, to w gumowcach pojechałaby do szpitala. Jeden but ugrzązł w błocie. Wera chwilę stała, rozważając co zrobić. Z dzieckiem na ręku nie da rady wyciągnąć. Poszła dalej w jednym bucie.

Gdy doszła do wsi, dzień już się kończył, stóp już nie czuła z zimna. Nie miała sił się dziwić, że w oknie paliło się światło.

Weszła na gładkie, suche schody. Zmarznięta, ale spocona od wysiłku. Otworzyła drzwi do domu i zamarła.

Przy ścianie stało dziecięce łóżeczko, wózek, a na nim ubranka dla malca. Przy stole Nikodem z głową na ramionach spał.

Czy ją usłyszał, czy poczuł podniósł głowę. Wera stała w drzwiach czerwona, rozczochrana, z dzieckiem na rękach. Sukienka cała mokra, nogi po kolana w błocie, a w jednym bucie.

Gdy zobaczył, że bez jednego, podbiegł do niej, odebrał synka, położył w łóżeczku. Sam podszedł do pieca, wyjął garnek z gorącą wodą.

Posadził ją, pomógł rozebrać, umył nogi. Nim zdążyła się przebrać za piecem, na stole czekały już ziemniaki i dzbanek mleka.

Wtedy synek zapłakał. Wera podeszła do niego, wzięła na ręce, usiadła przy stole i bez skrępowania zaczęła karmić.

Jak go nazwałaś? spytał chrapliwym głosem Nikodem.

Szymon. Nie masz nic przeciwko? spojrzała na niego swymi jasnymi oczami.

Było w nich tyle tęsknoty i miłości, że Nikodemowi ścisnęło serce.

Ładne imię. Jutro pójdziemy, zarejestrujemy synka i od razu się pobierzemy.

To nie jest konieczne zaczęła Wera patrząc na ssącego malca.

Syn musi mieć ojca. Koniec swobody, już się wyszalałem. Jaki ze mnie mąż, nie wiem, ale syna nie opuszczę.

Wera tylko kiwnęła głową.

Po dwóch latach urodziła się im również dziewczynka. Nazwali ją Zuzanna, po babci Wery.

Nie ważne, jakie błędy popełnisz na początku, najważniejsze by nie bać się ich naprawić

Oto taka życiowa historia. Co o tym sądzicie? Dajcie znać w komentarzach i zostawcie polubienie.

I pamiętajcie: nie zawsze prosta droga prowadzi do szczęścia, ale odwaga i wytrwałość pomagają dojść do celu.