Jak podgrzać małżeństwo? — Gdy mąż proponuje wolny związek, a żona niespodziewanie przyjmuje wyzwani…

Ogrzali małżeństwo

Słuchaj, Kasia Może spróbujemy otwartego związku? zaproponował ostrożnie Marek.

Co? Katarzyna nie od razu zrozumiała. Serio mówisz?

A co w tym dziwnego? To normalne wzruszył ramionami mąż, starając się zachować spokojny ton. W Europie tak ludzie żyją, u nas to też coraz popularniejsze. Twierdzą nawet, że takie coś potrafi podkręcić relację. Sama kiedyś mówiłaś, że kawałek sernika na diecie nie zaszkodzi, pozwala się nie rzucać na słodycze. No właśnie, we wszystkim potrzebna jest różnorodność.

Katarzyna zamrugała powoli, próbując ogarnąć sens tych słów. Porównywać kochankę do ciastka to już naprawdę szczyt bezczelności. Albo głupoty.

Marek zaczęła. Jak chcesz odejść, to odejdź jak człowiek. Dam ci wolność, ale mnie w te świństwa nie mieszaj.

Kasia, po co od razu takie ostre teksty? Kocham cię. Tylko już nie iskrzy. Przydałoby się trochę ognia, bo śpimy do siebie plecami i gadamy tylko o zakupach i rachunkach za prąd. Wszystko takie jałowe, obu nam by się coś odmiennego przydało. Ja cię przecież nie ograniczam. Sama możesz się z kimś spotkać, trochę się odświeżysz. Źle ci będzie?

Katarzyna zmrużyła oczy. W jednej chwili zrozumiała, że mąż ją oszukuje. Te rozbiegane spojrzenia, nerwowe stukanie w blat Tak, jemu potrzeba wolności, ale nie za dzień czy dwa. On tę wolność chciał już wczoraj.

Marek, bądź szczery. Już kogoś masz, prawda? I teraz proponujesz mi otwartość, żeby sumienie cię nie gryzło?

O rany, znowu zaczynasz! machnął ręką Marek. Po co miałbym wtedy o to pytać? Już żałuję, że w ogóle zapytałem. Ty zawsze jakby z poprzedniej epoki Daj spokój, zapomnij.

Po tych słowach z miną świętego oburzonego wstał i przeszedł do drugiego pokoju. Katarzyna została sama ze swoimi myślami.

Dwadzieścia pięć lat. Oddała mu najlepsze lata, znosiła jego wzloty i upadki, biedę, wieczne nadgodziny w pracy, które dziś nabrały zupełnie innego znaczenia A on, syty, zadowolony, proponuje jej udział w zbrodni przeciw rodzinie. Odśwież się Jak wygodne słowo.

Noc spędzili osobno. A właściwie o śnie nie było mowy. Katarzyna tylko leżała, gapiąc się to w sufit, to w okno i zastanawiała się, jak do tego doszło. Przecież kiedyś Marek przynosił naręcza bzu, harował, żeby wyprawić piękne wesele, cieszył się narodzinami córki. A dziś Lepiej gdyby po prostu wyszedł.

Gdzie był ten punkt zwrotny? Może wtedy, gdy przestała się malować w domu, by wyglądać dla niego ładnie? Albo gdy pierwszy raz zapomniał o rocznicy, tłumacząc się robotą? Cóż, nieważne już.

Z jednej strony chciała po prostu złożyć pozew o rozwód. Z drugiej czy można tak szybko wyrzucić z pamięci niemal połowę życia?

Między nimi może nie było już namiętności, ale była przyzwyczajenie, wspólny dom, ustalone życie. Wydawało się też, że Marek to bezpieczna przystań. Córka dawno wyjechała, na horyzoncie starość, a razem nie raz wyciągali siebie nawzajem z kłopotów. Kiedyś nawet wziął kredyt, by pomóc jej mamie. Niewielu by się na to odważyło.

W Katarzynie buzowały emocje: żal, strach, złość. Może on myśli, że nikogo nie znajdę? przebiegło jej przez myśl. Że jestem już stara, do niczego? Że będę mu gotować zupy, robić na drutach wnukom i czekać, aż łaskawie wróci z 'przygodą’?

A gdzie tam.

Dobrze oznajmiła mężowi rano. Skoro tak chcesz.

Co znaczy?

Zgadzam się na twoje wolne związki.

Marek o mało co nie zakrztusił się herbatą. Spodziewał się awantury, a ona po prostu powiedziała tak.

No To dobrze. Może ci się jeszcze spodoba rzucił i dodał: Dziś wieczorem wrócę później.

Serce Katarzyny zabolało. Tak szybko?

Wieczór był szary i cichy. Katarzyna czuła się rozbita i niechciana, jak stary telefon wyrzucony za modę.

Stanęła przed lustrem. No tak, oczy zmęczone, zmarszczki, skóra już nie taka gładka, za to sylwetka nadal zgrabna. Włosy gęste. Może jeszcze jest ładna? Może problem leży w Marku?

Przecież kiedyś podobała się innym mężczyznom. Choćby Andrzej, kierownik z sąsiedniego działu, przeniesiony z oddziału miesiąc temu.

Przystojny facet z lekką siwizną, chrypką, łobuzerskim spojrzeniem. Od razu zwrócił na nią uwagę: komplementy, otwierał drzwi, przynosił kawę. Dwa razy zaprosił na obiad, tydzień temu na kolację w restauracji.

Panie Andrzeju, jestem na diecie: nazywa się małżeństwo żartowała wtedy Katarzyna.

Kasiu, małżeństwo to wpis w dowodzie, nie wyrok zaśmiał się Andrzej. Ale nie naciskam.

Skoro Marek chce otwartego związku, żeby odświeżyła się to czemu nie?

Dobry wieczór, Andrzeju. Czy zaproszenie na kolację nadal aktualne? Znów mam ochotę złamać dietę napisała mu w wiadomości.

To nie była nawet zemsta. Po prostu chciała znów poczuć się kobietą, dać sobie oddech, który Marek z niej wyduszał od dwóch dni.

Reszta wieczoru minęła w mieszanych odczuciach. Andrzej był ideałem: odsuwał krzesło, dolewał wina, słuchał uważnie, patrzył tak, jakby na całą restaurację była tylko ona.

Było jej trochę wstyd, ale jednocześnie poczuła ożywienie dawno zapomnianą radość istnienia i bycia w centrum uwagi. W końcu znów poczuła, że żyje dla siebie, nie tylko dla garów i skarpet Marka.

Może pojedziemy do mnie? zaproponował, gdy zjadła deser. Wpadniemy po wino, obejrzymy coś fajnego Przedłużmy ten wieczór.

Katarzyna skinęła głową. Przez moment krzyknął głos w niej: Opamiętaj się!. Ale zaraz pojawił się w wyobraźni Marek i jego propozycja, żeby odetchnęła.

Już w mieszkaniu Andrzeja jej telefon rozdarł ciszę. Marek. Odrzuciła raz, drugi, ale upierał się dalej.

Słucham? starała się być spokojna.

Gdzie wojażujesz?! Już dziesiąta! W lodówce pusto, coś ty sobie myślisz?! napadł na nią Marek.

Katarzyna osłupiała. Andrzej, słysząc awanturę, wycofał się taktownie do drugiego pokoju. Czary prysły.

Właściwie mam randkę, Marku.

Jaką jeszcze, do diaska, randkę?!

Wytłumaczyć ci jak dziecku? Sam wczoraj zaproponowałeś wolny związek. Kazałeś mi się z kimś spotkać. No to się spotykam. Czemu ci się nie podoba?

Zapadła długa, ciężka cisza. Wreszcie pękła tama:

Ty ty naprawdę poszłaś do kogoś?! Przecież ja żartowałem! Sprawdzić cię chciałem! Rozumiesz? Spraw-dzić! Ty tylko czekałaś na okazję, prawda?! Udawałaś dumę, a za rogiem już do innego biegłaś?

Katarzyna zgłupiała.

A ty do kogo byłeś dzisiaj?

Do nikogo! Pracowałem, to wszystko uciął Marek. Wiesz co? Nie chcę od ciebie żadnych zaraz. Albo się wynosisz, albo ja znikam. Wybór należy do ciebie. Rozwód.

Rzucił słuchawką. Katarzyna gapiła się w ścianę, czując się zbeszczeszczona i upokorzona.

Wszystko w porządku? zapytał Andrzej.

Tak drobiazgi próbowała się uśmiechnąć, nie wyszło.

Kasiu Andrzej spojrzał na zegarek. Chyba lepiej będzie, jak pojedziesz do domu i załatwisz swoje sprawy.

Bajka się skończyła, karoca zamieniła się w dynię, a rycerz w człowieka, który nie chciał mieszać się w cudze kłopoty. Można to zrozumieć. Liczył na przyjemny wieczór, dostał rodzinny dramat.

Pewnie od razu powinna była złożyć papiery rozwodowe. Ale dobre pomysły zawsze przychodzą za późno.

Tej nocy Katarzyna nie wróciła do domu. Pojechała do hotelu. Nie miała ochoty tłumaczyć się wściekłemu Markowi, poza tym potrzebowała czasu, by pojąć, że już nigdy nie będzie jak dawniej.

Minęły trzy lata

W tym czasie życie jak rzeźbiarz samo oddzielało zbędne fragmenty nawet jeśli czasem bolało.

Marek podejrzanie szybko znalazł nową partnerkę. Jeszcze przed oficjalnym rozwodem. Szybko mu uciekła dokładnie wtedy, gdy ze sprzedanej wspólnie kawalerki dostał swoją połowę złotych. Nowa miłość zgarnęła te pieniądze.

Z Andrzejem nic nie wyszło. Nadal mijali się w pracy, ale bez serdeczności. Wymieniali grzecznościowe zdania. Katarzyna uświadomiła sobie ważną rzecz: mężczyźni, którzy chętnie bawią się w kochanków, gdy usłyszą o byciu oparciem czy choćby zwyczajnym partnerem, nagle ulatniają się jak dym.

Ale Katarzyna nie szukała już nikogo. Kiedy została sama w nowym mieszkaniu, odkryła, ile ma wolnego czasu i sił. Dawniej pochłaniało ją dbanie o Marka. Teraz zadbała o siebie, nie dla kogoś, lecz dla siebie.

Poranne pływanie w basenie pomogło usunąć bóle w plecach, a lekcje angielskiego wyostrzały umysł. Obcięła włosy na krótko i wymieniła całą garderobę.

Najważniejsze została babcią.

Córka, Monika, pół roku temu urodziła córeczkę. Początkowo, gdy wybuchła afera z rozwodem, stanęła przeciw matce. Marek przyjął rolę ofiary, opowiadał Monice bajki o matce, która poszła w romanse i rozbiła rodzinę, zostawiając biedaczka.

Czas jednak wszystko wyjaśnił. Monika przyjechała na szczerość wyrzucić pretensje, spojrzeć matce w oczy. Zobaczyła nie rozwiązłą kobietę, jak mówił ojciec, lecz zmęczoną, szczerą.

Katarzyna opowiedziała wszystko. Że to Marek sam wyszedł z tą propozycją, że już dawno nie było ich razem, że coraz częściej czuła się przy nim samotna. Monika, dziś sama mężatka, potrafiła już zrozumieć matkę. A gdy tylko Marek nagle zamieszkał z nową kochanką, całkiem opowiedziała się po stronie matki.

Teraz Katarzyna siedziała w kuchni Moniki, trzymając na rękach wnuczkę. Mała Sonia usiłowała złapać ją za palec.

Tata znów dzwonił westchnęła córka. Chciał do Soni wpaść.

I co mu powiedziałaś? spokojnie spytała Katarzyna.

Że nas nie ma w Warszawie odpowiedziała Monika. Nie chcę go wpuszczać, mamo. Najpierw gada na ciebie, potem chce, żebyśmy znów wszyscy byli razem. Denerwuję się przy nim. I nie chcę, żeby kiedykolwiek nastawiał Sonię przeciwko tobie. Niech sobie korzysta ze swojej wolności

Katarzyna milczała, tylko mocniej przytuliła wnuczkę.

Marek dostał to, czego chciał pełną wolność. Nikt już nie zawracał mu głowy, nikt nie przeszkadzał przy telewizorze. Tyle że ta wolność okazała się gorzka. Ale było już za późno.