Niechciane dziecko – Jak chcecie nazwać swoją córeczkę? – Starszy lekarz z zawodowym uśmiechem spoj…

Jak chcecie nazwać swoją córeczkę? Starszy lekarz, z profesjonalnym uśmiechem, spogląda na młodą pacjentkę.

Jeszcze nie wymyśliliśmy imienia wtrąca się siedząca na krześle przy łóżku Danuta. To ważna sprawa, Kinga powinna się dobrze zastanowić.

Nie chcę żadnego imienia. Na zaskoczenie wszystkich odezwała się sama młoda mama. Ja w ogóle nie zamierzam jej zabierać. Napiszę zrzeczenie.

Co ty wyprawiasz?! Kobieta momentalnie zerwała się i rzuciła Kingę gniewnym spojrzeniem, po czym zwraca się do lekarza. Ona nie wie, co mówi. Oczywiście, że zabierzemy maleństwo.

Odwiedzę was później, proszę odpoczywać. Lekarz kompletnie nie miał ochoty uczestniczyć w rodzinnej kłótni.

Gdy tylko zamknęły się za nim drzwi, matka rzuciła się z pretensjami na Kingę.

Jak śmiesz mówić takie rzeczy? Co ludzie o nas pomyślą? I tak musiałyśmy przeprowadzić się tutaj, żeby wszystko stało się po cichu. Dziecko musi zostać w rodzinie.

Czyja to wina? Kinga wpatruje się w kobietę. Gdybyś kiedyś mnie wysłuchała, do niczego by nie doszło. Spokojnie ukończyłabym szkołę i poszła gdzieś dalej. Jeśli ci na tym dziecku zależy to się nim zajmij.

Kinga odwraca się do ściany, dając do zrozumienia, że rozmowa zakończona. Danuta jeszcze przez chwilę coś mruczy, ale do sali zagląda pielęgniarka i prosi ją, by wyszła pacjentka potrzebuje spokoju.

Kinga zostaje sama. Cicho szlocha w poduszkę, modląc się do wszystkich świętych, żeby to wszystko się wreszcie skończyło.

Nieśmiałe pukanie do drzwi zmusza ją do otarcia łez. Głęboko wzdycha i mówi:

Proszę wejść.

Spodziewa się kogoś z personelu, najwyżej ojca. Jednak kobieta, która wchodzi, jest jej zupełnie obca.

Czy mogę w czymś pomóc? Stara się zachować spokój, choć kosztuje ją to wiele wysiłku.

Słyszałam Tak przez przypadek. Lekarze rozmawiali tuż obok mojej sali… Kobieta wygląda na onieśmieloną, nie śmie zapytać wprost.

Tak, chcę zrzec się dziecka. To prawda. O to pani chodzi?

Widziałam jak twoja mama

Ona nie jest moją mamą! Kinga gwałtownie traci zimną krew. To tylko macocha, która ma o sobie zbyt wysokie mniemanie. Moja mama pracuje za granicą.

Przepraszam, nie chciałam cię urazić kobieta gubi się kompletnie. Mam troje dzieci i nie rozumiem twojej decyzji, chociaż sama całe dzieciństwo spędziłam w domu dziecka. Boję się o twoją córeczkę. Ona przecież niczemu nie jest winna.

Słyszałam, że takie maleństwa szybko idą do adopcji wzrusza ramionami Kinga. Nawet nie potrafię wziąć jej na ręce. Gdyby Danuta się nie wtrąciła, nie byłoby mnie tu teraz.

Przecież jesteś dorosła, sama możesz decydować. Masz już przecież ponad piętnaście lat, prawda?

To przecież wstyd! Kinga przedrzeźnia macochę. Jak pokażemy się ludziom?!

Nie rozumiem…

Powiem pani Kinga krzywo się uśmiecha. Może wtedy nie będzie mnie pani tak osądzać.

**********************************************

Ostatni rok szkoły był dla Kingi prawdziwym koszmarem. Najpierw jej ukochany Paweł wyjechał do wojska, a potem do ich klasy dołączył nowy. Stołeczny bananowy chłopak, odpokutowujący wybryki w prowincji, zaczął podrywać wszystkie dziewczyny. Liczyły się dla niego tylko kolejne zdobycze. Za to też został przysłany przez ojca na prowincję niszczył rodzinną reputację.

Mateusz kupował drogie prezenty, zabierał do klubów, restauracji. Dziewczyny łamały się jedna po drugiej, każda wierząc, że zostanie jego narzeczoną.

Najodporniejsza okazała się właśnie Kinga. Miała już swoją miłość Pawła. Gdy wydawało jej się, że doczekała się spokoju, bo Mateusz skupił się na innych, po prostu się myliła.

W grudniu przyjaciółka Kingi urządziła urodziny. Przyszedł cały ich rocznik, był też Mateusz jego celem nie było jednak składanie życzeń solenizantce.

W środku imprezy Kinga odebrała telefon, wyszła na korytarz i po powrocie zauważyła Mateusza siedzącego obok jej miejsca przy stole. Najpierw nie zwróciła na to uwagi, ale potem zaczęła się źle czuć

Rano ledwie otwarła oczy. Mateusz uśmiechał się do niej szeroko.

Sama mówiłaś, że nie chcesz, a jednak rzuca zadowolony jakby nigdy nic. To ci w ramach rekompensaty. Twój Paweł to frajer, nie wiedział jak się za ciebie zabrać.

Dojście do domu kosztuje Kingę wiele wysiłku. Drepta wolno, kręci jej się w głowie. Mijający ją ludzie patrzą z niesmakiem.

Nie bawi się nawet w klucze dzwoni do drzwi. Wie, że Danuta jest w domu.

Gdzie ty się szlajasz?! Danuta od razu zaczyna wrzeszczeć. Nie wróciłaś na noc, nie odbierasz telefonu! Tylko patrzeć, żeby się ojciec nie dowiedział! W jakim ty jesteś stanie!…

Zadzwoń po lekarza i policję przerywa jej Kinga. Chcę złożyć zawiadomienie. Niech go wsadzą.

Danuta napina się. Po chwili domyśla się wszystkiego.

Kto?

Mateusz, a kto miałby być? Kinga ledwie mówi. Nikt inny nie odważyłby się na coś takiego. Dzwoń, albo zrobię to sama.

Poczekaj Danuta myśli intensywnie, jak wyciągnąć z tego korzyść. I tak go wybronią. Zrobimy inaczej skontaktuję się z jego ojcem, spłaci cię.

Zwariowałaś? Kinga nie wierzy własnym uszom. Jaka rekompensata? Sama pójdę na policję!

Nigdzie nie pójdziesz! Danuta łapie ją za rękę i prowadzi do pokoju. Kinga jest zbyt słaba, by się bronić. Wszyscy będą wytykać cię palcami! Ja wszystko załatwię.

Kinga nie ma telefonu zgubiła go po drodze albo zostawiła u kogoś. Drzwi Danuta zamknęła na klucz. Głowa wiruje, łóżko przyciąga.

Po paru dniach Kinga jedzie do babci. Ta mieszka sto kilometrów od ich miasteczka i jest już bardzo wiekowa. Kinga nie chce jej martwić, udaje więc, że wszystko jest w porządku.

Miesiąc później dziewczyna dowiaduje się, że ta noc zmieniła wszystko. Będzie miała dziecko.

Danuta nie posiada się z radości. Liczy na wysoką kompensatę! Dziadek Mateusza zapłaci solidnie: znowu przykryje nieodpowiedzialność syna. Kinga się nie liczy. Gdy wyjawiła, że chce usunąć dziecko, Danuta urządziła awanturę i zaczęła nakładać ściślejsze kontrole, nie spuszczając jej z oczu.

Dziadek nie jest zachwycony, ale pieniądze daje. I zapewnia, że pomoże także później, regularnie przelewając złotówki.

************************************************

Teraz już pani rozumie? Dla tej ciąży straciłam wszystko Paweł mi nie uwierzył, odwrócili się ode mnie znajomi, musiałyśmy się przeprowadzić. Nie zdałam nawet matury!

Przepraszam, oceniłam cię pochopnie… Kobiecie robi się głupio. Ale maleństwo naprawdę niczemu nie jest winne.

Kinga, musimy porozmawiać! Do sali wkracza zdecydowanym krokiem Danuta z mężem. Proszę wszystkich obcych o opuszczenie sali, to sprawy rodzinne!

Kobieta rzuca na Kingę pełne współczucia spojrzenie i wychodzi.

Nie zniszczysz mi planów Danuta siada obok. Jeśli zostawisz tu dziecko, możesz nie wracać do domu. I co zrobisz? Babcia zmarła, mieszkanie wzięli krewni. Zostanie ci żebranie?

Nie, ona pojedzie ze mną. W drzwiach staje elegancka kobieta. Kinga rozpromienia się na jej widok.

Mamo! Przyjechałaś!

Oczywiście, że tak. Nie mogłabym zostawić cię samej. Albina przytula mocno córkę. Gdybyś powiedziała mi wcześniej, już dawno byś była ze mną. Myślałam, że łatwiej ci tu skończyć liceum.

Myślałam, że mnie nie chcesz Kinga rozkleja się jak dziecko.

Ktoś przekonywał mnie, że nie chcesz kontaktu. Prezenty wracały nieotwierane, nie mogłam się do ciebie dodzwonić. Myślałam, że nie możesz mi wybaczyć Nic nie szkodzi. Kobieta otarła córce łzy. Wyjedziemy i wszystko będzie inne.

********************************************************

Kinga wyjeżdża. Dziecko zabiera Danuta, licząc na łatwe życie. Ale Kiedy dziadek zorientował się w sytuacji, sam przyjechał i zabrał wnuczkę. Mateusz ze złością, ale musiał uznać dziecko.

Kinga jest szczęśliwa. Wreszcie jest przy swojej najbliższej osobie, która jej nigdy nie zawiedzie…