– Nikt ich nie wyrzucał – odpowiadaliśmy jednym i drugim – sami nie chcieli zostać! Jeśli chcą, niec…

Nikt ich przecież nie wyganiał mówiłam, tak mamie, jak i teściowej to oni sami nie chcieli zostać! Niech przyjeżdżają! Będziemy szczęśliwi.

Siedź spokojnie, nie ma nas w domu! powiedział Piotr z takim spokojem, że aż mi ścierpła skóra.

Ale przecież ktoś dzwoni! zadrżałam, unosząc się z kanapy.

Niech sobie dzwonią odparł Piotr.

A jeśli to ktoś ważny? Albo w sprawie?

Sobota, dwunasta w południe stwierdził. Nie zapraszałaś nikogo, ja nikogo nie spodziewam się, więc?

Zerkę tylko przez wizjer! szepnęłam.

Siedź cicho w głosie był chłód. Nie ma nas! Ktokolwiek tam stoi, nich wraca, skąd przyszedł.

A Ty niby wiesz, kto tam jest? zapytałam, niepewnie.

Domyślam się, dlatego chcę, żebyś nie świeciła się przed oknami.

Jeśli to ci, których myślę, nie odpuszczą tak łatwo mruknęłam, wzdychając.

Zależy, jak długo nie otworzymy drzwi Piotr wzruszył ramionami. W końcu pójdą. Na noc przecież w klatce schodowej nie zostaną. A my nie musimy nigdzie wychodzić, więc włóż słuchawki, telefon w rękę i włącz sobie jakiś film.

Piotr, mama dzwoni powiedziałam pokazując telefon.

To znaczy, że za drzwiami jest Twoja ciotka z jej niezdarnym synem podsumował Piotr.

Skąd wiesz? Zdziwiłam się.

Bo gdyby to był mój kuzyn, zadzwoniłaby moja mama!

A nie rozważasz innych opcji? spytałam.

Jeśli to sąsiedzi to nie mam ochoty się z nimi spotykać. Jeśli znajomi po dwóch dzwonkach by już poszli. Kulturalny człowiek zadzwoniłby wcześniej i spytałby, czy można nas odwiedzić, nie stałby pod drzwiami pół godziny. Tak natarczywie mogą się zachowywać tylko nasi uciążliwi krewni.

Piotr, to moja ciocia powiedziałam, tonem pełnym żalu. Mama właśnie napisała wiadomość. Pyta, gdzie się podzialiśmy. Ciocia Natalia musi się zatrzymać na kilka dni podobno ma sprawy w mieście!

Napisz jej, że w Warszawie hoteli pod dostatkiem uśmiechnął się Piotr krzywo.

Piotr! upomniałam go. Nie mogę przecież czegoś takiego napisać!

Wiem, napisz, że nie ma nas w domu, że śpimy w hotelu, bo mieliśmy dezynsekcję na karaluchy w mieszkaniu!

Rewelacja! napisałam wiadomość i wysłałam.

Piotr, ona chce, żebyśmy jej zarezerwowali dwa pokoje dla niej i Kostka odetchnęłam głęboko.

Napisz, że nie mamy pieniędzy. Daj znać, że spimy w hostelu na dwóch łóżkach, a w pokoju z nami piętnaście obcokrajowców Piotr odetchnął z ulgą, zachwycony własną przebiegłością.

Mama pyta, kiedy wrócimy zerknęłam na ekran.

Za tydzień rzucił Piotr.

Dzwonienie do drzwi ucichło. Oboje poczuliśmy ulgę.

Piotr, mama pisze, że ciocia przyjedzie za tydzień wyjęczałam.

A nas znów nie będzie w domu Piotr westchnął.

Piotr, ale to nie jest rozwiązanie! Przecież nie możemy całe życie uciekać. Przecież mogą wpaść w tygodniu albo zastawić drzwi po pracy! Twoja mama, moja ciocia są zdolne do wszystkiego!

No tak Piotr się zasmucił. Po co nam była ta trzypokojowa?

Przecież dla naszej przyszłej rodziny przypomniałam mu.

Trzeba nam dziecka! A najlepiej od razu dwójkę! powiedział Piotr poważnie.

A co, myślisz, że ja protestuję? Ty wiesz, że musimy się zbadać! Nie wychodzi!

Nerwy odstawić i będzie odparł stanowczo Piotr. Ale przecież raz Twoi, raz moi wykańczają nas psychicznie! Wygnałbym wszystkich tam, skąd przyszli przez nich nic nie wychodzi!

Nie sprzeczałam się. Wiedziałam, że Piotr ma rację.

Zanim wzięliśmy ślub, przeszliśmy kosztowne badania na zgodność i choroby genetyczne, sprawdzenie płodności. Wtedy wszystko cudownie, idealnie. Ale tuż po weselu plany o dzieciach trzeba było odłożyć uzbierać na własne mieszkanie.

O spadku mogliśmy zapomnieć. Przed ślubem, i Piotr, i ja, z mamami w kawalerkach. Musieliśmy liczyć tylko na siebie.

Pięć lat ciężkiej pracy, ciągłego oszczędzania i kupiliśmy duże mieszkanie.

Fakt, blok z rynku wtórnego, nie nowy, remont od zera, meble też, ale ile było szczęścia!

Nie zdążyliśmy porządnie uczcić przeprowadzki, a już na progu stanęła ciocia Natalia z synem. A żebyśmy przypadkiem nie protestowali, dołączyła jeszcze teściowa.

No zobaczcie, ile miejsca! Nie to, co my z Karoliną, w jednej klitce!

Wygodnie przytaknęła ciocia. Mnie oddajcie pokój, Kostkowi osobno!

U nas w salonie się nie śpi rzucił Piotr. To miejsce do odpoczynku!

A ja nie zamierzam tu pracować! zaśmiała się ciocia. Karolina, tłumacz mężowi, że z synem mi niewygodnie, chrapie! I w ogóle jesteście gospodarzami, a nie ma nawet stołu zastawionego!

Nie spodziewaliśmy się Was zawstydziłam się.

Lodówka też pusta dodał Piotr.

No trudno ciocia okazała łaskę. Piotrek, leć do sklepu, Karolina do kuchni!

No już, na co czekacie? nakazała teściowa. Tak to się gości przyjmuje!

A Wy się nie nazbyt śmialiście Piotr już miał wrzasnąć, ale wyciągnęłam go do drugiego pokoju.

Kiedy w końcu uwolniłam jego rękę z moich ust, zapytał:

Karolina, nic się tu nie pomyliło? Wyrzucę ich zaraz do Twojej matki! Jak przyjeżdżają w gości, niech zachowują się jak goście! A to co jest?!

Piotr, ona prosta kobieta, ze wsi U nich tak po prostu jest!

Ale chamstwa nigdzie nie uczą! syknął.

Kochany, nie kłóćmy się z mamą i ciocią One psychicznie mnie wykończą, a Tobie dopiero będą wrogiem. Chcesz tego?

Dla mnie wszystko jedno, kim jestem Jeśli traktują mnie tak, to przestanę ich widywać! Niech sobie znikną nie będę płakał!

Piotr! Kochany! Mnie oszczędź! Jak wyrzucimy ciocię Natalię, mama mnie przeklnie A ja mam tylko ją!

To działało. Piotr zaciśniętymi zębami poszedł do sklepu.

Ciocia Natalia zamiast trzech dni została dwa tygodnie. Już drugiego dnia Piotr zaczął brać walerianę.

Wyjazd cioci i jej Kostka świętowaliśmy szeroko, ze szczotką i mopem. Przez trzy dni myliśmy mieszkanie.

A potem powtórka, tylko z innej strony.

Bracie, przyjeżdżam na chwilę! Darek ścisnął Piotra tak, że aż chrupnęło. Muszę załatwić parę spraw i wracamy!

To nie możesz sam załatwić? zapytał Piotr.

No coś Ty, mam przecież rodzinę! Jak zostawię samych w miasteczku? Pomyśl! zaśmiał się Darek. Jakby przygody były? Żona mnie pilnuje!

To dzieci też przywiozłeś? Piotr miał już dość.

A z kim miałby zostać? Darek klepnął go po plecach. Niech się dzieci pobawią! Dawaj, jak za dawnych lat, rozkręcimy tę Warszawę!

Darek! wrzasnęła jego żona, Sylwia. Ja Ci zaraz rozkręcę, że potem nie będzie czego skręcać!

Już półtorej godziny po ich wprowadzeniu, ja padłam z bólem głowy.

Dzieci latały po mieszkaniu, darły się bez przerwy. Sylwia umiała tylko wrzeszczeć, a Darek co chwilę zrywał się na miasto, przez co Sylwia wrzeszczała jeszcze głośniej.

Piotr, Ty jesteś jedynakiem przecież jęknęłam, wciskając głowę w poduszkę.

To po mamie, kuzyn mruknął Piotr. Zawsze mówię kuzyn.

Mnie wszystko jedno, jak go nazywasz, ale można go wyprosić?

Chętnie bym to zrobił, ale to jak z Twoją ciocią. Mama potem wydłubie mi mózg łyżeczką do herbaty!

Ledwo wytchnęliśmy po jednym wizycie, a już kolejni goście na horyzoncie. Ciocia Natalia z synem zawsze miała jakieś sprawy w Warszawie.

Kuzyn Darek z rodziną regularnie przyjeżdżał załatwiać sprawy. A mamy nie zapominały o dzieciach. Teściowa dręczyła Piotra, moja mama mnie.

Wieczne napięcie podkopywało nerwy i zdrowie. Na karuzeli ciągłych gości o dzieciach nie było mowy zdrowie kulało, a sił brakowało, nawet na marzenia.

Może zamienimy mieszkanie? zaproponowałam.

Na miękkie pokoje? Piotr się uśmiechnął zaraz nam je zafundują!

Nie, mówię poważnie! Zamieńmy na podobne, tylko w innym rejonie! Przecież ludzie czasem chcą żyć gdzie indziej my się przeprowadzimy, a nikomu nie powiemy gdzie!

Przełożenie o miesiąc skrzywił się Piotr. I mój kuzyn, i Twoja ciotka wypytają nowych lokatorów i wyjdzie, gdzie byliśmy. Znajdą nas! Potem znów będą mieli nam za złe.

A może uda się zrobić wtedy dziecko? mrugnęłam z nadzieją.

Trzeba nie tylko zrobić, ale i urodzić! pokręcił głową Piotr.

Może wynieśmy się z mieszkania, do znajomych? Może chociaż się schowamy!

Masz na myśli Waldka i Kasię? zapytał Piotr.

Tak przytaknęłam. Mają pokój!

Tam mieszka Tera uśmiechnął się Piotr. Zapomniałaś?

Wolę z owczarkiem niż z rodziną! spuściłam gardło.

Czekaj! Piotr chwycił telefon.
Walduś, pożycz psa!

Stary! Jesteś wybawcą! My z Kasią wyjeżdżamy na wakacje, a nasza suczka nie lubi obcych, Was zna i szanuje! wrzeszczał Waldek przez telefon. Przywiozę karmę, posłanie, zabawki, miski! Jeszcze Ci za to zapłacę!

Przywoź! Piotr się rozpromienił.

Wrócił do mnie, promieniejąc jak poranne słońce:

Dzwoń do mamy, ciotka jutro niech wpada! Ja zadzwonię do brata, niech w tygodniu wpada!

Ty jesteś pewny? spytałam.

Z chęcią ich przyjmiemy! mówił rozczulająco Piotr. Nikt nie winien, że nasz domownik im nie przypadnie do gustu!

Kuzyn Darek z rodziną już po pierwszym hau wybrał hotel bez długiego zastanowienia.

Ciocia Natalia próbowała walczyć o należny pobyt w gościach.

Zamknijcie tego psa gdzieś! wrzeszczała, chowając się za synem.

Ciociu Natalio, żartujesz? uśmiechnął się Piotr. Czterdzieści pięć kilo czystych mięśni to niemiecki owczarek, nie spaniel! Drzwi z futryną wyniesie!

A czemu ona na mnie tak patrzy? ciotka przebierała nogami nerwowo.

Nie lubi obcych wzruszyłam ramionami.

Oddajcie ją! Ja nie wytrzymam pod jednym dachem z takim zwierzęciem!

Jak to oddać? Piotr się zdenerwował. Ten słodki zwierzak jest jak dziecko kochamy ją! Nie oddamy!

Nigdy! dodałam.

Potem dzwoniły obie mamy i wypominały, że rodzinie odmówiliśmy gościnności.

Nikt ich nie wyganiał odpowiadaliśmy obu sami jakoś nie chcieli zostać! Niech przyjeżdżają, zawsze miło!

A ten pies?

Mamo, nikomu nie odmawiamy!

Ale i mamy nie paliły się do wizyt.

Miesiąc później Tera wróciła do swojego domu, gotowa przyjść na każde zawołanie.

Nie trzeba było. Czekałam na bliźniaki.