Ależ tata, witają Cię niczym celebrytę! I po co Ci był ten sanatorium, skoro w domu prawdziwe „all i…

Ależ dziwnie, tato, jakie powitanie cię czeka! Po co ci był ten uzdrowiskowy wyjazd, skoro w domu masz taki all inclusive…

Gdy Rafał wręczył jej klucze do swojego mieszkania, Aldona poczuła, że zdobyła Bastylie. Żaden polski aktor nie wyczekiwał na Orła tak, jak ona na swojego Rafała, i to z własnym gniazdkiem.

Zrezygnowana, trzydziestopięcioletnia, rzucała coraz częściej współczujące spojrzenia kotom grzejącym się w cieniu kamienic i na witrynę Wszystko do rękodzieła.

A oto on samotny, z młodością roztrwonioną na karierę, dietę, siłownię oraz inne bzdury pokroju szukania siebie po świecie, bez dzieci.

Aldona marzyła o takim prezencie od dwudziestki, chyba w końcu w niebie doszli do wniosku, że nie żartuje.

Mam ostatnią delegację w tym roku, a potem jestem cały twój powiedział Rafał, oddając jej wyczekiwane klucze. Tylko nie przeraź się mojej chałupy. Wracam tam tylko żeby się przespać rzucił i zniknął w innym kraju, zostawiając Aldonę na weekend.

Spakowała szczoteczkę, krem i ruszyła zobaczyć, co kryje ten leże. Problemy zaczęły się już przy wejściu. Rafał ostrzegał, że zamek się czasem zacina, ale nie sądziła, że aż tak.

Przez czterdzieści minut szturmowała drzwi: pchała, ciągnęła, wciskała klucz do końca, próbowała delikatnie ale drzwi nie zamierzały otworzyć się przed nową lokatorką.

Aldona zaczęła wywierać presję psychiczną jak za dzieciaka na podwórku, w stylu warszawskiego blokowiska. Hałas obudził sąsiadkę.

Czemu się włamujesz do obcego mieszkania? zapytała zaniepokojona kobieta.

Ja nie włamuję, mam klucze! odpaliła Aldona, wycierając pot z czoła.

Ale kim właściwie jesteś? Pierwszy raz cię widzę ciągnęła sąsiadka.

Dziewczyną Rafała! odparła wyzywająco Aldona.

Ty? autentycznie zdziwiła się kobieta.

Tak, ja. Jakieś problemy?

Nie, żadnych. On nigdy tu nikogo nie sprowadzał. W tym momencie Aldona polubiła Rafała jeszcze bardziej. Ale teraz pojawia się taka…

Taka jaka? nie zrozumiała Aldona.

Wie pani co, nie moja sprawa. Przepraszam. Zamknęła drzwi sąsiadka.

Rozzłoszczona i nieugięta Aldona wcisnęła klucz z całą determinacją. Niemal przekręciła całą framugę drzwi w końcu się otworzyły.

Cały świat Rafała rozlał się przed nią, a jej dusza pokryła się delikatnym mrozem. Samotność młodego mężczyzny ma prawo być ascetyczna, ale to było prawie jak cela zakonnika.

Biedaku, twoje serce dawno zapomniało, a może nigdy nie znało prawdziwego ciepła, wyszeptała Aldona, patrząc na skromną przestrzeń, która miała być jej nowym domem.

Z drugiej strony poczuła ulgę. Sąsiadka nie skłamała: kobieca ręka nigdy tu nie sięgała, ani ścian, ani podłogi, ani nawet kuchni czy szarych okien. Aldona była pierwsza.

Nie mogąc dłużej tego znieść, wyszła do najbliższego sklepu po szykowną zasłonkę, dywanik łazienkowy, chwytaki i kuchenne ręczniki.

W sklepie uderzyła ją fala inspiracji: do dywanika i zasłonki doszły pachnidła, mydło ręcznie robione, wygodne pudełka na kosmetyki.

Dodawanie takich drobiazgów do cudzego mieszkania to wcale nie bezczelność, uspakajała się, doczepiając drugi koszyk do pierwszego.

Zamek przestał się dalej sprzeciwiać. Właściwie, zupełnie stracił funkcję, przypominał bramkarza hokejowego, który zapomniał maski.

Świadoma bałaganu, z kuchennymi nożami wykręcała zamek do północy, a rano pognała po nowy. Noże trzeba było też wymienić, a przy okazji: widelce, łyżki, obrus, deski do krojenia i podkładki. Niedaleko już do zasłonek.

W niedzielne południe Rafał zadzwonił z informacją, że delegacja przedłuża się o parę dni.

Będę wdzięczny, jeśli dodasz trochę ciepła do mojego grodu, zaśmiał się, gdy Aldona wyznała, że pozwoliła sobie na pewne metamorfozy.

Ciepło zamawiała już na paletach, układała według planu technicznego i własnej dokumentacji. Lata zbierało się to w kobiecie samotnej, teraz, gdy rozwiązała ręce, nie mogła już przestać.

Po powrocie Rafała ze starego mieszkania został w zasadzie tylko pająk przy wentylacji. Aldona chciała go przegonić, lecz widząc osiem oczu rozedrganych od wszystkich zmian, zdecydowała zostawić biedaka jako magiczny symbol nietykalności.

Mieszkanie Rafała wyglądało teraz tak, jakby od ośmiu lat był szczęśliwy w małżeństwie, potem się rozczarował, a potem znowu odnalazł szczęście tym razem na przekór.

Aldona nie tylko zajęła się mieszkaniem; wiedział już cały blok, kto tu rządzi i do kogo należy kierować sprawy. Obrączki jeszcze nie miała, ale to był szczegół czysto techniczny.

Sąsiedzi początkowo badali ją nieufnie, potem rozkładali ręce: Jak pani mówi, co nam do tego.

***
W dzień powrotu Rafała, przygotowała prawdziwie swojską kolację, ułożyła swe jeszcze jędrne kształty w efektownej, lekko kiczowatej wersji, rozstawiła w kątach pachnące zioła, wyciemniła nową lampę i czekała.

Rafał się spóźniał. Gdy zaczęła czuć, że opakowanie wbija się jej w ten fragment, dla którego pół roku katorżniczo ćwiczyła, ktoś włożył klucz.

Zamek nowy, tylko popchnij! rzuciła, nieco speszona, a przy tym zalotna. Nie obawiała się oceny. Za dobrze zakasała rękawy, by cokolwiek było jej zbronione.

W chwili, gdy otworzyły się drzwi, Aldona dostała nagle SMS od Rafała: Gdzie jesteś? Wróciłem. Patrzę mieszkanie ani trochę się nie zmieniło. Koledzy mi wmawiali, że je zasypiesz kosmetykami.

Oczywiście, przeczytała to dużo później. Tymczasem do mieszkania weszło pięć obcych osób: dwóch młodych mężczyzn, dwóch dzieciaków w szkolnych plecakach i bardzo stary dziadek, który na widok Aldony nagle się wyprostował i wygładził siwe włosy.

Szok, tato, ale cię witają! Po co ci był ten uzdrowiskowy turnus, skoro masz taki all inclusive w domu? zawołał jeden, zaraz dostając z łokcia od swojej żony za niepotrzebny komentarz.

Aldona stała z dwiema pełnymi kieliszkami, niezdolna wykonać ruchu. Miała ochotę krzyczeć, lecz szok ją zamurował.

Gdzieś w kącie zachichotał radośnie pająk.

Przepraszam, kim pani jest? pisnęła Aldona.

Właściciel miejscowej nory. A pani z przychodni? Na opatrunki? Mówiłem, sam sobie poradzę, odparł dziadek, mierząc Aldonę ubraną w strój pielęgniarki.

Mhm, tak, panie Adamie Mateuszewiczu, u pana tu prawdziwy ciepełko, zaglądała przez ramię kobieta. Zupełnie co innego, bo wcześniej była tu jak w krypcie. Pani, a jak się pani zwie? Nasz Adam Mateuszewicz chyba nie na panią za stary? Choć lokal ma, powaga…

Al-do-na…

O proszę! Umie pan, panie Adamie, dobierać ludzi!

Dziadek, sądząc po błysku w oku, też był zadowolony z tego splotu okoliczności.

A Rafał? wyszeptała Aldona. Nerwowo wypiła oba kieliszki.

Ja jestem Rafał! podniósł rękę chłopiec.

Spokojnie, synku, jeszcze ci do Rafalstwa daleko matka odciągnęła go i wysłała z bratem do auta.

Przepraszam, chyba pomyliłam mieszkania, odważyła się w końcu Aldona, przypomniawszy sobie historię z zamkiem. Bzowa, osiemnaście, mieszkanie dwadzieścia sześć?

Nie, to Bukowińska, osiemnaście, pocierał ręce dziadek, gotowy rozpakować niespodziankę.

No tak, westchnęła tragicznie Aldona, pomyłka. Proszę się rozgościć, ja tylko wyjdę zadzwonić.

Zwiała do łazienki, barykadując się ręcznikiem. Tam przeczytała SMS od Rafała.

Rafał, już idę, utknęłam jeszcze w sklepie, napisała w odpowiedzi.

OK, czekam. Jeśli możesz, przynieś czerwone, nagrał głosem Rafał.

Czerwone zamierzała przynieść, ale we WŁASNYM wnętrzu. Spakowała dywanik pod pachę, zdjęła zasłonkę, i gdy obcy zeszli do kuchni, przemknęła z łazienki.

Wracając, wrzuciła wszystko niedbale do torby i wybiegła.

***
Opowiem kiedy indziej, wytłumaczyła swój wygląd Aldona, gdy Rafał otworzył jej drzwi.

Jakby we mgle, przeszła obok, nawet nie patrząc na niego. Najpierw weszła do łazienki, zmieniła zasłonkę, rozłożyła dywanik, potem do pokoju, gdzie padła na kanapę i spała do rana aż cały stres i „czerwone” wyparowało.

Obudziwszy się, zobaczyła przed sobą nieznajomego młodego mężczyznę, oczekującego wyjaśnień.

Przepraszam, jaki tu jest adres?

Butowa, osiemnaście.