— Nie mogłem go zostawić, mamo — wyszeptał Nikita. — Rozumiesz? Po prostu nie mogłem Nikita miał c…

Mamo, nie mogłem go zostawić wyszeptał Nikodem. Rozumiesz? Po prostu nie mogłem.

Nikodem miał czternaście lat i miał wrażenie, że cały świat jest przeciwko niemu. Albo raczej nikt go nie rozumiał.

Znowu ten rozrabiaka! mruczała ciotka Krysia z trzeciego piętra, szybko przechodząc na drugą stronę podwórka. Wychowuje go sama matka. Ot, skutki!

Nikodem szedł z rękami głęboko w kieszeniach podartych dżinsów i udawał, że nic nie słyszy. Ale słyszał.

Mama znowu została po pracy do późna. Na kuchennym stole czekała karteczka: Kotlety są w lodówce, podgrzej sobie. I cisza. Zawsze ta cisza.

Znowu wracał ze szkoły, gdzie nauczyciele zamiast lekcji urządzili kolejną pogadankę o jego zachowaniu. Jakby nie wiedział, że jest dla nich kłopotem. Wiedział, tylko co z tego?

Hej, młody! zawołał pan Wiktor, sąsiad z parteru. Widziałeś tu gdzieś takiego kulawego psa? Fajnie by było go przepędzić.

Nikodem stanął, rozejrzał się.

Obok śmietników faktycznie leżał pies. Nie szczeniak, a dorosły, rudawy z białymi łatami. Leżał nieruchomo, tylko oczy wodziły za ludźmi. Mądre. I bardzo smutne.

Przepędźcie go ktoś! posłała ciotka Krysia. Pewnie chory!

Nikodem podszedł bliżej. Pies nie ruszył się, tylko poruszył ogonem. Na tylnej łapie widniała rozcięta rana, zaschnięta krew.

Czemu tak stoisz? rzucił zirytowany pan Wiktor. Weź kij i przegoń go!

Coś się w Nikodemie przewróciło.

Tylko spróbujcie go dotknąć! krzyknął, zasłaniając psa własnym ciałem. On nikomu nic nie zrobił!

I co, obrońca się znalazł, zdziwił się pan Wiktor.

I będę bronił! Nikodem przykucnął obok psa, ostrożnie wyciągając rękę. Pies obwąchał palce i polizał dłoń.

W sercu chłopaka zrobiło się ciepło. Pierwszy raz od dawna ktoś był wobec niego łagodny.

Chodź, szepnął pieskowi. Idziemy do mnie.

W domu Nikodem zrobił Rudemu legowisko ze starych kurtek w kącie swojego pokoju. Mama była w pracy do późna, więc nikt nie mógł marudzić, że przyniósł zarazę.

Rana wyglądała naprawdę źle. Nikodem włączył komputer i czytał artykuły o pierwszej pomocy dla zwierząt. Marszczył się na medyczne słowa, ale zapamiętywał wszystko.

Trzeba przemyć wodą utlenioną, mruczał, grzebiąc w apteczce. Potem jod na brzegi. Ostrożnie, żeby nie bolało.

Pies spokojnie podawał mu łapę. Patrzył na Nikodema z taką wdzięcznością, jakiej dawno nikt mu nie okazał.

Jak ty się właściwie nazywasz? Nikodem bandażował mu łapę. Rudy jesteś Rudy, tak ci dam na imię?

Pies szczeknął cicho, jakby się zgodził.

Wieczorem mama wróciła. Nikodem szykował się na awanturę, ale mama tylko obejrzała Rudego, sprawdziła bandaż.

Sam to zrobiłeś? spytała cicho.

Sam W internecie znalazłem instrukcję.

Jak go nakarmisz?

Poradzę sobie.

Mama długo patrzyła na syna, potem na psa, który lizał jej rękę.

Jutro zabierzesz go do weterynarza, powiedziała. Zobaczymy, co z tą łapą. Imię już wybrałeś?

Rudy, powiedział z promiennym uśmiechem Nikodem.

Pierwszy raz od miesięcy po tym domu nie snuła się mgła niezrozumienia.

Następnego dnia Nikodem wstał godzinę wcześniej niż zwykle. Rudy próbował wstać, popiskiwał z bólu.

Leż spokojnie, uspokoił go Nikodem. Przyniosę ci wodę, dam jeść.

Psiakowego jedzenia nie było, oddał mu ostatniego kotleta, do tego chleb namoczony w mleku. Rudy jadł łapczywie, ale bardzo delikatnie, nie zostawiał nawet okruszka.

W szkole Nikodem pierwszy raz od wieków nie odszczekał nauczycielom. Myślał tylko o jednym jak Rudy? Czy bardzo go boli? Nie nudzi się?

Dziś jakiś inny jesteś, zdziwiła się wychowawczyni.

Nikodem tylko wzruszył ramionami. Nic nie mówił wyśmialiby go.

Po lekcjach popędził do domu, nie oglądając się na sąsiadów. Rudy przywitał go radosnym skowytem już umiał stać na trzech łapach.

Chcesz na spacer, stary? Nikodem zrobił smycz z kawałka sznurka. Ale ostrożnie, dbaj o łapę.

Na dworze działo się coś niesamowitego. Ciotka Krysia, widząc ich razem, aż utknęła pestkę w gardle:

Nikodem! Zupełnie ci odbiło?! Psiaka do domu wziąłeś?!

A co? spokojnie odpowiedział chłopak. Leczę go. Niedługo będzie zdrowy.

Leczyć?! Sąsiadka podeszła bliżej. A skąd masz pieniądze na lekarstwa? Matce podbierasz?

Nikodem zacisnął pięści, ale się opanował. Rudy stanął przy jego nodze, jakby wyczuwał napięcie.

Nie podbieram. Wydaję swoje. Oszczędzałem z drugiego śniadania, powiedział cicho.

Pan Wiktor pokiwał głową:

Wiesz, że pies to nie zabawka? To żywa istota, a nie pluszak. Trzeba go karmić, leczyć, wyprowadzać.

Od tej pory każdy dzień zaczynał się od spaceru. Rudy szybko zdrowiał, po kilku dniach nawet biegał jeszcze kulejąc, ale coraz sprawniej. Nikodem uczył go komend cierpliwie, godzinami.

Siad! Brawo! Daj łapę! No pięknie!

Sąsiedzi obserwowali z daleka, jedni kręcili głowami, inni się uśmiechali. Ale dla Nikodema liczyły się tylko wierne oczy Rudego.

Nikodem się zmieniał. Powoli, nie od razu Przestał pyszczyć, zaczął sprzątać w domu, nawet oceny poprawił. Zaczął mieć cel. I to dopiero początek.

Po trzech tygodniach wydarzyło się coś, czego Nikodem bał się najbardziej.

Wracał z Rudym z wieczornego spaceru, gdy zza garaży wyskoczyła banda dzikich psów. Pięć albo sześć, złych, głodnych, ze świecącymi oczami. Przywódca wielki czarny pies pokazał zęby i ruszył przodem.

Rudy od razu schował się za Nikodemem. Łapa go bolała, nie mógł uciekać. Tamte psy to wyczuły.

Wynocha! krzyknął Nikodem, machając smyczą. Odpuszczajcie!

Ale banda nie odpuszczała. Otoczyli ich. Czarny przywódca warczał coraz groźniej, gotowy zaatakować.

Nikodem! doszedł krzyk z okna. Uciekaj! Zostaw psa i biegnij!

To była ciotka Krysia, wychylona z okna. Za nią kilka innych sąsiadek.

Nie szarżuj, chłopcze! wołał pan Wiktor. Ten pies i tak nie ucieknie!

Nikodem spojrzał na Rudyego. Pies trząsł się ze strachu, ale nie uciekał. Stał przy nodze pana, gotów podzielić każdy los.

Czarny pies skoczył pierwszy. Nikodem zasłonił się ramieniem, ale ugryzienie trafiło w bark kły przebiły kurtkę i skórę.

Rudy, mimo bolącej łapy i strachu, rzucił się, by bronić Nikodema. Wgryzł się w nogę przywódcy, uczepił się całym ciałem.

Zaczęła się walka. Nikodem kopał, uderzał rękami, próbował chronić Rudyego przed zębami. Sam dostawał ugryzienia, zadrapania ale nie ustępował.

Matko boska, co tu się dzieje! jęczała ciotka Krysia. Wiktor, zrób coś!

Pan Wiktor wybiegał po schodach, łapał kij, cokolwiek wpadło w ręce.

Trzymaj się, Nikodem! wołał. Zaraz pomogę!

Nikodem padał pod naporem bandy, gdy nagle usłyszał znajomy głos:

Odejdźcie!

To była mama. Wybiegła z klatki z wiadrem wody i oblała psy. Banda odskoczyła, warcząc.

Wiktor, pomóż! wołała.

Pan Wiktor podbiegł z kijem, dołączyło jeszcze kilku sąsiadów. Dzikie psy zrozumiały, że nie mają szans, uciekły.

Nikodem leżał na asfalcie, tuląc do siebie Rudyego. Obaj krwawili, obaj drżeli. Ale żyli. Byli cali.

Synku Mama przykucnęła przy nim, oglądała rany. Ale stracha mi napędziłeś.

Nie mogłem go zostawić, mamo Rozumiesz? Nie mogłem.

Wiem, szepnęła.

Ciotka Krysia zeszła na dół i stanęła obok. Patrzyła na chłopaka, jakby widziała go pierwszy raz.

Dziecko wydusiła z siebie. Przez psa mogłeś zginąć

Nie przez psa, nagle wtrącił pan Wiktor. Dla przyjaciela. Rozumiesz różnicę, Krystyno?

Sąsiadka tylko kiwnęła głową i łzy popłynęły jej po policzkach.

Chodźcie do domu, powiedziała mama. Trzeba opatrzyć rany. I Rudyego też.

Nikodem z trudem wstał, wziął psa na ręce. Rudy cicho kwilił, ale ogon lekko machał był szczęśliwy, że pan jest obok.

Zaczekajcie! zatrzymał ich pan Wiktor. Jutro jedziecie do weterynarza?

Tak.

Zawiozę was autem. I za leczenie zapłacę taki pies to bohater.

Nikodem patrzył na sąsiada z zaskoczeniem.

Dziękuję, panie Wiktorze Ale dam radę sam.

Nie dyskutuj! Odpracujesz, oddasz potem. A na razie poklepał chłopaka po ramieniu. Na razie jesteśmy z ciebie dumni. Prawda?

Sąsiedzi tylko kiwali głowami.

Minął miesiąc. Zwykły październikowy wieczór, Nikodem wracał z lecznicy, gdzie w weekendy pomagał wolontariuszom. Rudy biegł obok łapa już niemal zdrowa.

Nikodem! zawołała ciotka Krysia. Zaczekaj chwilę!

Chłopak zatrzymał się, gotowy na kolejną krytykę. Ale sąsiadka podała mu torbę karmy.

To dla Rudyego, powiedziała z zakłopotaniem. Dobry, drogi pokarm. Tak troszczysz się o niego

Dziękuję, ciociu Krysiu, uśmiechnął się szczerze Nikodem. Ale mamy karmę. Teraz dorabiam w lecznicy, pani doktor Anna Zdzisławska płaci mi parę złotych.

Weź mimo wszystko. Przyda się na potem.

W domu mama szykowała kolację. Gdy Nikodem wszedł, uśmiechnęła się:

Jak tam w lecznicy? Pani Anna zadowolona z ciebie?

Mówi, że mam dobre ręce. I cierpliwość. Nikodem pogłaskał Rudyego po głowie. Może kiedyś zostanę weterynarzem. Myślę o tym poważnie.

A nauka?

Dobrze. Nawet Pan Kowal z fizyki mnie pochwalił. Mówi, że się skupiłem.

Mama przytaknęła. W ostatnim miesiącu syn zmienił się nie do poznania. Nie pyskuje, pomaga w domu, nawet sąsiadów wita. Najważniejsze ma cel. Ma marzenie.

Wiesz, jutro Wiktor przyjdzie. Chce zaproponować ci dodatkową robotę. Jego znajomy prowadzi hodowlę, szukają pomocnika.

Nikodem rozjaśnił się w oczach:

Naprawdę? A Rudyego mogę wziąć?

Myślę, że tak. W końcu jest już prawie psem służbowym.

Wieczorem Nikodem siedział z Rudym na ławce przed blokiem. Trenowali nową komendę pilnuj. Rudy sumiennie wykonywał ćwiczenia, patrząc na pana z oddaniem.

Pan Wiktor przysiadł się na chwilę.

Jutro jedziecie do hodowli?

Jedziemy. Ja i Rudy.

To połóż się dziś wcześniej. Jutro ciężki dzień.

Gdy Wiktor poszedł, Nikodem jeszcze trochę posiedział na dworze. Rudy położył łeb na kolanach chłopaka i westchnął.

Znaleźli siebie. I już nigdy nie będą samotni.