Ja wiem lepiej – No co to znowu jest… – westchnął zmęczony Dariusz, przykucając przy córce i przy…

Lepiej wiem

Co to znowu jest… Westchnąłem, kucając przed córką i przyglądając się różowym plamkom na jej policzkach. Znowu to samo…

Czteroletnia Zosia stała pośrodku pokoju, cierpliwa i nieco zbyt poważna jak na dziecko. Przywykła już do tych domowych badań, zatroskanych twarzy rodziców, do niekończących się maści i tabletek.

Maryla podeszła, przykucnęła obok mnie. Ostrożnie odgarnęła córeczce kosmyk włosów z czoła.

Ani trochę nie działa. W ogóle. Jakby wodę piła. A ci lekarze w przychodni… nawet lekarzami ich nazwać nie można. Trzecia zmiana leków, a żadnej poprawy.

Wyprostowałem się, przetarłem nos. Za oknem pochmurno, dzień zapowiadał się równie bezbarwny i szary jak poprzednie. Szybko się zebraliśmy Zosię owinięliśmy w ciepłą kurtkę i po niecałych trzydziestu minutach siedzieliśmy u mojej mamy w mieszkaniu.

Halina kiwała głową, wzdychała, głaskała wnuczkę po plecach.

Taka mała, a już tyle lekarstw. Organizm przecież taki obciążony, posadziła Zosię na kolanach, dziewczynka od razu się przytuliła do babci. Aż żal patrzeć.
Najchętniej byśmy jej nie dawali, Maryla siedziała na brzegu fotela, ściskała splątane palce. Ale alergia nie odpuszcza. Usunęliśmy już wszystko. Absolutnie wszystko. Je tylko najprostsze rzeczy, a i tak wysypka.
A lekarze?
Nic konkretnego. Nie potrafią określić. Ciągle badania, testy, i efekt… machnęła ręką. Efekt taki jak na jej policzkach.

Halina poprawiła Zosi kołnierz.

Może wyrośnie… u dzieci czasem tak bywa, że samo przechodzi. Ale póki co nie wygląda to zbyt optymistycznie.

Milcząc patrzyłem na córkę. Taka drobna, chuda, z wielkimi, uważnymi oczami. Pogłaskałem ją po głowie, a przed oczami mignęło moje dzieciństwo jak wykradałem z kuchni drożdżówki, które mama piekła w soboty, błagałem o cukierki, jak uwielbiałem jej dżem, wyjadany łyżką wprost ze słoika. A moja Zosia… Gotowane warzywa, gotowane mięso, woda. Żadnych owoców, słodyczy, żadnego prawdziwego jedzenia jak dla dziecka. Cztery lata a dieta bardziej restrykcyjna niż u niejednego pacjenta z wrzodami.

My już nawet nie wiemy, co jeszcze wykluczyć, powiedziałem cicho. W jadłospisie zostało prawie nic.

W drodze powrotnej milczeliśmy. Zosia zasnęła na tylnym siedzeniu, co chwilę zerkając na nią w lusterku. Spała spokojnie, przynajmniej nie drapała się.

Dzwoniła mama, powiedziała Maryla. Prosi, żeby Zosię przywieźć za tydzień. Ma bilety do teatru lalek, chce ją zabrać.
Do teatru? zmieniłem bieg. To dobry pomysł. Niech się trochę rozerwie.
Też tak myślę. Oderwie się, choć na chwilę.

…W sobotę zaparkowałem pod domem teściowej, wyjąłem Zosię z fotelika. Przetarła zaspane oczy piąstkami za wcześnie ją obudziliśmy. Podniosłem ją na ręce, od razu wtuliła mi się w szyję, ciepła i lekka jak wróbelek.

Janina wyłoniła się na ganek w kolorowym szlafroku, rozłożyła ramiona, jakby zobaczyła rozbitka.

Moja kochana, słoneczko, przyciągnęła Zosię, przycisnęła do szerokiej piersi. Taka blada, chudziutka. Wy ją zamęczycie tymi dietami. Zabijacie dziecko, powiem wprost.

Schowałem ręce do kieszeni, tłumiąc irytację. Zawsze to samo.

Robimy to dla jej dobra. Nie z własnej wygody, przecież rozumiesz.
Jakie dobro… teściowa cmoknęła, mierząc wnuczkę wzrokiem jakby wróciła z obozu. Skóra i kości. Dziecko ma rosnąć, a wy ją głodzicie.

Poszła z Zosią do środka, nawet nie obejrzała się, drzwi cicho kliknęły. Stałem jeszcze przez chwilę przy furtce. Coś mnie drapało w środku, jakaś myśl próbowała się uformować, ale znikała jak poranna mgła. Przetarłem czoło, popatrzyłem na pusty ogródek, po chwili wróciłem do auta.

Weekend bez dziecka dziwne uczucie, prawie zapomniane. W sobotę pojechaliśmy z Marylą do supermarketu, przepychaliśmy wózek między półkami, kupując jedzenie na cały tydzień.

W domu przez trzy godziny walczyłem z cieknącym kranem w łazience, który przeciekał już drugi miesiąc. Maryla przeglądała szafę, wyciągała stare ubrania, pakowała do worków na śmieci. Zwykłe domowe obowiązki, ale bez głosu Zosi mieszkanie wydawało się nienaturalnie puste.

Wieczorem zamówiliśmy pizzę tę z mozzarellą i bazylią, której Zosia nawet nie mogła powąchać. Otworzyliśmy czerwone wino. Siedzieliśmy w kuchni, rozmawiając o niczym i o wszystkim jak dawno już nie rozmawialiśmy. O pracy, o planach wakacyjnych, o remoncie, którego nie mogliśmy skończyć.

Ale dobrze… powiedziała nagle Maryla, zaraz ugryzła się w język. Tylko… wiesz, jest cicho. Spokojnie.
Rozumiem, położyłem dłoń na jej. Mi też brakuje Zosi. Ale chwila odpoczynku też jest potrzebna.

W niedzielę, wieczorem, pojechałem po córkę. Słońce zachodziło, pomarańczowe światło zalewało ulice. Dom teściowej stał za starymi jabłoniami, w blasku wyglądał wręcz przytulnie.

Wysiadłem, otworzyłem furtkę zawiasy zaskrzypiały i zatrzymałem się w pół kroku.

Na ganku siedziała Zosia. Obok niej Janina, pochylona, z wyrazem pełnego szczęścia na twarzy. W dłoni trzymała drożdżówkę, dużą, rumianą, ociekającą masłem. Zosia ją jadła. Cała umorusana, na brodzie okruchy, a w oczach szczęście, jakiego nie widziałem już dawno.

Stałem przez moment, paraliżowany. Potem coś gorącego i wściekłego wybuchło we mnie.

Podbiegłem, w trzech krokach znalazłem się obok, wyrwałem drożdżówkę z ręki Janiny.

Co to ma być?!

Teściowa aż się wzdrygnęła, odsunęła. Twarz zrobiła się purpurowa aż po szyję.

Zaczęła nerwowo machać rękami, odeprzeć mojego gniewu.

Przecież to tylko kawałek! Malutki! Nic jej nie będzie… drożdżówka…

Nie słuchałem. Podniosłem Zosię, która wystraszona zamilkła i mocno wczepiła się w moją kurtkę. Zaniosłem ją do auta, usadziłem w foteliku, zapiąłem pasy. Palce mi drżały ze złości. Zosia patrzyła na mnie okrągłymi oczami, z trzęsącymi się ustami, bliska płaczu.

Wszystko dobrze, kochanie, pogłaskałem ją po głowie, próbując mówić spokojnie. Poczekaj tu chwilkę. Tata zaraz wróci.

Zamknąłem drzwi i wróciłem do domu. Janina stała na ganku, skubała szlafrok, na twarzy plamy.

Tomek, ty nie rozumiesz…
Nie rozumiem?! byłem dwa kroki od niej i już nie umiałem się powstrzymać. Pół roku! Pół roku nie wiedzieliśmy, co się dzieje z naszą córką! Badania, testy na alergeny wiesz w ogóle, ile to kosztowało? Ile nerwów, ile nieprzespanych nocy?!

Janina odsunęła się w stronę drzwi.

Chciałam tylko pomóc…
Pomóc?! zrobiłem krok w jej stronę. Przez pół roku dosłownie karmiliśmy ją wodą i gotowanym kurczakiem! Wszystko wykluczyliśmy! A ty po kryjomu dajesz jej smażone drożdżówki?!
Chciałam jej wyrobić odporność! nagle się odważyła, podniosła brodę. Dawalam po troszku, żeby zaczęło się przyzwyczajać. Jeszcze trochę i byłoby po alergii, dzięki mnie! Ja wiem co robię, troje dzieci wychowałam!

Patrzyłem na nią, nie poznawałem jej. Kobieta, którą znosiłem dla Maryli, dla rodzinnego spokoju, podtruwała moje dziecko. Celowo. Uważając się za mądrzejszą niż lekarze.

Troje dzieci, powtórzyłem cicho, a Janina zbladła. A Zosia nie jest twoją córką. Jest moją. I więcej jej nie zobaczysz.
Co?! złapała za poręcz. Nie masz prawa!
Mam.

Odwróciłem się i poszedłem do auta. Za mną podniosły się krzyki, ale nie oglądałem się. Wsiadłem, odpaliłem silnik. W lusterku mignęła sylwetka teściowej, wybiegła za furtkę. Dodałem gazu.

W domu Maryla czekała na nas w przedpokoju. Spojrzała na mnie, na Zosię z zapuchniętymi oczami zrozumiała wszystko bez słowa.

Co się stało?

Opowiedziałem, krótko i sucho. Ze złości już się wypaliłem. Maryla słuchała w ciszy, z każdym słowem jej twarz twardniała. W końcu wyjęła telefon.

Mama. Tak, już wiem. Jak mogłaś?!

Zabrałem Zosię do łazienki zmyć resztki drożdżówki i łez z twarzy. Za drzwiami słychać było głos Maryli, ostry, twardy, taki jakiego nigdy nie znałem. Na końcu wyraźne: Dopóki nie rozwiążemy alergii Zosi więcej nie zobaczysz.

Minęły dwa miesiące…

Niedzielny obiad u Haliny stał się już tradycją. Dziś na stole stał tort biszkoptowy z kremem i truskawkami. Zosia jadła go sama, wielką łyżką, cała wymalowana kremem. Na policzkach ani jednej plamki.

Kto by pomyślał… Halina pokręciła głową. A to przez olej rzepakowy. Taka rzadka alergia.
Lekarz powiedział, trafia się jeden na tysiąc, Maryla smarowała kawałek chleba masłem. Jak tylko całkiem wykluczyliśmy olej rzepakowy, a zaczęliśmy używać oliwy z oliwek po dwóch tygodniach wszystko zniknęło.

Nie mogłem się napatrzeć na Zosię. Różowe policzki, lśniące oczy, nos w kremie. W końcu szczęśliwe dziecko, mogące jeść normalnie: torty, ciasteczka, wszystko bez rzepakowego oleju. A to, jak się okazało, bardzo wiele rzeczy.

Stosunki z teściową pozostały chłodne. Janina dzwoniła, przepraszała, płakała do słuchawki. Maryla rozmawiała krótko, sucho. Ja nie rozmawiałem wcale.

Zosia sięgnęła znów po tort, Halina przysunęła jej talerzyk.

Jedz, kotku. Jedz, na zdrowie.

Oparłem się o oparcie. Za oknem lał deszcz, ale w domu było ciepło i pachniało ciastem. Mojej córce było lepiej. Cała reszta przestała się liczyć.