W zeszłym miesiącu mój syn obchodził urodziny. Powiedziałam mu, że pojawię się na przyjęciu tylko jako gość.

Wychowałam trzech synów. Każda kobieta, która dzieliła dom z czterema facetami, doskonale wie, o czym mówię. Dla mnie niepojęte jest, jak można nie mieć ugotowanego obiadu czy kolacji, albo pozwolić, żeby rzeczy były porozrzucane po całym mieszkaniu jak po wybuchu w składzie zabawek. Mam już 52 lata i zawsze wychodziłam z założenia, że to kobieta nadaje domowi ciepło, tworząc miejsce, gdzie mężczyzna z przyjemnością wraca. Niestety, mam wrażenie, że moja synowa widzi to trochę inaczej.
Najstarszy syn ogłosił dwa lata temu, że bierze ślub, a po dziewięciu miesiącach jak z zegarkiem w ręku pojawiła się wnuczka. Syn miał wtedy 28 lat, a jego wybranka, Agnieszka, ledwie 20. Studia jeszcze ledwo zaczęła, ale nawet różnica wieku nie zmartwiła mojego syna.
Kiedy Agnieszka była w ciąży, to charakter złapała iście ognisty. Bez przerwy wysyłała mojego syna na misje do Biedronki: to rano jabłka, potem o jedenastej pomarańcze, po południu nagła potrzeba kwiatów. Syn nie odważył się nigdy zaprotestować i cierpliwie spełniał każde jej zachcianki. Liczyliśmy naiwnie, że po narodzinach dziecka wróci na ziemię. Nic bardziej mylnego.
Urodziła, karmiła wnuczkę przez dwa miesiące i stwierdziła, że na tym koniec. Jestem wykończona, nie śpię nocami, muszę odpocząć! oznajmiła któregoś ranka. Mój syn, zawsze nad wyraz empatyczny, poprosił mnie, żebym przyszła im pomóc. Serce matki nie umie odmówić, więc oczywiście przyszłam.
Podczas gdy ja zmieniałam pieluchy i bujałam wnuczkę, synowa całymi dniami bywała w salonach kosmetycznych, a kiedy wracała, nie miała już siły nawet ugotować czegoś prostego dla mojego syna, który właśnie wrócił z pracy. Efekt? Siedziałam z ich córeczką przez cały tydzień. Agnieszka z kolei przyzwyczaiła się do późnego wstawania pobudka o dwunastej w południe to już norma, a wszystko, co wymagało wysiłku, zostawiała mnie.
Po miesiącu pękłam i powiedziałam, że wracam do siebie. Synowa się obraziła. Wiedziałam, że Agnieszka jeszcze niewiele rozumie z życia, więc od czasu do czasu wpadałam z wizytą, ale to co tam widziałam przechodziło moje pojęcie bałagan jak w akademiku i nawet mleka w lodówce nie było!
Za leniwa nawet, żeby coś ugotować dla swojego dziecka. Ja, która wychowałam trzech chłopaków, nie mogłam tego pojąć. Syn zawsze miał domowy obiad. Kiedy miesiąc temu były jego urodziny, pomyślałam sobie: Może tym razem synowa coś wymyśli, może pierogi, może schabowy. A tu niespodzianka zamówiła pizzę i sushi przez internet, płacąc niemal 200 złotych!
Nie rozumiem mojego syna jak on wytrzymuje z taką żoną i dlaczego nikogo nie postawi do pionu? Podejrzewam, że to przez ten szybki ślub, ani razu nie mieszkali razem przed małżeństwem, to nie wiedział, na co się pisze. Teraz chyba sam już nie wie, jak z tej matni wybrnąć, więc milczy i nic jej nie mówi.
Zastanawiam się, jakby tu delikatnie dać jej do zrozumienia, że żona i mama to jednak zobowiązania, a nie wyłącznie przywileje. Tylko boję się, żeby mój syn potem nie miał do mnie pretensji. Serce matki rozumie jego wybory, ale z boku patrząc nie mogę wytrzymać! Czy wszystkie synowe teraz są takie?
Co byście poradziły w takiej sytuacji? Rozmawiać z synową czy już tylko moczyć uszy w melisie?