Słodka zemsta żony – Kochanie, odbierzesz mnie po pracy? – Zosia zadzwoniła do męża z nadzieją, że …

Cześć, muszę Ci coś opowiedzieć słuchaj, mam ostatnio totalny cyrk z Wojtkiem. Wiesz, już od jakiegoś czasu coś się psuje. Wczoraj zadzwoniłam do niego po pracy, cały dzień harowałam do późna w restauracji i poprosiłam, żeby mnie odebrał marzyłam, żeby nie tłuc się czterdzieści minut zatłoczonym autobusem.

A on mi suchą odpowiedzią: Nie mogę, zajęty jestem. No i w tle słychać telewizor, bo przecież Wojtek siedzi w domu na kanapie.

Aż mi łzy napłynęły do oczu. Jeszcze pół roku temu nosił mnie na rękach, gotów był nieba mi przychylić, a teraz… nie wiem, co się wydarzyło. Nie rozumiem, co się takiego zmieniło.

Dbam o siebie chodzę do siłowni, gotuję jak najlepsza kucharka w stolicy, bo pracuję w znanej knajpie, przecież wiesz. Nigdy nie prosiłam o pieniądze, nie robię dram, spełniam każdą zachciankę A on? Tak jakby już nie istnieję.

Za bardzo mu pobłażasz! powtarza mi mama, za każdym razem, gdy się jej żalę. Tak się nie da żyć, Olga, mężczyzna musi starać się o kobietę.

A ja jej tylko mówię: Mamo, ja po prostu go kocham. I myślałam, że on mnie też

******************************

Przeglądałam kiedyś historię przeglądarki Wojtka i no co tu dużo gadać, cały wolny czas siedział na portalach randkowych, pisząc z różnymi dziewczynami. Prawie się rozryczałam. Nie mógł ze mną normalnie pogadać? Przecież bym zrozumiała, rozeszlibyśmy się po ludzku. Po co męczyć się w takim układzie i tak się oszukiwać?

No nic, pomyślałam rozwód. Dam sobie radę, już niejedno przeżyłam. Ale nie zamierzałam mu ułatwiać sprawy Należała mu się mała nauczka.

Jeszcze tego samego wieczoru założyłam konto na tym samym portalu i wypatrzyłam jego profil. Z internetu ściągnęłam zdjęcie jakiejś piękności, trochę je podrasowałam i napisałam do niego. Od razu odpisał!

Rozkręciła się konkretna rozmowa. Wojtek opisywał siebie jako idealnego kawalera gotowego na poważny związek, dzieci I oczywiście jak to jest cudownym człowiekiem. Chciało mi się śmiać znam jego humory lepiej niż własną torebkę.

Napisałam: Spotkajmy się! No i czekam na odpowiedź.

Jasne, bardzo chętnie, tylko u mnie chwilowo siostra mieszka, przygotowuje się do egzaminów na studia. Może gdzieś na mieście, a potem proponuję hotel?

Przysięgam, po przeczytaniu chciało mi się śmiać. On serio myśli, że każda dziewczyna z neta od razu pobiegnie z nim do hotelu? Ale pomyślałam, dobra, niech się sam na to nabierze.

Odpisałam: A może jednak do mnie? Mam domek pod Warszawą, mieszkam sama. Zero problemu, nikt nam nie będzie przeszkadzał

Wojtek podekscytowany. Super, podaj adres i godzinę! Przylecę na skrzydłach miłości.

Ulica Brzozowa 25, dziesiąta wieczorem. Pasuje?

Bez problemu, do zobaczenia.

Koło dziewiątej zaczął udawać, że dzwonią do niego z pracy. Zaczął się miotać po domu, niby nie może znaleźć kluczyków od samochodu i pyta mnie Olu, nie widziałaś może moich kluczy od auta?

A ja patrzę na niego szeroko otwartymi oczami: Leżały chyba na komodzie, może Bąbel (nasz kot) gdzieś je wyniósł? A sama trzymam je schowane w kieszeni.

Dobra, biorę taksówkę. Nie czekaj na mnie, idź spać.

A ja w tym czasie zamiast czekać, spakowałam swoje rzeczy. Na szczęście miałam mieszkanie po babci, więc nie musiałam się martwić. Po sobie zostawiłam tylko papiery rozwodowe leżące na stole.

Wojtek wrócił rano, wkurzony jak osa. Godzinę tłukł się na drugi koniec miasta, a żadnej Angeliki tam nie było.

Adres, domek wszystko się zgadzało. Tylko w drzwiach stanęła kobieta, która mogłaby go podnieść jedną ręką. Miała na sobie jakiś prześwitujący szlafrok przysięgam, dałabym każde pieniądze, żeby tego nie zobaczyć. Chciała go wciągnąć do środka, musiał się bronić jak szalony. Zadzwonił po taksówkę i pół godziny marzł na dworze, bo kierowca był dziwny i najpierw zawiózł go w zupełnie inne miejsce No wiesz, cała noc w plecy.

Gdy rano wszedł do mieszkania i zobaczył papiery rozwodowe na stole, od razu wiedział, kto wymyślił całą akcję. A obok na stole, moją szminką napisałam:

Słodka zemstaZa oknem świeciło słońce jakby cały świat wiedział, że zaczęłam nowe życie. Zaparzyłam sobie kawę w tym pustym, cichym mieszkaniu po babci i po raz pierwszy od miesięcy uśmiechnęłam się do siebie w lustrze. Tamta rozmowa z Angeliką była właściwie śmieszna, ale czułam się silna, wolna i lżejsza o tonę rozczarowań.

Telefon rozbrzmiał wiadomością: Olga, musimy pogadać. Przepraszam. Spojrzałam na ekran, westchnęłam i usunęłam numer. Przestałam być tą, która czeka, aż ktoś ją zauważy. Teraz to ja byłam w centrum własnego świata.

Wyszłam na balkon, odetchnęłam głęboko. Ktoś na sąsiednim podwórku grał na gitarze, dzieci śmiały się w oddali. Poczułam, że mam wreszcie czas na siebie i choć nie wiedziałam jeszcze, co mnie czeka, wiedziałam na pewno jedno: już nigdy nie pozwolę, by ktoś zapomniał, jak się mnie kocha.

Bo przecież życie jest zbyt krótkie, żeby marnować je na kogoś, kto czeka tylko na cudowną nieznajomą z internetu. Ja wolę być swoją własną bohaterką i tym razem naprawdę, od pierwszej do ostatniej strony.