Maksym skrywał żal, że zbyt pochopnie się rozwiódł. Mądrzy mężczyźni zamieniają kochanki w święto, o…

Maksymilian skrywał w sobie żal, że pośpieszył się z rozwodem. Mądrzy mężczyźni zamieniają kochanki w święto, a on w żonę.

Entuzjazm Maksymiliana Malinowskiego zgasł w momencie, gdy zaparkował auto pod blokiem i wszedł na klatkę schodową. W domu czekała go przewidywalność: kapcie pod drzwiami założył je odruchowo, apetyczny zapach kolacji, błysk wazonu z kwiatami, perfekcyjny porządek.

Nie wzruszyło go to ani trochę. Żona jest w domu cóż innego mogłaby robić przez całe dnie starsza kobieta? Piec ciasta i dziergać skarpety. Przez te skarpety trochę przesadził, ale sens był jasny.

Mariola wyszła mu jak zwykle naprzeciw z uśmiechem:
Zmęczony? Upiekłam Twoje ulubione z kapustą i jabłkami
Umilkła pod ciężarem jego spojrzenia. Stała w codziennym dresie, włosy schowane pod chustką gotowała zawsze w takiej. To zawodowy nawyk przez całe życie była kucharką. Oczy lekko pomalowane, na ustach błyszczyk. Zwrot, który dziś Maksymilian uznał za zbyt pstrokaty. Po co tak ozdabiać swoją starość?

Może nie powinien być tak brutalny, ale wybuchnął:
Twoja szminka w tym wieku to absurd! Nie pasuje Ci.

Mariola drgnęła ustami nie odpowiedziała. Nie poszła też nakrywać do stołu. I dobrze, pomyślał. Ciasta pod ścierką, herbata zaparzona da sobie radę.

Po kąpieli i kolacji dobroć względem niej nieco do niego wróciła, jak i wspomnienia dnia. Maksymilian, w ulubionym szlafroku, rozsiadł się w fotelu, który od zawsze na niego czekał i udawał, że czyta. Przypominał sobie słowa nowej pracownicy:
Jest Pan całkiem atrakcyjnym mężczyzną. Ciekawym.

Maksymilian miał 56 lat i kierował działem prawnym dużej spółki. Pod jego skrzydłami był młody absolwent, oraz trzy kobiety po czterdziestce. Jedna poszła na urlop macierzyński. Na jej miejsce przyszła Aniela.

Gdy ją zatrudniano, był akurat w delegacji dziś zobaczył ją po raz pierwszy.

Poprosił do gabinetu na powitalną rozmowę. Wraz z nią weszła delikatna woń perfum i poczucie świeżości. Słodki owal twarzy otoczony jasnymi lokami, niebieskie, pewne oczy. Soczyste usta, pieprzyk na policzku. Wygląda na trzydzieści? Maksymilian dałby jej najwyżej dwadzieścia pięć.

Rozwiedziona, matka ośmioletniego syna. Sam nie wiedział czemu, ale pomyślał: I dobrze.

Podczas rozmowy, lekko żartował, że trafiła na starego kierownika. Aniela zamrugała długimi rzęsami i zaprzeczyła, czym wzbudziła w nim emocje, które teraz wspominał.

Żona, już pogodzona, pojawiła się obok fotela z wieczorną herbatą z rumiankiem. Skrzywił się: Zawsze nie w porę. W końcu wypił z przyjemnością. Przyszło mu do głowy co robi teraz młoda, piękna kobieta Aniela? W sercu zaszło uderzenie zapomnianej zazdrości.

***
Aniela po pracy zajrzała do supermarketu. Ser, bułka, dla siebie kefir na kolację. W domu była neutralna, bez uśmiechu. Mechanicznie przytuliła synka Jakuba, który przybiegł się przywitać.

Ojciec majstrował w loggii, gdzie miał warsztat, matka szykowała wieczór. Wyłożywszy zakupy, od razu oznajmiła, że boli ją głowa i żeby jej nie zaczepiać. W rzeczywistości było jej typowo smutno.

Od rozwodu z ojcem Jakuba minęło już parę lat, a Aniela wciąż tkwiła w nieudanych próbach zostania dla kogoś najważniejszą kobietą życia.

Wszyscy wartościowi byli zajęci chcieli tylko przelotnych przygód.

Ostatni, z którym pracowała, wydawał się zakochany do szaleństwa. Dwa ogniste lata. Nawet wynajął jej mieszkanie (raczej dla własnej wygody), lecz kiedy zrobiło się poważnie, oznajmił, że muszą się rozstać, i że powinna też rzucić pracę.

Nawet nową posadę jej znalazł. Teraz Aniela znów mieszkała z rodzicami i synem. Matka litowała się, ojciec uważał, że dziecko musi wychowywać się przynajmniej z matką, nie tylko z dziadkami.

Mariola, żona Maksymiliana, od dawna widziała w nim kryzys wieku średniego. Wszystko mają, ale czegoś wciąż brakuje. Bała się rozważać co mogłoby być tym głównym. Starała się łagodzić sytuację gotowała jego ulubione rzeczy, była zadbana, nie wdawała się w rozmówki, choć bardzo jej ich brakowało.

Starała się zająć wnukiem, działką, ale Maksymilian się nudził, markotniał.

I właśnie dlatego, oboje pragnąc zmiany, romans Maksymiliana i Anieli rozwinął się błyskawicznie. Już dwa tygodnie po zatrudnieniu zaprosił ją na obiad, wieczorem podwiózł do domu.

Dotknął jej ręki; ona odwróciła się z rumianą twarzą.

Nie chcę się rozstawać. Pojedźmy do mnie na działkę? zachrypiał Maksymilian. Aniela skinęła głową i samochód ruszył z miejsca.

W piątki wychodził z pracy wcześniej, ale żona dostała SMS dopiero o 21: Jutro pogadamy.

Nawet nie wiedział, jak celnie podsumował istotę przyszłej, właściwie niepotrzebnej rozmowy. Mariola wiedziała, że po 32 latach małżeństwa nie da się płonąć jak dawniej.

Ale mąż był jej tak bliski, że utrata go była stratą samej siebie. Niezależnie od dąsów, narzekań i męskiej głupoty, wciąż był obecny w fotelu, przy kolacji, oddychał obok.

Mariola, bezsenna, szukała słów mogących zatrzymać rozpad życia choćby jej własnego.

Z rozpaczy wyjęła album ślubny, gdzie byli młodzi, w przyszłość patrzący. Jaka ona była piękna!

Wielu marzyło, by ją mieć przy sobie. Mąż powinien o tym pamiętać. Może, gdy wróci, zobaczy nawet warunkowo fragmenty ich szczęścia i pojmie, że nie wszystko wolno wyrzucić.

Ale wrócił dopiero w niedzielę i zrozumiała, że wszystko skończone. Stał przed nią inny Maksymilian. Wyglądał, jakby adrenalina go przepełniała, nie wykazywał zażenowania ani wstydu.

W przeciwieństwie do żony, która bała się zmian, on ich pragnął i przyjął z gotowością. Dopracował plan. Mówił tonem nieznoszącym sprzeciwu.

Od tego momentu Mariola była wolna. On wnioskuje o rozwód. Syn z rodziną powinien się przenieść do Marioli. Wszystko zgodnie z prawem, bo tamta dwupokojowa należała do niego dostał ją w spadku.

Przeprowadzka do bardziej przestronnego mieszkania do matki warunków młodej rodziny nie pogorszy, a Mariola będzie miała kogo pielęgnować. Auto, jasne, dla niego. Działka zostawi sobie, będzie tam wypoczywał.

Mariola czuła, że jest żałosna. Nie potrafiła opanować łez. Prosiła by wyhamował, żeby pomyślał, o wspomnieniach, o zdrowiu choćby swoim. Zabolało go to. Podszedł bliżej i szepnął niby krzykiem:

Nie wciągaj mnie w swoją starość!

Nie byłoby mądrze twierdzić, że Aniela zakochała się w Maksymilianie i dlatego zgodziła się na jego propozycję ślubu, pierwszej nocy na działce.

Status żony był atrakcyjny, a i satysfakcja z odrzuconym kochankiem grzała jej serce.

Zmęczyło ją życie pod kuratelą ojca o sztywnych zasadach. Pragnęła stabilności. Maksymilian to gwarantował. Nie był najgorszą opcją, przyznawała sama.

Choć bliżał się do siedemdziesiątki, nie wyglądał na dziadka. Szczupły, zadbany, szef. Rozsądny w sprawach firmy, sympatyczny w kontakcie. Nawet w łóżku nie był egoistą. Fajnie, że nie trzeba już wynajmować mieszkania, martwić się o pieniądze, być okradaną. Plusy? Z wiekiem były jednak pewne obawy.

Po roku zaczęło ją to denerwować. Wciąż czuła się młoda, spragniona przeżyć. Chciała koncertów, wyjazdów na basen, plażowania w odważnym bikini, ploteczek z koleżankami.

Energia i temperament pozwalały jej pogodzić wszystko domem i rodziną. Nawet syn, teraz z nią mieszkający, nie przeszkadzał jej w aktywności.

Ale Maksymilian ewidentnie gasł. Doświadczony prawnik szybko ogarniał sprawy w pracy, w domu był zmęczonym, skrytym człowiekiem, potrzebującym spokoju i rytuałów. Goście, teatr, plaża ok, ale z umiarem.

Nie protestował przeciwko intymności, ale zaraz po do łóżka i spać, choćby o dziewiątej.

Poza tym jego słaby żołądek. Nie znosił smażonego, kiełbasy, sklepowych gotowców. Rozpieszczała go była żona.

Bywało, że tęsknił za jej duszonymi daniami. Aniela gotowała z myślą o synie, nie rozumiała, jak można mieć bóle po schabowych.

Nie znała listy jego leków, uważała, że dorosły facet może sam kupić, pamiętać, kiedy i co przyjąć. Tak się ułożyło, że część jej życia zaczęła się toczyć bez niego.

Zabierała ze sobą syna, organizowała czas z przyjaciółkami. Zadziwiające, ale różnica wieku jakby napędzała jej chęć życia.

Nie pracowali już razem dyrekcja uznała to za nieetyczne, Aniela przeszła do kancelarii notarialnej. Była wdzięczna, że nie musi już codziennie patrzeć na męża, który przypominał jej ojca.

Szacunek to właśnie czuła do Maksymiliana. Czy to wystarczy, by byli szczęśliwi?

Zbliżało się sześćdziesięciolecie Maksymiliana, Aniela marzyła o wielkim balu, ale on zamówił stolik w małym, znanym mu od lat lokalu. Wyglądał na znudzonego ale w tym wieku to przecież normalne. Aniela się tym nie przejmowała.

Jubilata celebrowali koledzy. Swoich dawnych znajomych, z którymi kiedyś pojawiał się z Mariolą, zaprosić nie wypadało. Rodzina daleko, a po ślubie z młodą nie znalazł zrozumienia.

Syn praktycznie się odsunął. Wyparł go. Ale czy ojciec nie ma prawa decydować o swoim losie? Sądził tylko, że decyzja będzie wyglądać inaczej.

Pierwszy rok z Anielą był jak miesiąc miodowy. Uwielbiał pokazywać się z nią publicznie, zachęcał do niewielkich wydatków, pasji fitnessowych, wizyt u koleżanek.

Sporo wytrzymywał głośne koncerty, szalone filmy. W tej fali dał jej z synem pełne prawa do mieszkania. Potem sporządził darowiznę połowy działki.

Za jej plecami, przepchnęła go do Marioli, by oddała swoją część. Groziła sprzedażą działki dziwnym ludziom.

Wykupił ją oczywiście z własnych pieniędzy i przepisał na Anielę. Tłumaczyła, że rzeka, las dobre miejsce dla dziecka. Całe lato Jakub z dziadkami przebywał tam. Maksymilianowi nawet to pasowało nie znosił rozbrykanego syna żony. Wziął młodą żonę z miłości, nie dla wychowywania cudzych dzieci.

Była rodzina się obraziła. Za pieniądze sprzedali swoje trzypokojowe i rozeszli się. Syn z żoną znalazł dwa pokoje, Mariola mieszkała w kawalerce. Jak im się żyje, Maksymilian nie chciał wiedzieć.

I nastała sześćdziesiąta rocznica. Tyle ludzi z serca życzy mu zdrowia, szczęścia, miłości. A on nie czuje tej energii. Od lat dominuje dobrze znane zniecierpliwienie.

Młodą żonę kochał, ale nie nadążał za nią, nie umiał jej podporządkować żyła po swojemu, z uśmiechem. Nie robiła nic ponad miarę ale to go irytowało.

Ech, gdyby mógł włożyć w nią duszę byłej żony! Żeby podchodziła z rumiankiem, przykrywała kołdrą, gdy przysnął. Z przyjemnością chodziłby z taką po parku. Gadałby wieczorami kuchni, ale Aniela nie znosiła długich tematów. W łóżku wieje nudą. Był podenerwowany i to przeszkadzało.

Maksymilian skrywał żal, że się pospieszył z rozwodem. Mądrzy mężczyźni zamieniają kochanki w święto, a on w żonę!

Aniela, z jej temperamentem, przez dziesięć lat utrzyma zachodnią energię, ale i wtedy będzie młodsza od niego o czterdzieści lat. To przepaść, która będzie tylko rosła. Jeśli będzie miał szczęście, wszystko skończy się w jednej chwili. A jeśli nie?

Ta nieuroczysta refleksja zaczęła pulsować w skroniach, rozbiła rytm serca. Spojrzał gdzie jest Aniela tańczyła wśród gości. Piękna, z błyskiem w oku. Szczęście to budzić się i widzieć ją obok

Wykorzystał moment, wyszedł z restauracji. Chciał złapać oddech, przewietrzyć smutek. Zaraz podeszli koledzy. Nie wiedząc, co robić z narastającym wewnątrz bólem, rzucił się do taksówki stojącej przy krawężniku. Poprosił o szybki kurs. Później zdecyduje dokąd.

Pragnął znaleźć się tam, gdzie liczy się tylko on. Gdzie czeka na niego czyjeś ciepło, gdzie docenia się wspólny czas, odpoczywa bez lęku, że wyjdzie na słabego, a już nie daj Boże starego.

Zadzwonił do syna, błagał o nowy adres byłej żony. Usłyszał zasłużony żal, ale naciskał, powtarzał, że to sprawa życia i śmierci.

Napomknął, że ma dzisiaj jubileusz. Syn zmiękczył powiedział, że mama nie jest sama. Nie żaden pan. Po prostu przyjaciel.

Mówi, że kolega z uczelni. Śmieszne nazwisko Bodkiewicz, czy jakoś tak…?

Bodkiewicz poprawił Maksymilian, szczypnięty zazdrością. Tak, ona mu się podobała. Wielu się na nią oglądało. Piękna, wyzywająca.

Miała wyjść za tego Bodkiewicza, ale to Maks odciął rywala. Dawne czasy, ale tak bliskie, że wydaje się bardziej realne niż nowe życie z Anielą.

Syn zapytał:
Tato, po co Ci to?

Maksymilian wzruszył się zapomnianym zwrotem i uświadomił sobie, jak bardzo tęskni za wszystkimi. Odpowiedział szczerze:
Nie wiem, synu.

Syn podał adres. Kierowca na prośbę zatrzymał się. Maksymilian wysiadł. Nie chciał rozmawiać z Mariolą przy świadkach. Spojrzał na zegarek niemal dziewiąta, ale ona zawsze była sową, dla niego skowronkiem.

Wybrał numer domofonu.

Odpowiedział obcy, męski głos, trochę przytłumiony. Powiedział, że Mariola jest zajęta.

Co z nią? Czy zdrowa? zatroskał się Maksymilian. Głos zażądał, aby się przedstawił.

A ja jestem jej mężem, zresztą! Pan to chyba Bodkiewicz wykrzyczał Maksymilian.

Mężczyzna z poprawką, że to były mąż, więc nie ma prawa niepokoić Marioli. Wyjaśniać, że kąpie się teraz, nie uznał za stosowne.

Stara miłość nie rdzewieje? zadrwił Maksymilian, gotując się na bój słowny z Bodkiewiczem, ale ten odpowiedział krótko:

Nie, ona staje się srebrna.

Drzwi mu nie otworzono…