Czarna wdowa Urocza i inteligentna Lila, tuż przed ukończeniem studiów na Wydziale Dziennikarstwa U…

Czarna wdowa

Zgrabna i błyskotliwa Zuzanna, tuż przed ukończeniem studiów na wydziale dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego, poznała Władysława, mężczyznę zdecydowanie starszego od siebie. To on Władysław Romanowski pierwszy zwrócił uwagę na subtelną i szczupłą Zuzannę. W Warszawie był postacią znaną, pisał piosenki, które cieszyły się ogromną popularnością w lokalnych mediach.

Władek był swoich ludzi na stołecznym TVP prawie każdego znał. Nic więc dziwnego, że bez większego wysiłku załatwił Zuzannie posadę prowadzącej autorskiej audycji. Niedługo potem, jej pierwsza emisja „Rozmowy od serca” przyciągnęła sporo uwagi Zuzka zaprosiła znanego psychologa i paru gości. Program opierał się na pytaniach i odpowiedziach popartych przykładami z życia codziennego.

Brawo, Zuzia pochwalił ją Władek, po obejrzeniu programu. To trzeba uczcić.

Władysław Romanowski miał czterdzieści pięć lat i był trzykrotnie żonaty, ale jego nieposkromiona energia oraz masa przyjaciół sprawiały, że raczej nie nadawał się do spokojnego życia rodzinnego. Był artystyczną duszą, uważał się prawie za zasłużonego kompozytora, często przesiadywał w restauracjach, kawiarniach, saunach. Bywał wszędzie i niestety dużo pił.

Minęło trochę czasu. Zuzanna zdobyła rozgłos w stolicy, wyszła za Władysława za mąż, jej program oglądało sporo ludzi. Zawsze była uśmiechnięta i elegancko ubrana, uchodziła za miłą i kulturalną telewizyjna piękność, tak o niej mawiano. Jednak rychło zrozumiała, że popełniła błąd mąż praktycznie nie trzeźwiał.

Władek, nie cwaniakuj zganił go kiedyś przyjaciel Szymon, gdy próbował Zuzannę wyśmiewać po alkoholu Zobaczysz, ta dziewczyna cię jeszcze wyprzedzi.

Nie, Szymek, mądre żony nigdy nie były mi pisane twierdził Władek, lekko szczypiąc ją w policzek podczas siedzenia w kawiarni.

Zanim zdobył jej serce, był szarmancki. Kwiaty, prezenty, dwie piosenki jej zadedykował, słuchał cierpliwie. Ale gdy stała się żoną wszystko znikło jak kamfora. Uwaga dla żony stała się równa tej dla domowego kota, krzyk, pretensje.

Naiwnie myślałam, że dzięki niemu zostanę gwiazdą rozmyślała Zuzanna.

Skończyło się jednak inaczej. Na uczelni uczyła się francuskiego, uznała, że to mało praktyczny język, a Władek jej cały czas wiercił dziurę w brzuchu:

Ucz angielskiego. Poza Polskę jeździsz i zachowujesz się jak wieśniaczka. Na siłownię czas masz, a na naukę angielskiego już nie.

Po takich uwagach nauczyć się angielskiego nie chciała na złość mężowi. Jednak gdy Szymon, oczytany znajomy, powiedział przy stole:

Angielski dla kobiety z klasą jest jak szpilki Zuzia już następnego dnia zapisała się na kurs z dobrym lektorem.

No Szymku, wpłynąłeś na moją żonę. Książek nakupiła, ćwiczy lekcje, w samochodzie tylko angielski śmiał się Władek.

Mieszkali z Władysławem Romanowskim w wielkim mieszkaniu na Śródmieściu, odziedziczonym po jego dziadku, profesorze medycyny. Z pomocą domową Weroniką, samotną czterdziestotrzyletnią kobietą, trochę zawistną, lecz skrywała to pod maską uprzejmości. Jej obecność w życiu domowym była stała nie dało się przed nią nic ukryć.

Pewnego poranka Zuzanna obudziła się, męża nie było znowu zasnął pijany na kanapie w gabinecie. Poszła do kuchni, tam Weronika trzymała pustą butelkę po koniaku:

Wieczorem była pełna. Co mu na śniadanie jak się obudzi?

Zsiadłe mleko mruknęła Zuzka i poszła pod prysznic.

Po siedmiu latach małżeństwa z Władkiem nie miała dzieci on nie chciał, miał syna z pierwszego związku. Sama też w rodzinę niespecjalnie wierzyła, budowała karierę. Po śniadaniu wysłała Weronikę do gabinetu męża. Ten leżał na brzuchu, na poduszce czerwony ślad.

Zuzia! zawołała. Lewatywę trzeba wzywać!

Co się dzieje?

Nie wiem.

Po piętnastu minutach jechała już z Władkiem karetką do szpitala. Z oddziału przyjęć przewieźli go od razu na OIOM.

Sprawa jest ciężka, nie możemy nic obiecać powiedzieli lekarze.

Wieczorem zadzwonili z informacją:

Pani mąż zmarł.

Nie wierzę wymamrotała. Przecież on nie był stary. Pogrzeb odbył się z godnością, Szymon wygłosił piękną mowę, ludzi mnóstwo, Władek był ceniony. Na stypie przyjaciel powiedział:

Nie opłakujmy go. Przeżył bogate, ciekawe życie zasłużył na odpoczynek.

Wszystko miał słyszała szepty.

Zuzia długo nie mogła się przyzwyczaić do ciszy, która zaległa po śmierci Władka. Weronika wpatrywała się w nią nieprzychylnie, oczekując decyzji: zwolnienie czy nie. Koleżanki z pracy mówiły:

Zuzia, co się przejmujesz? Jesteś wolna, młoda i z kasą. Po Władku zostały dwa solidne rachunki, podzielone pomiędzy jego syna a nią. Ale dobrze zarabiała sama. Nie chciała siedzieć sama w domu, spotykała się ze znajomymi, wpadała do kawiarni.

Któregoś dnia po kolejnej emisji programu zaszła do kawiarni niedaleko domu. Zamyślona, sączyła hiszpańskie wino. Podszedł dobrze zbudowany mężczyzna, z uśmiechem:

Można się przysiąść? skinęła głową. Ignacy przedstawił się, ona też Czemu taka piękna dziewczyna smutna?

Jakaś melancholia dzisiaj.

Ignacy był około czterdziestki, solidny facet, szatyn o masywnych rysach Zuzia od razu skojarzyła go z brunatnym misiem pluszowym, co ją rozbawiło.

Pozwól mi cię poczęstować. Wino, koktajl, ciastko co chcesz?

Dziękuję, ciastko wystarczy słodycze jadła z umiarem.

Ignacy mimo braku urody był uroczy znał masę ciekawych historii, miał świetne poczucie humoru, od razu zdobył jej uwagę. Zuzia śmiała się, bawiła, potem odprowadził ją do domu. Umówili się na randkę.

Następnego ranka powiedziała Weronice:

Rezygnuję z twojej pomocy, sama sobie poradzę ugotuję, posprzątam.

Jak to, Zuziu? Tyle lat służę ci wiernie, a ty mnie na bruk wyrzucasz. Dokąd pójdę?

Znajdziesz zajęcie, inną rodzinę albo gdzieś w portierni.

Wyrzucasz mnie rozpłakała się Weronika. Tak się przywiązałam

No trudno, nie zbankrutuję, za to okien i sedesu sama myć nie muszę pomyślała Zuzia.

Spojrzała na Weronikę, która ocierała łzy.

Dobra, Werka, skoro nalegasz, pracuj dalej ta ucieszyła się i ucałowała Zuzannę w policzek.

Pokochalam was, czułam się jak rodzina a teraz Władka zabrakło, a ty chcesz się mnie pozbyć.

I tak dalej mieszkały razem ale często wpadał Ignacy, którego nazywała pieszczotliwie Ignaś. Ignacy rozpieszczał swą ukochaną. Po trzech miesiącach Zuzia wyszła za mąż. Zażyczyła sobie skromnej uroczystości. Natomiast w podróż poślubną mąż zabrał ją na Malediwy stać go było, prowadził własny biznes.

Zuzia spodziewała się zwyczajnej wycieczki jak to miała z Władkiem tani lot, przyzwoity hotel, turystyczne wycieczki. Jednak Ignaś miał nieco inne wyobrażenia o idealnym wypoczynku. Lot pierwszą klasą, na lotnisku czekała łódź prywatna, na miejscu powitali ich jak VIPów bankiet, koktajle, tańce.

Willa, w której mieszkali, była cudowna cztery pokoje, dwa tarasy, basen, prywatna plaża.

Strach pomyśleć, ile mój miś wydał myślała Zuzia.

Nigdy nie pytała czy jest bogaty wiedziała, że pieniądze ma. Był czuły, opiekował się nią, poprawiał kołdrę, głaskał po głowie, pilnował by przed pracą zjadła śniadanie, nie tylko kawę.

Władek był złośliwy, poniżał, twierdził że ciągnie mnie do swojego poziomu. Ignaś, choć nie piękny, żyje dla mnie i zawsze wysłucha to podoba mi się najbardziej, myślała.

Weronika także zachwalała męża, cieszyła się, że mieszka z nimi w dużym domu pod Warszawą. Nieprzyjemnym zaskoczeniem było dla Zuzanny, gdy przypadkiem zobaczyła, jak mąż robi sobie zastrzyk.

Co robisz? zaniepokoiła się.

To tylko insulina. Mam cukrzycę, ale to nic groźnego, żyję na pełnych obrotach.

Wylegując się na Malediwach rozmyślała leniwie:

Może trafiłam wreszcie na szczęście?

Wypoczynek był doskonały, ale bolało ją, że spędza go nie z trenerem surfingu czy tenisowym Adonisem, lecz z niezdarnym, pulchnym mężem.

Muszę mojego misia posadzić na dietę i wysłać na siłownię.

Poruszyła temat z Ignacym, lecz ten posmutniał:

Jasne, mogę ćwiczyć, jeśli chcesz ale przez metabolizm nigdy nie będę Apollem. Insulinoodporny.

Rozumiem odpuściła Zuzia.

Po urlopie wróciła do pracy. Coraz częściej nachodził ją smutek. Czy w ogóle zaznam prawdziwej miłości? Do męża nie czuła miłości, chciała pasji, pożądania. Marzyła, by nocą leżał koło niej przystojny, umięśniony mężczyzna, nie puchaty miś. Koleżanki z redakcji żartowały:

Naprawdę nie skaczesz w bok? Taka cnotka?

Ale nie chodziło o moralność nie chciała ranić dobrego męża. Na noworocznym spotkaniu w pracy Zuzia nieźle się zarumieniła, a kolega Kostek poprosił swego przyjaciela Arka, żeby ją odwieźć do domu.

Zuzia, możemy cię też podrzucić zaprosił pijany kolega, zgodziła się.

Arek posadził ją obok siebie:

Kostku, czemu nie przedstawiłeś mnie Zuzi? żartował, ona z bijącym sercem patrzyła na niego jak na bóstwo.

Przystojny facet w eleganckim aucie świdrował ją wzrokiem. Odwiózł kolegę, potem ją po drodze poprosił o numer. Pod domem pomógł wysiąść, przycisnął ją do swojego SUVa i pocałował gorącym, natarczywym pocałunkiem. Nie odepchnęła go, bardzo jej się Arek podobał.

Jako kochanek był idealny. W domu okazywała czułość misiowi, z Arkiem liczyła się tylko pasja. Spotykali się w jego kawalerce, tam Arek był nieprzewidywalny, impulsywny. Potem odpoczywał i mówił:

Dobrze mi z tobą.

Oboje byli zadowoleni. Ignacy wracał z pracy późno, początek roku, więc nie zauważał niczego. Tego dnia Zuzia pojechała do Arka, była już w łóżku, nagle ktoś zaczął nachalnie dzwonić do drzwi.

Zabiję zaraz burknął Arek i poszedł otworzyć.

Zuzia usłyszała dwa głosy: Arka i Ignacego. Przestraszona, ubierała się w pośpiechu. W drzwiach stanął Ignacy, milczący. Byłoby prościej, gdyby krzyczał.

Ignaś Ignacy to nie tak

Arek milczał mógłby nie wpuszczać męża.

Kto mnie wydał? zapytała.

Teraz to nie ma znaczenia. Nie wierzyłem, ale postanowiłem sprawdzić.

Zuzia zobaczyła, że Ignacy wygląda źle był blady, spocony i runął. Podbiegła, oddychał ciężko.

Szybko, dzwoń po karetkę!

Arek zadzwonił. Zuzia wyjąła z kieszeni męża cienki pen z insuliną zawsze miał go przy sobie. Wstrzyknęła.

To go uratuje. Powinien dojść do siebie. Ale nie wracał do świadomości. Przyjechała karetka, lekarz orzekł:

Nie żyje.

Zuzia do siebie doszła i Arek zabrał ją do domu. Weronika zapytała:

Zuziu, co się stało? Wyglądasz koszmarnie.

Zuzance przyszło do głowy:

Może to Werka mnie wydała? Nie cierpiała Arka, wypytywała o niego ale zamilkła, i tak się nie przyzna.

Po pogrzebie długo nie mogła się pozbierać. Niedługo przyszła córka Ignacego z pierwszego małżeństwa, z mężem- adwokatem, i wyrzucili Zuzę z domu grożąc, że w sądzie i tak nic nie wywalczy. Położyła na stole gruby plik złotówek i dała jej trzy dni na opuszczenie mieszkania z Weroniką.

Zuzia nie chciała prowadzić walki spadkowej, zrzekła się wszystkiego. Z Weroniką wróciły do wielkiego mieszkania na Śródmieściu, które pozostało po Władysławie Romanowskim.

Czas mijał, Zuzia doszła do siebie pomagał jej Arek, spotykali się, choć na ślub się nie zanosiło. Zuzia wiedziała, że mężem nie będzie, ale póki co akceptowała ten stan. Aż pewnego dnia zadzwonił Kostek:

Zuzia, usiądź Arek zginął w wypadku, śmierć natychmiastowa

To ją wstrząsnęło.

Dlaczego wszyscy moi mężczyźni umierają? Jestem jak czarna wdowa, pewnie zaczną tak me nazywać. Mam chyba czarną aurę

Wkrótce do programu przyszło zaproszenie dla młodego mężczyzny, Makara. Czuła, że patrzy na nią z fascynacją, po nagraniu zaprosił ją do kawiarni.

Zgoda odpowiedziała, czas się otrząsnąć.

Makary zdobył jej serce, zakochała się do szaleństwa szczęście rozpierało ją z każdej strony.

To jest miłość Nie mogę bez Makara ani oddychać, ani żyć. Ale boję się o niego.

Makary także się zadurzył, spędzali razem radosne chwile, Zuzia lubiła jego obecność, było jej lekko i spokojnie. Nie zastanawiała się kim jest, co robi wiedziała, że nie ma rodzeństwa, daleko mieszka ojciec, z którym nie utrzymuje kontaktu. Makary mieszkał u niej, wyjeżdżał do pracy, ona miała dyżur na popołudnie. Nagle uznała, że powinna dowiedzieć się więcej czy nie był żonaty, czy ma dzieci.

Otworzyła laptopa, wpisała imię i nazwisko. Pierwszy link ją zatkał. Ten domator, jej ukochany Makary, figurował na liście tysiąca najbogatszych w kraju. Osłupiała. Majątek przeogromny.

Nie wierzę zaczęła histerycznie się śmiać. To szok! potem się przestraszyła a jeśli jemu też się coś stanie?

Otrzeźwiała, pojechała do pracy. Wieczorem zadzwoniła do Makara nie odpowiadał. Dodzwoniła się do firmy.

Dzień dobry, proszę Makara do telefonu.

Kto pyta?

Zuzanna

Makary trafił do szpitala podała nazwę.

Zuzia rzuciła się do szpitala.

Co mu jest? zapytała lekarza.

Ten uspokoił:

Nic poważnego, przeżyje. Z sercem. Wszystko pod kontrolą.

Mogę go zobaczyć? Choć na chwilę

Dobrze, dziesięć minut.

Zuzia weszła po cichu. Makary czekał na nią, uśmiechnięty. Usiadła przy nim, a on ujął jej dłonie.

Wszystko będzie dobrze, kocham cię. Jak wyjdę, pobierzemy się. Zgadzasz się?

Pewnie! pocałowała go. Przed nami życie i prawdziwe szczęście.

Dzięki za czytanie i wsparcie. Wszystkiego dobrego!