Teraz będziecie mieli własne dziecko, a ona powinna wrócić z powrotem do domu dziecka

Teraz już będziecie mieć swoje dziecko, więc czas, żeby ona wróciła do domu dziecka.

Kiedy w końcu mój syn doczeka się wnuka? zapytała zniecierpliwiona Danuta Janicka, patrząc na siedzącą przy stole synową.

Dobrze pani wie, że od trzech lat staramy się o dziecko odpowiedziała z westchnieniem Weronika. Każda wizyta wyglądała tak samo. I co ona mogła poradzić? Lekarze twierdzili, że ani ona, ani Krzysztof nie mają żadnych problemów.

No właśnie. Jesteście już po ślubie tyle czasu, a dziecka dalej nie widać prychnęła teściowa z pogardą. Pewnie miałaś dość rozrywkową młodość.

Pani Danuto, co to za insynuacje? nie wytrzymała Weronika i zamknęła laptopa z hukiem. Tyle dzisiaj z pracy. Czy ja kiedyś dałam powód do takich słów? I proszę już przestać rozmawiać ze mną w tym tonie!

A co będzie jak nie przestanę? teściowa zrobiła obrażoną minę. Pójdziesz się poskarżyć Krzysztofowi? Myślisz, że stanie po twojej stronie? Jednak jestem jego matką, nie zapominaj.

Odpowiedziały jej tylko trzaskające drzwi. Weronika oczywiście nie zamierzała mówić niczego mężowi. Nie dlatego, że bała się, że opowieść popchnie go w stronę matki, ale po prostu nie chciała go martwić.

******************************************

Relacje z teściową były trudne od samego początku. Danucie nie podobało się dosłownie wszystko wygląd Weroniki był zbyt zwyczajny, ubierała się nijako, gotowała jeszcze gorzej Lista była chyba niekończąca się. Teściowa robiła, co mogła, by odwieść syna od związku, ale Krzysztof postawił na swoim.

Pobrali się. Na chwilę sytuacja się uspokoiła, pewnie dlatego, że młodzi zamieszkali w swoim mieszkaniu daleko od rodziców.

Jednak zanim minęło pół roku, Danuta znalazła nowy powód do czepiania się brak dzieci.

Najpierw Weronika żartowała, że są jeszcze młodzi, chcą trochę pobyć sami, skupić się na pracy. Ale teściowa uparcie powtarzała, że trzeba rodzić jak najszybciej, najlepiej od razu dwójkę.

Pod naciskiem Weronika zgodziła się na starania, ale zaczęły się schody. Przez trzy lata regularne badania, leki, diety nic nie pomagało.

Jeden z lekarzy wspomniał, że problem może tkwić w stanie psychicznym. Danuta wybuchła śmiechem i doradziła zmienić lekarza.

******************************************

Po kolejnej nieprzyjemnej rozmowie z teściową, Weronika dla odwrócenia myśli zaczęła przeglądać Facebooka. Zdjęcia dzieciaków ściskały jej serce naprawdę chciała być mamą. Ale nie dla kaprysu teściowej, tylko dla siebie.

Natknęła się przypadkiem na wpis dziewczyny, która pracowała w domu dziecka. Weronika zatrzymała się na chwilę. Tyle jest dzieci bez rodziców

Zastanowiła się. Czy umiałaby pokochać obce dziecko jak własne? Zobaczyła w wyobraźni uśmiechniętego malucha wyciągającego do niej rączki. Zdecydowała: podsunęła sobie klawiaturę i zaczęła szukać informacji.

Trzeba było załatwić mnóstwo papierów, zrobić badania, przejść całą biurokrację, ale pragnienie było silniejsze od strachu.

Zostało tylko przekonać Krzyśka. Martwiła się, jak mąż przyjmie ten pomysł, ale zaskoczył ją totalnie zgodził się bez wahania i tylko dodał, żeby wybrać maleństwo z domu małego dziecka. Tak właśnie postanowili.

Po kilku miesiącach ich rodzina powiększyła się o małą Angelikę, zaledwie pięciomiesięczną. Zakochali się w niej od pierwszego wejrzenia. Tylko Danuta stanowczo protestowała ale nikogo jej zdanie nie interesowało. Krzysztof zagroził nawet, że jeśli matka nie przestanie robić scen, to się wyprowadzą na drugi koniec Polski. Musiała się pogodzić i przed znajomymi udawać, że kocha wnuczkę.

Minęło siedem lat. Angela skończyła pierwszą klasę, miała mnóstwo koleżanek, była dobra, wrażliwa i pracowita. Weronika codziennie dziękowała losowi za córkę.

Latem pojechali wszyscy razem nad Bałtyk. Słońce, szum fal, biały piasek po prostu szczęście. Szczególnie, że teściowa była daleko i nie psuła nastroju.

Pod koniec urlopu Weronika poczuła się gorzej, ale nic nie powiedziała rodzinie, nie chciała nikogo martwić. Po powrocie od razu poszła do lekarza.

Mimo ostrożności Krzysztof szybko zauważył, że coś ją trapi. Uparł się na wcześniejszy wyjazd, obiecując, że jeszcze raz przyjadą nad morze w ferie zimowe. Zgodziła się.

Wyniki badań zaskoczyły wszystkich, ale tym razem w pozytywny sposób Weronika była w ciąży. Najbardziej cieszyła się Angela, która z przejęciem planowała już obowiązki starszej siostry.

Danuta dowiedziała się o tym dopiero po kilku miesiącach, kiedy nie dało się już ukryć widocznego brzuszka. Wyczekała moment, aż Weronika została sama w domu i zjawiła się z „ważną sprawą”.

Nie będę dopytywać, czemu nie powiedzieliście wcześniej zaczęła teściowa z progu, wpatrując się w brzuch Weroniki. Mam do ciebie inne pytanie.

Jakie? Weronice zapaliła się czerwona lampka.

Kiedy oddacie Angelikę do domu dziecka. Danuta patrzyła poważnie. Będziecie mieć swoje dziecko, więc przybrana powinna wrócić do siebie.

Weronika aż zadrżała, nie wierząc własnym uszom. Jak można coś takiego powiedzieć o dziecku, które stało się częścią rodziny?

Pani poważnie?

Oczywiście fuknęła Danuta, wlepiając wzrok w synową. No więc kiedy?

Proszę natychmiast opuścić ten dom wysyczała Weronika, ledwo się powstrzymując, by nie wybuchnąć. I nie chcę pani tu więcej widzieć.

Wypchnęła zaskoczoną teściową za drzwi i próbowała się uspokoić. Zadzwonić do Krzyśka? Miał dziś ważne spotkanie, nie chciała mu przeszkadzać… Ale chyba nie da się tej rozmowy uniknąć.

*********************************************

Wściekła Danuta od razu pojechała do pracy syna. Zignorowała sekretarkę i wparowała do jego gabinetu.

Twoja żoneczka właśnie wyrzuciła mnie za drzwi, jak jakąś obcą!

Witaj, mamo westchnął ciężko Krzysztof. Co takiego powiedziałaś, że nawet ona straciła cierpliwość?

Po prostu zapytałam, kiedy oddacie tę dziewczynę z powrotem do domu dziecka Danuta rozsiadła się w fotelu, wzburzona. W końcu będziecie mieć swoje dziecko. Będzie potrzebować uwagi i pieniędzy.

Jak mogłaś w ogóle pomyśleć o czymś takim? Krzysztof aż złamał w palcach długopis. Angeli nigdzie nie oddamy. Jest naszą córką i tyle.

Niby dlaczego? To tylko przybrana. Już całkiem duża, zrozumie, jak jej to wszystko wyjaśnicie.

Jeśli tylko piśniesz słowem przy niej, pożałujesz warknął i rzucił połamaną rzecz o stół. Rozumiesz?

I co mi zrobisz? prychnęła kobieta, ruszając do wyjścia. I tak nie ma dla niej miejsca w tej rodzinie. Zrobię wszystko, żeby ją stąd usunąć.

Krzysztof długo patrzył na zamknięte drzwi. Sekretarka zajrzała, przepraszając za „nieplanowaną wizytę”. Nawet na nią nie zareagował. Musiał podjąć decyzję.

Wykręcił numer…

****************************************

Weronika spacerowała powoli po parku, z dumą obserwując, jak Angela kręci się przy rocznym braciszku. Rola starszej siostry naprawdę jej odpowiadała.

Na jednej z ławek siedziały dwie kobiety, gadając o swoich synowych. Weronika mimowolnie pomyślała o Danucie.

Od czasu tamtej kłótni już się nie spotkały. W ciągu tygodnia Krzysztof przeprowadził rodzinę na drugi koniec Polski, wiedząc, że tylko tak mogą ochronić Angelę przed krzywdą. Matka pewnie wszystkim by wyśpiewała, że dziewczynka jest adoptowana.

Teraz ich życie wreszcie było spokojne. Mieli ukochaną córkę, małego synka, a niebawem pojawi się jeszcze trzecie dziecko.

Krzysztof czasem zadzwoni do ojca wie już od niego, że Danuta nie daje żyć młodszej córce, która niedawno wyszła za mąż. Chłopak jej współczuł, ale widocznie ona to znosi lepiej.

Cóż, każdy ma swoje życie. Tak, jak teraz patrzył na swoją rodzinę, był po prostu szczęśliwy. I tego życzyłby każdemu.