— Tato, poznaj moją przyszłą żonę i Twoją synową, Barbarę! — Boruś promieniał szczęściem. — Kto?! — …

Tatku, poznaj, to moja przyszła żona i twoja synowa, Dobrosława! rozpromieniony z dumy uśmiechał się Borys.
Kto?! profesor, doktor nauk Roman Filipowicz patrzył na niego z niedowierzaniem. Jeśli to żart, to ci się nie udał!
Mężczyzna z pogardą przyglądał się paznokciom na szorstkich palcach synowej. Miał wrażenie, że ta dziewczyna ledwie słyszała o wodzie i mydle. Skąd inaczej mogła się tam wziąć ta brudna, czarna ziemia?
Boże, jak dobrze, że moja Marysia tego nie doczekała W końcu chcieliśmy wychować tego nicponia na człowieka z klasą. przemknęło mu przez myśl.
To nie żart, tato! stanowczo odparł Borys. Dobrosława zostaje z nami. Za trzy miesiące się pobieramy. Jeśli nie chcesz uczestniczyć w ślubie syna, dam sobie radę bez ciebie!
Dzień dobry! rzuciła Dobrosława z figlarnym uśmiechem i niemal jak u siebie weszła do kuchni. To drożdżowe bułeczki, konfitura z malin, suszone grzyby wyliczała produkty, które wyciągała ze starej, nadgryzionej przez czas torby.
Roman Filipowicz aż złapał się za serce, widząc, jak Dobrosława popsuła śnieżnobiałą obrus własnoręcznie haftowany, rozlewając na nim konfiturę.
Borys! Opamiętaj się! Jeśli chcesz mnie zdenerwować nie warto… To już okrucieństwo! Z jakiej wsi przywlokłeś tę prostaczkę? Nie pozwolę, by mieszkała w moim domu! krzyczał zrozpaczony profesor.
Kocham Dobrosławę. Moja żona może mieszkać w moim mieszkaniu! syknął z ironią Borys.
Roman Filipowicz zrozumiał, że syn postanowił się z nim drażnić. Nie kontynuując kłótni, odszedł do swojego pokoju.
Ostatnie miesiące relacje z synem bardzo się popsuły. Po śmierci matki Borys zbuntował się zupełnie rzucił studia, ciągle pyskował ojcu i żył bez celu.
Roman Filipowicz miał nadzieję, że syn kiedyś się opamięta. Że wróci do dawnych manier, będzie dobrym człowiekiem. Ale z każdym dniem Borys oddalał się coraz bardziej. Teraz jeszcze przyprowadził do domu wiejską dziewczynę, świadomy, że ojciec nigdy nie zaakceptuje jego wyboru
W końcu Borys z Dobrosławą zawarli ślub cywilny. Roman Filipowicz odmówił obecności nie chciał mieć nic wspólnego z synową. Bolało go, że miejsce Marysi prawdziwej gospodyni, matki i żony zajęła prostolinijna dziewczyna, która nie potrafiła sklecić dwóch zdań.
Dobrosława jakby nie zauważała niechęci teścia. Starała się z całych sił, by mu się przypodobać, lecz tylko pogarszała sprawę. Roman nie dostrzegał w niej żadnej zalety, wystarczał mu brak wykształcenia i prostota, by ją odrzucić.
Borys, znudzony rolą przykładnego męża, wrócił do picia i hulanki. Ojciec często słyszał kłótnie młodych i cieszył się, mając nadzieję, że Dobrosława wreszcie zniknie z jego życia.
Panie Romanie! wpadła kiedyś synowa, zalana łzami. Borys chce rozwodu, wyrzuca mnie na bruk! A ja spodziewam się dziecka!
Po pierwsze, na ulicę? Przecież nie jesteś bezdomna Wróć tam, skąd przyjechałaś. To, że jesteś w ciąży, nie daje ci prawa zostać tu po rozwodzie. Przepraszam, ale nie będę się wtrącał w wasze sprawy, odpowiedział Roman, czując w sercu ulgę, że nareszcie pozbędzie się natrętnej synowej.
Dobrosława zaczęła rzewnie płakać, pakując rzeczy. Nie rozumiała, dlaczego teść znienawidził ją od samego początku, dlaczego Borys bawił się nią jak szczeniaczkiem, by potem wyrzucić na zimne chodniki. Co z tego, że była ze wsi? Przecież też miała uczucia
***
Minęło osiem lat Roman Filipowicz mieszkał już w domu spokojnej starości pod Łodzią. W ostatnich latach mocno podupadł na zdrowiu. Borys zręcznie wykorzystał tę sytuację, szybko umieścił ojca w ośrodku, by nie musieć się nim zajmować.
Starzec pogodził się ze swoją dolą, wiedząc, że nie ma wyjścia. Przez całe życie wpajał ludziom szacunek, ciepło i miłość. Do dziś dostawał listy od byłych uczniów z wyrazami wdzięczności… Ale własnego syna nie potrafił nauczyć człowieczeństwa.
Roman, masz gości zawołał współlokator, wracając ze spaceru po parku.
Kto? Borys? wyrwało się Romanowi, choć przecież dobrze wiedział, że syn nie ma zamiaru go odwiedzać. Nienawiść między nimi była zbyt wielka
Nie wiem. Pielęgniarka prosiła, żebyś przyszedł. Nie siedź, leć! zachęcił kolega.
Roman chwycił laskę i powoli wyszedł z ciasnego, dusznego pokoiku. Schodząc po schodach, dostrzegł ją już z daleka. Nie trzeba było wiele czasu, by ją rozpoznać, mimo upływu lat.
Dobrosławo, witaj wyszeptał cicho, spuszczając wzrok. Może nadal czuł skruchę wobec tej uczciwej, prostej dziewczyny, której nie chciał w swoim życiu osiem lat temu
Panie Romanie?! zdziwiła się dobrze zbudowana, rumiana kobieta. Tak się pan zmienił Choruje pan?
Trochę, uśmiechnął się smutno. A jak ty tu trafiłaś, Dobrosławo? Skąd wiedziałaś, gdzie jestem?
Borys powiedział. Wie pan, on zupełnie nie chce kontaktu z synem. A chłopiec wciąż prosi o spotkanie: raz do taty, raz do dziadka… Janek nie jest winny temu, że go nie uznajecie. Bardzo mu brakuje rodzinnego domu. Jesteśmy całkiem sami… głos kobiety drżał. Przepraszam, może nie powinnam była przyjeżdżać
Poczekaj! poprosił starzec. Ile lat ma już Janek? Ostatnio dostałem zdjęcie, miał chyba trzy latka
Jest tam przy wejściu. Zawołać go? niepewnie zapytała Dobrosława.
Oczywiście, córeczko, przynieś go! rozchmurzył się Roman Filipowicz.
Do holu wszedł rudawy chłopiec, jak żywa kopia Borysa. Janek podszedł nieśmiało do dziadka, którego nie znał.
Cześć, maluchu! Aleś ty już duży łzy zakręciły się starcowi w oczach, gdy obejmował wnuka.
Rozmawiali długo, spacerując wśród złotych liści parku otaczającego dom spokojnej starości. Dobrosława opowiadała o trudnym życiu, o tym, jak wcześnie zmarła jej matka i młoda kobieta została zupełnie sama z synkiem i gospodarstwem.
Przepraszam cię, Dobrosławo. Winien jestem ci wiele. Przez całe życie uważałem się za rozsądnego, wykształconego człowieka, a dopiero niedawno zrozumiałem, że ludzi należy cenić za szczerość i serce, nie za wykształcenie i maniery, powiedział Roman Filipowicz z żalem.
Panie Romanie! Mamy dla pana propozycję Dobrosława mówiła z narastającym wzruszeniem i niepokojem. Proszę, pojedź z nami! Sam pan tu siedzi, my też jesteśmy sami… Tak bardzo pragniemy mieć bliskiego człowieka obok.
Dziadku, pojedź z nami! Będziemy łowić ryby, chodzić na grzyby do lasu… U nas na wsi jest pięknie, dom duży, miejsca nie zabraknie! prosił Janek, kurczowo trzymając rękę dziadka.
Dobrze, jedźmy! uśmiechnął się Roman Filipowicz. Popełniłem błędy przy wychowywaniu syna, lecz mam nadzieję, że tobie dam miłość, której zabrakło Borysowi. Nigdy nie byłem na wsi, może mi się spodoba!
Na pewno się spodoba! zaśmiał się Janek.