Nie wytrzymała — czyli jak Wera przegrała własny rozwód: Kiedy ona chciała luksusu i wolności po dzi…

Nie doczekała

Składam pozew o rozwód powiedziała spokojnie Weronika, podając mężowi kubek herbaty. A właściwie, już złożyłam.

Powiedziała to tak zwyczajnie, jakby mówiła o czymś codziennym. W stylu: na obiad kurczak z warzywami.

Mogę zapytać, z jakiego powodu Hmm, zresztą, lepiej nie przy dzieciach odparł Szymon, widząc dwie zaciekawione buzie swoich synów, po czym ściszył głos. Czym ci zawiniłem? I pomijam fakt, że dzieciom potrzebny jest ojciec.

Myślisz, że nie znajdę im innego ojca? przewróciła oczami Weronika z kpiącym uśmiechem. Czym zawiniłeś? Wszystkim! Marzyłam, że z tobą życie będzie spokojnie płynąć jak jezioro, a nie rwało się niczym wezbrana Wisła.

Chłopaki, wszystko zjedzone? Szymon nie chciał ciągnąć rozmowy przy dzieciach. To lećcie się pobawić. I nie podsłuchiwać! krzyknął za synami, wiedząc, jacy są rozbrykani. No, teraz możemy dokończyć.

Weronika z niezadowoleniem zacisnęła usta. Nawet tu musi wszystkim rządzić! Ciągle udaje ojca roku…

Mam tego dosyć. Nie chcę codziennie po osiem godzin siedzieć w pracy, uśmiechać się do koleżanek, spełniać zachcianki klientów… Chcę wyspać się do południa, chodzić po markowych butikach, zaglądać do kosmetyczek. Ty nie jesteś mi w stanie tego dać. Koniec z tym! Oddałam ci najlepsze dziesięć lat mojego życia…

Daruj sobie patos przerwał jej oschle Szymon. Nie ty przypadkiem przez pół roku wszystko robiłaś, żeby się za mnie wydać? Ja nie rwałem się tak na ślub.

No to się pomyliłam. Zdarza się.

Rozwód przebiegł szybko i po cichu. Chłopcy Kacper i Michał zostali z matką, Szymon, niechętnie, zgodził się pod warunkiem, że będą u niego w każdy weekend i na wakacjach. Weronika łatwo się zgodziła.

Pół roku później Szymon przedstawił chłopców swojej nowej żonie. Pogodna i serdeczna Luba szybko podbiła ich serca, więc z utęsknieniem czekali na wizyty u ojca, czym doprowadzali matkę do szału.

Jeszcze bardziej denerwował ją fakt, że Szymon odziedziczył spory spadek po jakimś dalekim wuju, kupił duży dom pod Warszawą i żył sobie dostatnio. Pracy nie rzucił, alimenty płacił niewielkie, woląc sam zaopatrywać synów we wszystko i dbać o ich gadżety. I to on kontrolował wydatki!

Czemu nie mogła wytrzymać jeszcze pół roku? Gdyby Weronika wiedziała, jak się wszystko potoczy… Teraz to by się do niego nie odwróciła plecami!

Może jeszcze nie wszystko stracone?

***********

Może herbatka? Tak jak za dawnych czasów zalotnie uśmiechnęła się kobieta, kręcąc na palcu pasmo włosów. Króciutka sukienka podkreślała figury, makijaż odejmował jej co najmniej z pięć lat… Naprawdę się postarała!

Nie mam czasu spojrzał na byłą żonę obojętnie Szymon. Chłopcy spakowani?

Jeszcze czegoś szukają, zejdzie im z dziesięć minut, sama wiem westchnęła Weronika, ale nie rezygnowała. Może spędzimy razem Sylwestra? Kacper z Michałem pół dnia ubierali choinkę.

Ustaliliśmy w sądzie święta i wakacje są moje. Spędzimy je w cudownej górskiej wiosce, gdzie pełno śniegu i można szaleć na stokach. Luba wszystko zorganizowała.

Przecież to święto rodzinne…

I dlatego spędzimy je jako rodzina. Będziesz się sprzeciwiać wystąpię o pełnię praw do chłopców.

Ledwo za byłym mężem i szczęśliwymi dziećmi zatrzasnęły się drzwi, Weronika w złości rozbiła na podłodze drogocenną porcelanę, którą dostali na ślubie. Ta Luba! Co ona sobie myśli? Wciąż udaje, że chłopców kocha nad życie, a zapewne nie może się doczekać, aż wrócą do domu. Kto, jak kto, ale Weronika najlepiej zna, jak potrafią być rozbrykane i uparte jej dzieciaki!

A może to jest pomysł… Uśmiechnęła się do siebie. Jeszcze nie wszystko stracone. Wkrótce pieniądze Szymona będą tylko jej…

************

Co to jest? zdziwił się Szymon, widząc walizki przy drzwiach.

Jak to co? Rzeczy Kacpra i Michała Weronika szturchnęła walizkę, a ta niebezpiecznie się zachwiała. Skoro ty sobie poukładałeś życie, to teraz moja kolej. No i rozumiesz, nie każdy facet zaakceptuje cudze dzieci, więc chłopcy zostają u ciebie. Byłam już w opiece, zgłosiłam, zostało tylko załatwić formalności. Sam się tym zajmiesz, bo ja wyjeżdżam na urlop z bardzo perspektywicznym adoratorem.

Zostawiwszy osłupiałego Szymona, Weronika spokojnie skierowała się do stojącego pod domem auta. Ciekawe, ile ta świętoszka Luba wytrzyma z chłopcami? Tydzień? Dwa? Pewnie dwa. Szymon, wybierając między dziećmi a nową żoną, na pewno postawi na synów. I wróci. Ze wszystkim, co zdobył…

Mija tydzień. Miesiąc. Dwa. Telefonu, żeby zabrać dzieci, nie było. Z rozmów chłopców wynikało, że Luba nawet na nich nie podniosła głosu! Jak to możliwe? Te dwa diabełki nagle zamieniły się w aniołki? Niewiarygodne…

I jak się sprawują chłopcy? Jeszcze cię nie wykończyli? Weronika nie wytrzymała i zadzwoniła do byłego męża.

Są wspaniali. Posłuszni, pomagają, nie sprawiają problemów głos Szymona wyraźnie zmiękł, gdy mówił o synach. Złote dzieciaki!

Tak? zdziwiła się Weronika. U mnie ciągle coś broili…

Trzeba się dziećmi zajmować prychnął Szymon. Ty wiecznie z nosem w telefonie. A tak przy okazji, właśnie się przeprowadzamy. Jeśli chcesz, przywiozę chłopców na ferie.

Ale… To też moje dzieci!

Oddałaś mi nad nimi pełnię praw roześmiał się Szymon. I nazywasz się matką.

Weronice zostało tylko gryźć się ze złości. Męża nie odzyskała (a raczej jego pieniędzy), nowy adorator zniknął, a dzieci trafiły daleko od niej. Choć szczerze mówiąc, sama nie tęskniła, bo każdą wolną chwilę mogła poświęcić sobie.

Jakie to niesprawiedliwe! Tyle lat wytrwała, a zabrakło jej pół roku do wygodnego życia…

Życie bywa przewrotne czasem największym błędem jest brak cierpliwości, bo nie wiadomo, co los szykuje tuż za rogiem.