Posprzątałem cały dom, elegancko się ubrałem, pięknie nakryłem do stołu, a mimo to nikt nie przyszedł. Ale na moją córkę Kasię i zięcia Tomka czekałem do samego końca.

Gdy miałem sześć lat, świat nagle stał się dziwnym pejzażem wtedy właśnie odeszła moja żona. Potem już nic nie miało sensu, wszystko jakby stało na głowie. Pamiętam pogrzeb jak przez mgłę, jakby pod drzewami rosły czerwone parasole, a ja wśród nich przysięgałem jej duchowi, że zadbam o naszą córeczkę, Weronikę, i ukocham ją wystarczająco dla nas obojga, dopóki się nie rozpłynę.
Moja Weronika rosła jak snop światła w długim, sennym korytarzu. Była mądra i cicha, pomagała mi w domu, a jej pierogi z kapustą smakowały jak śnieg, kiedy jeszcze się nie stopił. Czas płynął, dom zamieniał się w labirynt liter i garnków. Weronika poszła na studia do Warszawy, a jej oceny posypały się jak łuski z kwiatów polnych, lecz nikt się tym nie przejmował przecież pracowała, wracała do domu i ścierała kurze ze starych albumów jak za dawnych lat.
Tam, wśród tramwajowych snów i neonów, poznała Szymona. Pokazała mi go kiedyś był wysoki i czuły, siedział z nami w kuchni, a światło odbijało się od jego okularów, przypominając taflę Wisły pod koniec zimy. Gdy powiedzieli, że chcą zamieszkać razem ze mną po ślubie, przez chwilę wszystko znów wydawało się prawdziwe.
Ale po weselu rozpoczął się balet cieni. Szymon zamienił się w echo, które krzyczało i trzaskało drzwiami, jakby dom był scenerią do sztuki, w której zawsze pada deszcz.
Gdy Weronika zaproponowała, żeby sprzedać nasz mały domek w Pułtusku i kupić przestronne mieszkanie w Warszawie, przeczuwałem, że rzeczywistość rozdziera się jak papier. Postawiłem warunek: akt własności musi być na moje nazwisko, żebym nie musiał tańczyć po ulicach na starość. Szymon zaczął rzucać słowa jak szklanki o podłogę, że nie ma do niego zaufania lecz ja już nie miałem siły szukać kluczy w kieszeniach wspomnień.
Powiedziałem im: Chcę tylko pewności. Gdy mnie zabraknie wszystko będzie wasze. Teraz zostawcie mi ten spokój i samotność.
Weronika i Szymon spakowali swoje rzeczy jak aktorzy po nieudanym przedstawieniu i zniknęli w błękitnym świcie bez pożegnania, rzucając za sobą przekleństwa i ciszę. Odeszli do miasta, a za nimi została kałuża światła w przedpokoju i kilka ich koszul.
Weronika zapomniała o mnie, jakby była tylko snem, który śni ktoś inny. Ale trzymałem się nadziei bolało jak drzazga pod paznokciem, że moja córka kiedyś rozplącze tę nić. W końcu nadeszły moje sześćdziesiąte urodziny wszystko było jak z bajki wyciągniętej z szuflady: posprzątałem cały dom, ugotowałem jej ulubioną zupę ogórkową, założyłem granatowy sweter, przysiadłem przy stole, licząc talerze i westchnienia.
Siedziałem tak do zmierzchu, gapiąc się przez okno, czekając aż furtka westchnie i pojawi się Weronika, może z kwiatami, może tylko z własnym smutkiem. Wieczorem przykryłem jedzenie gazetą, przebrałem się w piżamę, rozpłakałem się cicho do portretu żony na ścianie, a łzy kapały jak wrzos na cmentarzu.
Nie wiem, jak zasnąłem, śniło mi się, że Weronika dzwoni, ale słyszę tylko szum wiatru w słuchawce. Może już tak się na mnie obraziła, że zniknęła z mapy, a może Warszawa połknęła ją jak rzeka wiosenne burze? Czy mogła zapomnieć o swoim starzejącym się ojcu w świecie z papieru i szkła?