Cieszę się, że podjęłam decyzję o nieposiadaniu dzieci. Teraz mam 70 lat i wcale tego nie żałuję

Cieszę się, że podjęłam decyzję o nieposiadaniu dzieci. Dziś mam siedemdziesiąt lat i wcale tego nie żałuję.
Pamiętam, jak wiele lat temu zapisałam się do dermatologa i czekałam na swoją kolej w długim, spokojnym korytarzu. Obok mnie usiadła kobieta zaczęłyśmy rozmawiać, jak to dawniej bywało. Okazała się niezwykle miłą i przyjemną rozmówczynią. Przede wszystkim zapamiętałam ten dzień dlatego, że to spotkanie wiele zmieniło w moim sposobie patrzenia na życie.
Od razu zwróciłam uwagę, jak elegancko jest ubrana i jak zadbana wygląda. W pierwszej chwili pomyślałam, że może mieć nie więcej niż pięćdziesiąt lat. Okazało się jednak, że pani ma już ponad siedemdziesiąt. Nigdy bym nie zgadła, wyglądała znakomicie i zupełnie inaczej niż większość kobiet w jej wieku.
Moja nowa znajoma, Pani Jadwiga Kowalska, opowiedziała mi, że była dwukrotnie zamężna, ale teraz mieszka sama. Z pierwszym mężem rozstała się stosunkowo młodo nie chciała mieć dzieci.
Jej mąż wiedział od początku, że ona nie marzy o macierzyństwie, lecz po jej trzydziestych urodzinach zaczął coraz częściej wspominać, że prawdziwa rodzina powinna mieć potomstwo. Jednak z biegiem lat żadne instynkty się w niej nie obudziły i nie zmieniła zdania.
Łatwiej było jej rozstać się z mężem, niż zostać matką wbrew sobie. Szczere rozmowy doprowadziły ich do wspólnej decyzji i każde poszło swoją drogą.
Później Pani Jadwiga poślubiła mężczyznę po rozwodzie Pan Marian był już ojcem syna z poprzedniego małżeństwa i również nie zamierzał mieć więcej dzieci. Ich życie razem było harmonijne, bo o dzieciach ani nie rozmawiali, ani nie myśleli. Marian był wręcz zadowolony, że temat dzieci nie istnieje. Niestety, ich wspólne szczęście nie trwało długo, bo jej mąż zginął tragicznie w wypadku samochodowym.
Jadwiga przyznała, że samotność jej nie przytłacza. Wręcz przeciwnie nigdy nie była tak zadowolona, że nie musi się do nikogo dopasowywać. Uważa, że jej wybór był słuszny i nigdy nie będzie go żałować.
Często słyszałam narzekania koleżanek dawniej liczyły, że dzieci się nimi zaopiekują, a teraz wzdychają z rozgoryczeniem. Dzieci dorastają, zakładają własne rodziny, zajmują się sobą, a starsi rodzice stają się im często obojętni. Właśnie to sprawiło, że Jadwiga nigdy nie żałowała swoich decyzji. Teraz prowadzi satysfakcjonujące życie, cieszy się wolnością i każdą chwilą. Brak dzieci jest dla niej radością, a nie ciężarem.
Szklanka wody?
Nie umrę z głodu ani nie zostanę bez opieki. Gdy moi znajomi dawali wszystko swoim dzieciom, ja odkładałam złotówki z myślą o przyszłości. Dzięki temu dziś mam tyle oszczędności, że stać mnie na dobrą opiekę na emeryturze!
A wy co o tym sądzicie? Czy zgadzacie się z takim podejściem?