Wszystkie chwyty dozwolone Rodzina zebrała się w komplecie. Powód spotkania był – jak zwykle – fina…

Wszystkie chwyty dozwolone

Rodzina zebrała się w pełnym składzie. Powód był, jak zwykle, materialny ale udawali, że to zwykła kolacja rodzinna. Luba, córka babci Tosi i mama Marty oraz Artura, przeglądała babcine szmatki, do których seniorka zawijała pieniądze Babcia już dawno nie ogarniała swoich spraw nikogo nie poznawała, nie pamiętała nic a nic, ale Luba, z sentymentu, dalej chowała jej emeryturę do tych samych chusteczek.

No i znowu zginęły, lamentowała Luba do rodziny, dziesięć tysięcy złotych, nie mniej! Nie mogłam się pomylić! Sama liczyłam! Gdzie to wszystko się podziewa? Mamo, pamiętasz ile tam było?

Babcia Tosia odwróciła się ale nie do córki, tylko do portretu swojego nieżyjącego męża.

Ach, Piotruś Jaka piękna pogoda dzisiaj spojrzała na wnuczkę Zosię, A ty, kochanie, nie ruszaj moich cukierków, one są dla gości A gdzie jest Arturek? W szkole?

Luba zwijała banknoty po tysiąc złotych. Mamy, rzecz jasna, nikt nie spyta ona nie pamięta ile tam było pieniędzy. Ale Luba jest przekonana ktoś kradnie! To szalone, bo przecież do domu wpuszcza się tylko swoich, ale ewidentnie ktoś podbiera! I jeszcze od kogo od staruszki

Przyjechał Artur, którego właśnie wspominała babcia.

Co tu za stypa? rzucił śmiejąc się, chował kluczyki do auta.

Luba, jego matka, pociągnęła nosem:

Arturku, tragedia! Pieniądze! Babci znowu zniknęły Sama chowam jej emeryturę od miesięcy do tej szafki Ktoś kradnie!

Artur zmierzył towarzystwo ironicznym wzrokiem. Jego mama wierzyła wszystkim, a on nikomu.

Pieniądze, powiadasz? Znikają? Artur zmrużył oczy, A ja wiem, gdzie one się podziewają!

Poszedł do przedpokoju i przytaszczył torbę Marty w biało-granatowe paski. Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, Artur rozpiął zamek i bez ceregieli wyrzucił zawartość na obrus w stare róże.

Deszcz szminek, kluczy, lusterka i pieniędzy.

Morze kasą pachnących, choć pogiętych banknotów. Pięć tysięcy złotych w pięćsetkach.

No patrzcie! triumfował Artur, trzymając banknot w górze, Jak wchodziłem, torba jej spadła, a z niej wyleciało pięćsetki! Skąd ja te pięćsetki znam?

Ciotka Halina, która dotychczas beznamiętnie pałaszowała sałatkę, aż się zakrztusiła z wrażenia.

Na każdym banknocie, jeśli się przyjrzeć, była delikatna niebieska linia od długopisu.

Pamiętacie, ciągnął Artur, jak miesiąc temu mama liczyła pieniądze i Staś machnął długopisem po pięćsetkach? To one. Te same z babcinej emerytury.

Wszyscy rzucili wzrok w stronę Marty.

Marta, która do tej pory siedziała jak zahipnotyzowana, aż się wzdrygnęła.

Artur, co ty wyczyniasz?

Ja? oburzył się, Ja nic! Przypadkiem zrzuciłem torbę i proszę znajome banknoty leżą jak na tacy!

Marta zrozumiała, że lepiej się nie kłócić z bratem, tylko próbować się tłumaczyć.

To nie ja! wykrzyknęła, przewracając szklankę.

Nawet babcia się odwróciła.

Jaka draka! zapytała babcia Tosia, Gdzie moje kapcie?

Wszyscy mieli oczy okrągłe jak pięciozłotówki.

Martusia, córeczko Luba wstała przerażona, Jak mogłaś? Przecież pracujesz, pomagam ci A tu u babci kraść?!

Mamo, przysięgam! Niczego nie wzięłam!

To kto? wypalił Artur, Tylko ty jesteś ciągle w domu babci, niby opiekujesz się nią Inni nie mają dostępu do skrytki. Mama mogłaby, ale nigdy by tego nie zrobiła. Zostajesz tylko ty.

Marta cofała się, jakby ją mieli zaraz ofukać.

Przysięgam, w ogóle nie dotknęłam tych pieniędzy!

Patrzyła na matkę, mając nadzieję, że tylko ona jej uwierzy, ale Luba patrzyła zimno jakby córka była Kmicicem pod Jasną Górą.

Kłamiesz Jak mogłaś

Babcię kocham! Marta się rozpłakała Przecież dla niej tu przyjeżdżałam! Faktycznie nie zabrałam tych pieniędzy!

Ale uparta logika sytuacji wszystkiego wypierała. Pieniądze wypadły z jej torby. Nikt inny nie miał szans.

Sprawa jest jasna, podsumował Artur, Szkoda, Martuś. Wystarczyło poprosić. Ale kraść od bezbronnej babci Tego się po tobie nie spodziewaliśmy.

Tego wieczoru Martę wyrzucono z domu, a jej życie stanęło na głowie. Nikt jej nawet nie spróbował wysłuchać. Mama, gdy ochłonęła, prosiła rodzinę o wyrozumiałość, ale…

Lubo, nie wpuszczaj jej szeptała przez telefon ciocia Halina, Wyobrażasz sobie, jaki wstyd? Nawet jeśli mama już nic nie pamięta, to i tak to byłby dla niej wielki cios…

Luba słuchała. Z córką przestała właściwie rozmawiać. Kiedy Marta dzwoniła, słyszała tylko: Zajęta, potem, nie teraz.

Marta próbowała walczyć. Obdzwaniała rodzinę z różnych numerów, ale gdy tylko poznali głos, odkładali słuchawkę. Zaczęła własne śledztwo nie wyszło, bo nikt nie chciał z nią gadać, nie wpuszczali jej do babcinego mieszkania.

Udało jej się wyciągnąć tylko mamę na kawę.

Mamo, proszę Marta niemal błagała, Wiem, jak to brzmi, ale naprawdę przysięgam to nie ja! Dlaczego mi nie wierzysz?

Mamie było najciężej. Ot, córka.

Marta mnie to boli jeszcze bardziej. Ale pieniądze były u ciebie. Koniec tematu. Gdybym tylko ja o tym wiedziała, to może bym kiedyś zapomniała ale rodzina ci tego nie daruje I mnie też trudno. Babcia tyle dla ciebie zrobiła.

Ale ja nie winna! Może wypadły wcześniej? Może z innej torby? Może ktoś inny

Przestań! przerwała Luba, Jesteś moją córką i chciałabym ci wierzyć, ale fakty są takie: jesteś złodziejką!

Z tym wyrokiem Luba szybko zniknęła, zostawiła Martę zmarzniętą na przystanku.

Nawet z babcią nie mogła się pożegnać…

Poczekała, aż emocje opadną, rodzina się rozjedzie, i pojechała do mieszkania babci łudząc się, że spotka tam mamę. Mama czasem rozmawiała z nią, jeśli miała dobry dzień. Może dzisiaj w końcu ją wysłucha?

Ale drzwi otworzył Artur.

Był wysoki, musiała zadrzeć głowę, żeby spojrzeć mu w twarz. Może to i lepiej, że to właśnie on.

Artur, zaczęła cicho, Proszę, pogadajmy. Ostatni raz.

Ojej, Marta zachichotał myślisz, że jeszcze da się uratować twoje dobre imię? Już po wszystkim. Najlepiej się przyznaj, może ci wybaczą.

Ale Marta nie zamierzała przepraszać za cudze winy.

Nie. Chcę znać prawdę. Może się pomyliłeś? Może pieniądze wypadły z innej torby? Z kieszeni? Przypomnij sobie

Wtedy spojrzenie Artura zrobiło się lodowate.

Pomyliłem się? Marta, jesteś naprawdę taka łatwowierna? zbliżył się. Oczywiście, że wiem, że nic nie ukradłaś. To ja ci je do torby włożyłem.

Oczy jej zamgliły się z szoku.

Co? tylko to była w stanie z siebie wydusić.

Ano tak.

Ale po co? Marta nie mogła uwierzyć, Po co to zrobiłeś?!

Pozbyłem się konkurentki.

W walce o spadek, siostrzyczko, wszystkie chwyty są dozwolone. Babcia miała przed sobą co najwyżej parę miesięcy (sama widziałaś). Mieszkanie już było przepisane na naszą mamę, żeby potem nie było zabawy z notariuszami. I tu była zagwozdka mama, jak wiesz, jest sentymentalna. Miała oddać mieszkanie tobie.

Marta dalej nic nie rozumiała.

Ale dlaczego?

Bo, kochana Martusiu, odpowiedział z kpiną, codziennie przyjeżdżałaś do babci. Karmiłaś ją, sprzątałaś, czytałaś bajki, choć babcia już ich nie rozumiała. Idealna wnuczka. Mama na to patrzyła miękło jej serce. Uznała, że zasłużyłaś A ja co? Nie jestem wnukiem? Mi się nie należy? No to postanowiłem powalczyć.

Ale ja tego nie robiłam dla mieszkania! wykrzyknęła Marta z bólem Ja po prostu kochałam babcię! Chciałam jej pomóc!

On prychnął.

Nie opowiadaj bajek, Martuś. Każdy coś robi z myślą o sobie. Chciałaś być tą biedną, empatyczną owieczką, która wszystko po babci dostanie. A ja cię przechytrzyłem. Jeden-jeden.

Marta nie wiedziała już, co powiedzieć.

Teraz, podsumował Artur, jesteś złodziejką. Mama mnie nie przekreśli, bo jestem synem-ideałem. Ty zostajesz czarną owcą. Mieszkanie też jest moje nie wejdziesz tu już nawet z ogórkami bez awantury.

Ty ty jesteś rzuciła tylko, dobra duszyczka nie wymówiła słowa.

No, tak bywa. Cześć, siostrzyczko. Spadek przyjęty.

Otworzył drzwi.

Marta została na klatce. Przydałoby się jej własne mieszkanie. Wynajmować drogo, kupić to marzenie ściętej głowy. Ale naprawdę kochała babcię. Pamiętała, jak Tosia, nawet w amnezji, pogłaskała ją po policzku i wyszeptała: Dzięki, że jesteś, kochanie. Jesteś jak mój Piotruś.

A teraz, by odzyskać dobre imię, musiałaby udowodnić, że Artur kłamie. Jak?

No właśnie nijak.

Wyszła z domu, zatrzasnęła drzwi. Wiedziała, że za rok wszyscy już zapomną, że była dobrą osobą. Zostanie im tylko wspomnienie: Marta ukradła pieniądze umierającej babci.

Artur już wygrał. I miał powody do świętowania.