BEZ SERCA… Klawdia Wasiliewna wróciła do domu po wizycie u fryzjera – mimo swoich 68 lat regular…

BEZ SERCA…

Klaudia Wacławowa wróciła do domu. Była u fryzjera mimo swojego wieku, niedawno skończyła 68 lat, nie przestawała rozpieszczać się regularnymi wizytami u swojej stylistki. Klaudia zawsze dbała o włosy, paznokcie, a te proste zabiegi dodawały jej energii i poprawiały nastrój.

Klaudka, odwiedziła cię jakaś krewna powiedział jej mąż, Jerzy. Powiedziałem, że będziesz dopiero później, obiecała wpaść jeszcze raz.

Jaka znowu krewna? Przecież ja już nie mam żadnej rodziny. Pewnie jakaś szóstą wodę po kisielu… Pewnie przyjdzie prosić o coś. Mogłeś jej powiedzieć, że wyjechałam na koniec świata odburknęła Klaudia.

Czemu kłamać? Wydaje mi się, że z rodzinnej strony, wysoka, elegancka przypomina trochę twoją mamę, wieczny jej odpoczynek. Nie wygladała na proszącą. Pani z klasą, porządnie ubrana próbował uspokoić Jerzy żonę.

Po niecałej godzinie krewna zadzwoniła do drzwi. Klaudia sama ją wpuściła. Rzeczywiście, kobieta była podobna do dawno zmarłej matki, ubrana bardzo gustownie: ekskluzywny płaszcz, dobre kozaki, rękawiczki, w uszach kolczyki z drobnymi brylantami. Na tym Klaudia dobrze się znała.

Zaprosiła kobietę do stołu, już nakrytego do podwieczorku.

Przedstawmy się więc, skoro rodzina. Klaudia jestem, po prostu Klaudia, widzę, że wiekowo bliżej nam do siebie. To mój mąż, Jerzy. A pani, z której strony jest moją rodziną? spytała gospodyni.

Kobieta lekko się speszyła, nawet trochę zbladła. Nazywam się Halina… Halina Władysławowa. Różnica wieku między nami nie jest duża. Właśnie skończyłam 50 lat 12 czerwca. Coś Pani ta data mówi?

Klaudia zastygła z nagłym zrozumieniem.

Widzę, że Pani sobie przypomniała. Tak, jestem Pani córką. Proszę się nie martwić, nie chcę niczego od Pani. Po prostu potrzebowałam spojrzeć na moją matkę. Całe życie żyłam w niepewności. Nigdy nie rozumiałam, dlaczego nie kocha mnie mama. A już jej nie ma osiem lat. Zawsze kochał mnie tylko tata, ale i jego nie ma już od dwóch miesięcy. Tuż przed śmiercią powiedział mi o Pani. Prosił, by Pani mu wybaczyła, jeżeli może… z trudem mówiła Halina.

Nie rozumiem… Masz przecież dziecko? podchwycił zaskoczony Jerzy.

Wygląda na to, że mam… Potem wszystko ci wytłumaczę odpowiedziała Klaudia.

Zatem jesteś moją córką. Świetnie! Obejrzałaś? Jeśli liczysz na moje wyrzuty, na przebaczenie nie, tego nie będzie. Nie czuję się winna rzuciła oschle do Haliny. Mam nadzieję, że tata zdążył ci wszystko wyjaśnić? Jeśli chcesz we mnie obudzić matczyne uczucia, to nie, ani odrobinę! Przepraszam.

Mogę odwiedzić Panią jeszcze kiedyś? Mieszkam w podwarszawskiej miejscowości. Mamy duży, dwupiętrowy dom może kiedyś Państwo przyjadą z mężem. Może Pani przyzwyczai się do tej myśli, że istnieję. Przywiozłam zdjęcia wnuka i prawnuczki, może obejrzy Pani? nieśmiało zaproponowała Halina.

Nie, nie chcę. Nie odwiedzaj mnie. Proszę, zapomnij o mnie. Do widzenia rzuciła zimno Klaudia.

Jerzy zamówił Halinie taksówkę i poszedł ją odprowadzić. Klaudia w tym czasie posprzątała ze stołu i spokojnie oglądała telewizję.

Ty to masz stalowe nerwy! Pewnie i wojskiem byś potrafiła dowodzić. Naprawdę nie masz serca? Zawsze podejrzewałem, że jesteś twarda i bezlitosna, ale że aż tak, nie sądziłem powiedział Jerzy.

Poznaliśmy się, jak miałam 28 lat. Wiedz, mój drogi, duszę ze mnie wydarto znacznie wcześniej.
Jestem dziewczyną ze wsi. Zawsze marzyłam, żeby wyrwać się do miasta, uczyłam się najlepiej, jako jedyna z klasy dostałam się na studia.

Miałam 17 lat, gdy poznałam Władka. Kochałam go do szaleństwa. Był prawie 12 lat starszy, mnie to nie przeszkadzało. Po biednym dzieciństwie, wszystko w Warszawie wydawało się magiczne. Stypendia nie wystarczały na nic, ciągle głodowałam. Dlatego z wdzięcznością przyjmowałam zaproszenia Władka do kawiarni, na lody.

Nic nie obiecywał, ale byłam pewna, że przy takiej miłości na pewno mnie zechce za żonę.

Pewnego wieczoru zaprosił mnie na działkę. Poszłam bez zastanowienia. Byłam już pewna, że związałam go ze sobą na zawsze. Spotkania na działce stały się codziennością. Wkrótce okazało się, że spodziewam się dziecka.

Powiedziałam mu o tym. Był bardzo szczęśliwy. Wiedząc, że nie długo będzie wszystko widać, sama zapytałam, kiedy się pobierzemy? Miałam już osiemnaście lat, można było iść do Urzędu Stanu Cywilnego.

Czy ja ci kiedyś obiecywałem ślub? odpowiedział pytaniem na pytanie Władek.

Nie obiecywałem i nie zamierzam. Poza tym mam już żonę mówił ze spokojem.

A co z dzieckiem? A co ze mną?

Ty jesteś młoda, silna. Z ciebie można rzeźbić Dziewczynę z wiosłem! Weźmiesz urlop dziekański. Dopóki nie będzie widać, studiuj. Potem ty i dziecko zamieszkacie z nami. Żona dużo starsza, nie możemy mieć dziecka. Urodzisz, zabierzemy je. Dokumenty to już nasza sprawa. Żona kieruje oddziałem w miejskim szpitalu. Za dziecko nie musisz się martwić. Po porodzie odpoczniesz i wrócisz na studia. Damy ci nawet pieniądze.

Wtedy nikt nie wiedział, czym jest surogatka. Pewnie byłam wtedy pierwsza, która została „surogatką”. Ale cóż miałam zrobić? Wrócić do wsi, na wstyd rodziny?

Do porodu mieszkałam u nich w willi. Żona Władka nie zachodziła do mnie, chyba jednak się bała. Córkę urodziłam w domu, była położna, wszystko po ludzku. Nie karmiłam jej piersią dziecko od razu zabrano. Nigdy już jej potem nie widziałam. Po tygodniu delikatnie mnie wyekspediowano. Dostałam też pieniądze od Władka.

Wróciłam na studia. Po studiach trafiłam do fabryki. Przydzielono mi pokój w hotelu dla rodzin. Pracowałam jako mistrzowa, potem starsza mistrzowa kontroli jakości.

Przyjaciół miałam dużo, ale na męża nikt nie chciał się zdecydować dopiero ty. Już miałam 28 lat. Chciałam czy nie, trzeba było wyjść za mąż.

Resztę znasz. Dobrze żyliśmy trzy samochody zmieniliśmy, dom pełen, działka zadbana. Każdego roku jeździliśmy nad morze. Fabryka przetrwała lata dziewięćdziesiąte, bo tylko jeden wydział robił osprzęt do ciągników, a co w innych nikt do dziś nie wie. Fabryka ciągle jest ogrodzona drutem kolczastym i strażnicami.

Na wcześniejszą emeryturę wyszliśmy. Wszystko mamy. Dzieci nie, i nie chcemy. Jak patrzę, jakie teraz są dzieci… zakończyła swoją spowiedź Klaudia.

Nie najlepiej nasze życie się ułożyło. Kochałem cię. Całe życie próbowałem ogrzać twoje serce, nie udało mi się. Trudno, że dzieci nie mieliśmy, ale ty ani razu nie okazałaś serca nawet kotkowi, ani pieskowi. Siostra prosiła, byś pomogła jej wnuczce, nawet na tydzień nie zgodziłaś się ją przyjąć.

Dzisiaj córka przyjechała i jak ją potraktowałaś? To twoja krew! Naprawdę, gdybyśmy byli młodsi, wziąłbym rozwód, ale teraz za późno. Przy tobie jest zimno, bardzo zimno wykrzyczał rozżalony Jerzy.

Klaudia aż się przestraszyła nigdy nie słyszała tak ostrych słów od męża.

Cały jej spokojny świat roztrzaskała ta córka.

Jerzy wyprowadził się na działkę. Od lat już tam mieszka. Przygarnął trzy psy, zbłąkane szczeniaki, o kotach nie wiadomo ile.

Do domu zagląda rzadko. Klaudia wie, że odwiedza jej córkę Halinę, zaprzyjaźnił się z całą rodziną, za prawnuczką wręcz przepada.

Zawsze był nieporadny, taki już zostanie. Niech żyje, jak chce myśli Klaudia.

Nigdy nie zrodziła się w niej chęć, żeby poznać córkę, wnuka, prawnuczkę.
Samotnie jeździ nad Bałtyk. Wypoczywa, zbiera siły i czuje się znakomicie.