— Wynocha stąd!!! Mówię ci – idź! Co się tu szlajasz?! — Klaudia Matwiejewna z hukiem postawiła na s…

Dziennik, 17 maja

Idź stąd, mówię ci idź! Czego tu się kręcisz?! pani Klaudia Malinowska postawiła z hukiem na stół pod rozłożystą jabłonią wielki półmisek z gorącymi drożdżówkami i szturchnęła sąsiada Wiktora. No już, wynoś się stąd! Kiedy twoja matka wreszcie zacznie na ciebie patrzeć?! Nierób z ciebie!

Chudy jak patyk Wiktor, którego nikt nie wołał po imieniu wszyscy przywykli już do jego przezwiska rzucił nieśmiało spojrzenie na surową sąsiadkę i powlókł się pod swój próg.

Ogromna kamienica, podzielona na kilka mieszkań, była zamieszkana tylko częściowo. W sumie, mieszkały tu dwie i pół rodziny: Pokorskich, Szymczaków oraz Karpińskie Aniela z Wiktorem.

Owe „pół” rodziny, czyli Aniela z synem, mało kto brał na poważnie czy w ogóle liczył się z nimi, dopóki nie zaszła potrzeba. Aniela nie należała do ważnych osób, więc nikt nie zawracał sobie nią głowy.

Poza synem Aniela nie miała nikogo. Ani męża, ani rodziców. Radziła sobie, jak umiała. Ludzie patrzyli na nią krzywo, ale zbytnio jej nie zaczepiali, tylko czasem poganiali Wiktora, którego nie inaczej tylko Konikiem nazywano przez długie, chude ręce i nogi oraz dużą głowę nie wiadomo jak utrzymującą się na cienkiej szyjce.

Konik był przeraźliwie niepozorny i bojaźliwy, ale bardzo dobry. Nie potrafił przejść obojętnie obok zapłakanego dziecka zawsze próbował pocieszyć, za co często dostawał od zawziętych matek, które nie chciały, by ten „Straszak” miał kontakt z ich dziećmi.

Kim był ów Straszak, Wiktor dowiedział się dopiero wtedy, gdy mama podarowała mu książkę o dziewczynce Eli. Zrozumiał wtedy, skąd przezwisko.

Ale nie zamierzał się obrażać. Uwierzył, że skoro go tak nazywają, to przecież muszą wiedzieć, iż Straszak był dobry i mądry, pomagał innym, a w końcu został władcą pięknego miasta.

Aniela tylko się uśmiechnęła, kiedy syn opowiedział jej o swych przemyśleniach. Uznała, że nie ma powodu wybijać mu tego z głowy niech przynajmniej w dzieciństwie wierzy w ludzi.

Na świecie i tak jest dużo zła Jeszcze się w życiu napłacze, niech cieszy się, póki może.

Syna Aniela kochała bezgranicznie. Wybaczyła ojcu Wiktora nieporadność i zdradę, a na porodówce wzięła swój los na barki i ostro odpyskowała położnej, która mruczała coś o tym, że chłopiec urodził się „nie taki”.

Co też pani mówi! Mój syn to najpiękniejsze dziecko na świecie!

Nikt nie zaprzecza, tylko rozumnego z niego nie będzie

A to jeszcze zobaczymy! gładziła buzię synka i płakała.

Przez dwa pierwsze lata nieustannie jeździła z Wiktorkiem po lekarzach w końcu wymogła, by zajęli się nim poważnie. Kursowała do miasta, trzęsąc się w starym PKS-ie, przytulając mocno dziecko opatulone po same brwi.

Współczucie obcych ignorowała, a jeśli ktoś zaczynał ją uspokajać albo udzielać rad, zmieniała się w wilczycę:

Swojego oddaj do domu dziecka! Nie? No to daruj sobie rady! Sama wiem najlepiej!

Po dwóch latach Wiktor wyrównał się, nabrał ciała i niemal nie odróżniał się od rówieśników. Ale piękny nigdy nie był. Duża, trochę spłaszczona głowa, chude rączki i nóżki, wychudzenie, z którym Aniela walczyła wszelkimi znanymi jej sposobami.

Odbierając sobie wszystko, synowi dawała, co najlepsze. To musiało w końcu przynieść skutki. Choć wyglądał osobliwie, lekarze prawie przestali się nim martwić, tylko kręcili głową widząc, jak drobna Aniela tuli swego Konika.

Mało takich matek! Kto by pomyślał! Inwalidztwo mu groziło, a teraz patrzcie! Bohater! Zdolniacha zwyczajnie!

Tak, to mój chłopak!

Ale my nie o nim! O tobie, Anielko! Jesteś mądrą kobietą!

Aniela tylko wzruszała ramionami. Jaka w tym jej zasługa? Przecież matka powinna kochać i troszczyć się o swoje dziecko. Tak być powinno!

Gdy nadszedł czas pójścia do pierwszej klasy, Wiktor już dobrze czytał, pisał i liczył, ale trochę się jąkał. To czasem psuło wrażenie z jego talentów.

Wiktor, wystarczy! Dzięki! nauczycielka przerywała jego czytanie i przekazywała głos innemu dziecku.

Potem narzekała w pokoju nauczycielskim, że chłopak jest bardzo zdolny, ale słuchać jego czytania nie idzie. Na szczęście dla Wiktora po dwóch latach wyszła za mąż i przeszła na urlop macierzyński. Ich klasę przejęła inna nauczycielka.

Maria Zdanowska była już wiekowa, ale nie straciła serca do dzieci, kochała je jak na początku swej kariery. Kim jest Konik zrozumiała błyskawicznie. Porozmawiała z Anielą, skierowała do dobrego logopedy, a Wiktora prosiła, żeby oddawał zadania na piśmie.

Tak ładnie piszesz! Aż przyjemnie czytać!

Wiktor rozkwitał od tej pochwały. Pani Maria czytała głośno jego odpowiedzi, podkreślając każdorazowo, jakiego to ma zdolnego ucznia.

Aniela płakała ze wzruszenia i gotowa była całować jej ręce, lecz Maria stanowczo nie przyjmowała żadnych podziękowań:

Zwariowałaś? To moja praca! A chłopak masz cudowny! Będzie dobrze, zobaczysz!

Do szkoły Wiktor biegł podskakując, co śmieszyło sąsiadów.

O! Nasz Konik pogalopował! Czas i nam się ruszyć. Boże, czemu los tak skrzywdził dziecko? Po co je zostawił?

Co ludzie myślą o niej i synu, Aniela wiedziała doskonale. Ale nie lubiła się kłócić. Uznała, że jeśli Bóg nie dał komuś serca, to i tak nie nauczysz go człowieczeństwa.

Lepiej przeznaczyć ten czas na coś pożytecznego. Na przykład doprowadzić dom do porządku, czy posadzić jeszcze jedną różę pod gankiem.

Duże podwórko, z klombami pod każdym oknem i własnym małym sadem z tyłu domu, nikt nie zamierzał dzielić płotami. Obowiązywała zasada: piąteczek koło ganku należy do mieszkania właściciela schodów.

Anielin piąteczek był najpiękniejszy. Kwiaty róż, olbrzymi krzew bzu, a stopnie ganku wyłożone kolorowymi kafelkami, które Aniela zebrała u dyrektora domu kultury, gdy remontowano salę rozbitych kafli było pełno, a ona zobaczyła w nich skarb.

Oddajcie mi je! wpadła do gabinetu dyrektora.

Co ci dać? dyrektor spojrzał zdziwiony.

Te kafle! Oddajcie!

Roześmiał się, ale pozwolił zabrać. Aniela wyprosiła taczki, cały dzień wybierała najlepsze kawałki a potem pchała taczki przez wioskę, a w środku siedział dumny Konik.

Po co jej te śmieci? dumały sąsiadki.

Ale tydzień później, gdy zobaczyły, jak z kawałków powstał bajkowy ganek, zaniemówiły

Aniela nigdy nie była za granicą ani w muzeum, nie widziała greckich fresków. Ale jej gust podpowiedział, co zrobić z kawałkami, które wpadły jej w ręce. Ganek stał się arcydziełem, wszyscy przychodzili podziwiać.

Ty zobacz! Toż to cudo!

Aniela na zdziwienie sąsiadów nie reagowała. Najważniejsze były słowa syna:

Mamo, jak tu pięknie

Wiktor miziając palcem po kaflach, tłumaczył zachwycony, a Anieli znów łzy napływały do oczu.

Jej syn był szczęśliwy

A nie miał zbyt wielu powodów do szczęścia. W szkole czasem pochwalili, mama coś pysznego ugotowała i przytuliła to i całe radości.

Konik nie miał wielu przyjaciół nie doganiał chłopców biegających za piłką, wolał czytać. Dziewczęta trzymały się z daleka, szczególnie wnuczki sąsiadki Klaudii, która miała ich trzy: pięć, siedem i dwanaście lat.

Nawet się do nich nie zbliżaj! groziła pięścią Konikowi. Nie dla ciebie dziewczyny!

Co rodziło się w jej lokowanej głowie po ondulacji, pozostawało tajemnicą. Aniela nakazała synowi omijać Klaudię i jej wnuczki szerokim łukiem.

Po co ją denerwować? Jeszcze się pochoruje…

Wiktor i tak się zgadzał. Nawet w dzień, gdy Klaudia szykowała się do uroczystości, Wiktor tylko przechodził obok, wcale nie planował się bawić.

O, grzechy moje mruknęła Klaudia, przykrywając półmisek haftowanym ręcznikiem. Ale jeszcze powiedzą, że jestem skąpa! Poczekaj!

Wybrała kilka drożdżówek i dogoniła chłopaka.

Masz! I żebyś mi we wsi nie latał! Dziś święto! Posiedź cicho, aż matka wróci z pracy, rozumiesz?

Wiktor kiwnął głową i podziękował za drożdżówki, ale Klaudia już nie zwracała uwagi. Dzieci i wnuki zjeżdżały, rodzina zbiegała się do stołu był czas uczcić urodziny najmłodszej i ulubionej wnuczki, Świtezianki. Chudy, wielkogłowy Wiktor nie był Klaudii do niczego potrzebny! Lepiej, by dzieci nie straszył.

Westchnęła, przypominając sobie jak odradzała sąsiadce pozostawienie chłopca.

Po co ci to dziecko, Anielko?! Jak ty go wychowasz? Skończy pod płotem…

Widzisz mnie kiedyś z kieliszkiem?! Aniela odpowiadała ostro.

To niczego nie dowodzi! Z biedy tylko jedna droga! Tobie rodzice nic nie dali, dziecko też niczego nie dostanie! Nie wiesz, co to znaczy być matką! Po co twojemu dziecku się męczyć? Zostaw go, póki czas!

Aniela już wtedy przestała z nią rozmawiać, dumnie niesiąc swój wielki, dziwaczny brzuch.

Nie wstyd ci? Sama matka, a tak mówisz!

Nie martw się moim wstydem! Swoje dzieci wychowałam. A ty co dasz swojemu? Nic! Myśl, kobieto!

Aniela Klaudię zupełnie ignorowała. Głaskała brzuch, mruczała do syna: Nie bój się, maluszku! Nikomu cię nie dam skrzywdzić!

Wiktor nigdy nie opowiadał matce, kto i jak go potraktował w ciągu dziewięciu lat życia. Chronił ją Gdy go mocno urażono płakał po cichu w kącie, ale milczał. Wiedział, że dla mamy to byłoby trudniejsze niż dla niego. Obrażenia nie pielęgnował, były jak woda spływająca po gęsi wypłukiwały gorycz i złość, po chwili już nie pamiętał, kto i co mu powiedział. Żal mu tylko dziwnych dorosłych, co nie rozumieli rzeczy prostych.

Bez urazy i złości żyje się o wiele lżej…

Klaudii Malinowskiej Wiktor już się nie bał, ale też jej nie lubił. Gdy pokazywała palcem i rzucała kąśliwe uwagi, uciekał, by nie widzieć jej złych oczu. A gdyby Klaudia spytała Konika, co sądzi o tym wszystkim, mocno by się zdziwiła.

Wiktor jej współczuł. Z całego serca. Żal mu było tej kobiety, która marnowała swoje minuty na gniew.

Minuty Wiktor cenił jak skarb. Już dawno zrozumiał, że nie ma nic cenniejszego od nich. Wszystko można naprawić, tylko nie czas.

Tik-tak! powie zegar.

I już… Nie ma minuty! Uciekła. Nie dogonisz… I nie kupisz jej za żadne pieniądze, nawet za złotówkę znalezioną na ulicy.

Dorośli tego chyba nie pojmują

Na swoim parapecie Wiktor siedział, żując drożdżówkę, i patrzył, jak na łące za domem biegają wnuczki Klaudii i inne dzieci, które przyszły świętować urodziny Świtezianki. Jubilatka fruwała jak motyl w różowej sukience, a Wiktor patrzył na nią oczarowany: księżniczka, może wróżka z bajki

Dorośli ucztowali przy dużym stole pod domem Klaudii, dzieci pobawiły się na chwilę, po czym pobiegły z piłką do starej studni, gdzie trawa była gęstsza.

Wiktor zaraz się domyślił, gdzie pobiegli poleciał do sypialni mamy, stamtąd było wszystko jak na dłoni. Patrzył długo na rozgrywkę, klaszcząc radośnie, aż zaczęło się ściemniać.

Ktoś już wracał do rodziców, ktoś zmienił zabawę. Tylko dziewczynka w różowej sukience kręciła się samotnie koło studni i to przykuło uwagę Konika.

Wiedział, że przy studni jest niebezpiecznie. Mama ostrzegała przed spróchniałym cembrowaniem i resztkami wody na dnie.

Nawet nie podchodź, rozumiesz? nieraz prosiła.

Nie podejdę!

Moment, w którym Świtezianka zsunęła się do wnętrza studni, Wiktor przegapił zapatrzył się na innych chłopców. Szukał różowej plamy… i zamarł z przerażenia.

Dziewczynki nie było wśród bawiących się dzieci

Wyskoczył na swój ganek, w sekundzie pojął, że i przy stole nie było Świtezianki.

Czemu nie zawołał ktoś o pomoc? Tego Wiktor nie potrafił potem wyjaśnić. Po prostu zleciał po schodach i pognał na podwórko, nawet nie słysząc zduszonych okrzyków Klaudii:

Mówiłam, żebyś siedział w domu!

Dzieci, które biegały po trawie, nie przejęły się zniknięciem dziewczynki ani tym, że Wiktor podbiegł do studni i zobaczył coś jasnego daleko na dnie.

Przytul się do ściany! zawołał.

By nie zrobić jej krzywdy, zawisł na krawędzi studni, zsunął nogi i, szorując brzuchem po spróchniałych deskach, zanurzył się w ciemność.

Wskoczył, wiedząc, że każda minuta się liczy Świtezianka nie umiała pływać.

To Wiktor wiedział dobrze, bo kiedyś próbował na kąpielisku ratować ja i wnuczki, gdy Klaudia usiłowała nauczyć pływać.

Świtezianka nie podłapała, Wiktora się bała (przez babcię), ale teraz, z trudem łapiąc oddech i przełykając cuchnącą wodę, złapała się konika kurczowo.

Już jesteś ze mną! złapał ją pod szyją, jak uczyła mama. Trzymaj się! Ja będę krzyczał!

Jego dłonie ślizgały się po śliskim drewnie, dziewczynka ciągnęła go w dół, ale somehow udało się Wiktorowi złapać oddech i krzyknąć najgłośniej, jak mógł:

Ratunku!

Nie wiedział, że inne dzieci zaraz po jego skoku uciekły z polany, a dorośli pojęli, że coś jest nie tak dopiero, gdy Klaudia, niosąc pieczoną kaczkę, zaczęła szukać wnuczki i zbladła:

Gdzie jest Świtezianka?!

Goście początkowo nie zrozumieli, o co chodzi rozdrażnionej gospodyni. Dopiero krzyk poruszył wszystkich.

Konik jeszcze raz wykrztusił: Mamo

Aniela, wracając z pracy, przyspieszyła kroku, jakby przeczuwając nieszczęście. Przemknęła mimo sklepu, nie zważając na sąsiadki, i pognała na podwórko, nie bacząc na nowe sandały.

Wbiegła do domu, a Klaudia właśnie usiadła na schodach ganku. Nie wiedząc jeszcze co się stało, Aniela pobiegła na podwórko i usłyszała cichy głos syna:

Tu jestem, mamo!

Nie miała wątpliwości, skąd dobiegł głos. Zawsze bała się starej studni wielokrotnie wnioskowała, by ją zasypać albo choć dobrze zabezpieczyć, ale nikt się tym nie przejmował Nikomu nie zależało.

Nie było czasu do stracenia. Aniela rzuciła się do domu po sznur od bielizny i wykrzyczała:

Za mną! Chwytajcie!

Na szczęście zięć Klaudii był trzeźwiejszy niż reszta związał mocny węzeł i owinął sznurem drobną Anielę.

Lecisz! Trzymam!

Świteziankę wyciągnęła od razu. Dziewczynka przytuliła się do Anieli i od razu wiotczała, a Anielę ogarnął lęk.

Syna w ciemności znaleźć nie dawała rady

Wtedy zaczęła się modlić tak, jak kiedyś na porodówce, gdy w bólach rodziła Wiktora:

Boże, nie zabieraj mi go!

Tracąc oddech, wymacała coś śliskiego i cienkiego. Szarpnęła dar ciemnej wody do siebie i wyłowiła syna, bojąc się nawet myśleć, czy jeszcze żyje. Krzyknęła najgłośniej jak mogła:

Ciągnij!

Podnoszona ze studni, usłyszała słabe, ochrypłe:

Mamo…

Do miasteczka Wiktor wrócił dopiero po prawie dwóch tygodniach spędzonych w szpitalu wojewódzkim.

Świteziankę wypisano wcześniej nałapała wody, wystraszyła się, ale poza zadrapaniami niewiele się stało, za to sukienka była rozszarpana.

Wiktor miał gorzej: złamane nadgarstki, trudności z oddychaniem przez kilka dni lecz mama czuwała przy nim całą dobę, a lęk o Świteziankę, która przychodziła do niego z rodzicami, minął. I Wiktor tylko się cieszył, że wraca do domu do książek i ulubionego kota.

Chłopcze, mój drogi! Gdyby nie ty płakała Klaudia, tuląc opalonego Wiktora. Ja ci dam, co chcesz!

A po co? Wiktor wzruszył ramionami. Po prostu zrobiłem to, co należało. Chyba jestem mężczyzną?

Nie znalazłszy słów, Klaudia tylko znów go objęła, nie wiedząc, że ten chudy, niezgrabny chłopak, który już zawsze zostanie Konikiem, za parę lat wyciągnie z pola walki wrogi pojazd pełen rannych A potem nikogo nie pytał, kto jest kim robił wszystko, by ulżyć człowiekowi w bólu. I wtedy, gdy go zapytają, jak może pomagać tym, którzy go krzywdzili, krótko odpowie:

Jestem lekarzem. Tak trzeba. Żyć trzeba. Tak jest dobrze.

***

Miłość matki nie zna granic.

Aniela, mimo przeciwności i złośliwości ludzi, kochała syna jak nikogo. Jej wiara i oddanie pozwoliły mu rozwinąć się w dobrego i mądrego człowieka. To dowód na siłę rodzicielskiej miłości.

A prawdziwy bohater siedzi w duszy Wiktor, niedoskonały z wyglądu, okazał się odważny i współczujący, gdy ratował Świteziankę. Właśnie ten czyn, nie wygląd go określił. Wartości to serce, wrażliwość i gotowość zrobić co trzeba.

Sąsiedzi, którzy odrzucali Anielę i jej syna, musieli po tym wszystkim uznać ich godność. Ta historia pokazuje, że uprzedzenia bledną wobec prawdy, a najwyższą lekcją jest umieć przebaczyć i zachować się właściwie, nawet skrzywdzonym będąc. Jak powiedział Konik: Jestem lekarzem. Tak trzeba. Żyć trzeba. Tak jest dobrze.

Może naprawdę tylko dobroć zmienia świat? I czy piękno tkwi w środku; czy nie raz już przekonałam się (przekonałem się), że najcenniejsza rzecz w człowieku to bogactwo duszy?