„Nikt ich nie wyrzucał – odpowiadaliśmy każdemu – sami nie chcieli zostać! Niech przyjeżdżają! Zawsz…

Nikt ich nie wyrzucał odpowiadaliśmy obu, sami nie chcieli tu zostać! Niech przyjeżdżają! Będziemy się cieszyć!

Siedź! Nie ma nas w domu! powiedział spokojnie Piotr.

Przecież dzwonią! Wala zesztywniała, podnosząc się z kanapy.

Niech dzwonią odpowiedział Piotr.

A jeśli to ktoś ważny? zapytała Wala. Albo w sprawie?

Sobota, południe powiedział Piotr. Ty nikogo nie zapraszałaś, ja nikogo nie oczekuję! Wniosek?

Tylko zerknę przez judasza! szepnęła Wala.

Siadaj! w jego głosie była stal. Nie ma nas w domu! Kto by tam nie stał, niech wraca!

A ty wiesz, kto to? zapytała Wala.

Przypuszczam, dlatego mówię, żebyś usiadła i nie pałętała się przy oknach!

Tak, jeśli to, co myślę, oni tak łatwo nie pójdą! powiedziała Wala, wzruszając ramionami.

To zależy, jak długo będziemy nie otwierać drzwi odparł spokojnie Piotr. W końcu się poddadzą.

W każdym razie nie będą tu nocować w klatce. My nigdzie nie musimy wychodzić, więc siadaj, weź słuchawki, telefon i oglądaj film.

Piotr, mama dzwoni powiedziała Wala, pokazując ekran telefonu.

Czyli za drzwiami stoi ciotka z tym jej nieudanym synem podsumował Piotr.

Skąd wiesz? zdziwiła się Wala.

Gdyby to był mój kuzyn a Piotr przeciągnął słowo kuzyn nieprzyjemnie zadzwoniłaby moja mama!

Innych opcji nie bierzesz pod uwagę? zapytała Wala.

Jeśli sąsiedzi, nie mam ochoty się widywać. Jeśli znajomi, zadzwoniwszy raz, poszliby już dawno.

A przyzwoici ludzie zadzwoniliby wcześniej i zapytali czy mogą przyjść, a nie tłuc się pół godziny po drzwiach!

Tak bezczelnie i natarczywie może się zachowywać tylko nasza natrętna rodzina!

Piotr, to moja cioteczka rzekła Wala z rezygnacją. Mama wysłała SMS.

Pyta, gdzie się podziewamy. Ciotka Natalia chce zatrzymać się u nas na kilka dni, ma sprawy w mieście!

Napisz, że w mieście jest mnóstwo hoteli Piotr uśmiechnął się.

Piotr! upomniała go Wala. Przecież nie napiszę!

Wiem Piotr zamyślił się. Napisz, że nas nie ma, wynajęliśmy pokój w hotelu, bo w mieszkaniu była dezynsekcja!

Jasne! Wala szybko napisała i wysłała.

Piotr, chce, żebyśmy wynajęli dwa pokoje dla niej i dla Kostka powiedziała Wala, osłupiała.

Napisz, że nie mamy pieniędzy. Dodaj, że wzięliśmy dwa łóżka w hostelu, a z nami śpi piętnaście obcokrajowców Piotr uśmiechnął się pod nosem.

Mama pyta, kiedy wracamy powiedziała Wala patrząc na męża.

Za tydzień machnął ręką Piotr.

Przestali dzwonić do drzwi. Oboje odetchnęli z ulgą.

Piotr, mama napisała, że ciotka przyjedzie za tydzień powiedziała wyczerpana Wala.

A nas znów nie będzie w domu powiedział Piotr.

Piotr, to przecież nie rozwiązuje problemu! Nie możemy wiecznie przed nimi uciekać.
A jeśli przyjadą w dzień powszedni? Albo koczować pod drzwiami po pracy? Twoja ciotka, mój kuzyn są do wszystkiego zdolni!

No tak posmutniał Piotr. Czemu nas podkusiło, by kupić trzypokojowe?

Przecież kupiliśmy je dla naszej przyszłej dużej rodziny powiedziała Wala.

Powinniśmy mieć dziecko powiedział poważnie Piotr. Najlepiej od razu dwójkę!

Myślisz, że się sprzeciwiam? oburzyła się Wala. Przecież trzeba się przebadać! Nic nie wychodzi!

Trzeba się uspokoić, a będzie dobrze stwierdził Piotr. Ciągle nam nerwy szarpią, to twoje, to moje! Najlepiej byłoby wygonić ich wszystkich skąd przyszli! Przez nich nic nie wychodzi!

Wala nie dyskutowała, bo wiedziała, że Piotr ma rację.

Przed ślubem zrobili drogie badania genetyczne i zgodności. Wtedy wszystko było w porządku, tylko zaraz po ślubie musieli odłożyć temat dzieci, by zarobić na mieszkanie.

Na spadek nie mieli co liczyć. Przed ślubem mieszkali z mamami w kawalerkach. Musieli liczyć tylko na siebie.

Pięć lat ciężkiej pracy i oszczędzania pozwoliło kupić duże mieszkanie.

Rynek wtórny, blok z lat siedemdziesiątych, remont na własną rękę, meble od zera. Ale ile szczęścia!

Ledwo zdążyli uczcić nowe lokum, a tu ciotka Wali z synem w progu. A żeby młodzi nie podskoczyli, z ciotką przyszła teściowa.

No, tu was nikt nie ogranicza, miejsca mnóstwo! Nie to co my z Walą męczyłyśmy się w jednym pokoju!

W sam raz przytaknęła ciotka Natalia. Pokój dla mnie, Kostek osobno!

W salonie się nie śpi powiedział Piotr. To pokój do wypoczynku!

A ja nie mam zamiaru tu pracować! roześmiała się ciotka Natalia. Wala, wytłumacz mężowi, że z synem nam niewygodnie, chrapie! I co to, goście w domu, a wy jeszcze stołu nie nakryliście!

Nie spodziewaliśmy się was zmieszała się Wala.

I lodówka pusta dorzucił Piotr.

No dobrze zgodziła się łaskawie ciotka Natalia. Piotr, leć do sklepu, a Wala do kuchni!

No, ruszcie się! krzyknęła teściowa. Tak to się gości podejmuje!

Czy nie przesadzacie… wyrwało się Piotrowi, ale Wala pociągnęła go do drugiego pokoju.

Gdy oderwał jej rękę od swoich ust, zapytał:

Wala, tu się ktoś nie pomylił? Zaraz ich wywiozę do twojej matki! Razem z twoją matką! Gość ma się zachowywać jak gość! A to co? oburzał się Piotr.

Piotr, ona prosta kobieta! Ze wsi! Tam tak przyjęte!

Wieś znam, ale chamstwo nigdzie nie jest normą! A to właśnie jest chamstwo!

Kochany, nie kłóćmy się z mamą i ciotką! Rozniosą mi potem nerwy! A ciebie znienawidzą! Po co ci to?

Wszystko mi jedno kim dla nich jestem! Jeśli mnie tak traktują, nie będzie mi trudno nigdy ich nie zauważać! I nie tęsknić! Niech znikną, nie zapłaczę!

Piotr, kochanie! Mnie żałuj! Jeśli wyrzucimy ciotkę Natalię, mama mnie przeklnie! A mam tylko ją!

To zadziałało. Piotr zacisnął zęby i poszedł do sklepu.

Ciotka Natalia gościła dwa tygodnie zamiast trzech dni. Piotr uzależnił się od melisy już po drugim dniu.

Wyjazd ciotki i jej syna młodzi świętowali szeroko z miotłą oraz mopem. Trzy dni sprzątali mieszkanie.

Potem to samo z drugiej strony.

Braciszku, tylko na chwilę! Darek objął Piotra aż chrupało w kościach. Parę spraw załatwię i wracamy!

Nie możesz sam załatwić spraw? zapytał Piotr.

Co ty! Przecież mam rodzinę! Zostawię ich samych na wsi, a sam do miasta? Pomyśl! roześmiał się Darek. A jak znajdę rozrywki? A żona nie dopilnuje?

Dlatego dzieci przyprowadziłeś? zapytał Piotr.

Z kim mam je zostawić? Darek klepnął brata w plecy. Niech się bawią! Daj spokój, rozkręcimy miasto!

Darek! wrzasnęła Sylwia. Zaraz ci tak rozkręcę, że nie będzie co zbierać!

Po półtorej godziny od przyjazdu rodziny brata, Wala zwaliła się z migreną.

Dzieci szalały po mieszkaniu, wrzeszcząc bez przerwy. Sylwia umiała mówić tylko krzykiem, inaczej nie potrafiła.

Darek rwał się w miasto, po czym Sylwia wrzeszczała jeszcze bardziej.

Piotr, ty jesteś jedynakiem schowała się w poduszkę Wala.

Po matce, Darek to kuzyn mruknął Piotr. Tak go nazywam.

Wszystko mi jedno, jak go nazywasz, wyrzucisz go jakoś?

Wiesz, chętnie, ale sytuacja identyczna jak z twoją ciotką. Mama potem wydłubie mi mózg na herbatce!

Ledwo wyjeżdżali jedni, zaraz pojawiali się drudzy. Ciotka Natalia z synem ciągle miała sprawy w mieście.

Kuzyn Darek z rodziną wpadał, by załatwiać sprawy. I mamy, oczywiście, nie zapominały o dzieciach. Teściowa zamęczała zięcia, teściowa synową.

Ciągły stres niszczył młode małżeństwo psychicznie i fizycznie.
O dzieciach w tym młynie gości nie było mowy. Zdrowie słabło, a jak tu w ogóle…?

Zamieńmy mieszkanie zaproponowała Wala.

Na zakład zamknięty? roześmiał się Piotr. Wkrótce i tak nas tam wyślą!

Nie lekko się uśmiechnęła Wala. Zamieńmy na takie samo! Są tacy, co chcą mieszkać gdzie indziej! Przeprowadzimy się i nikomu nie powiemy dokąd!

To tylko odroczenie prychnął Piotr. Mój kuzyn i twoja ciotka dowiedzą się od nowych lokatorów gdzie się przenieśliśmy. Znajdą nas! Potem publicznie rozszarpią za takie wybryki!

Może zdążymy przynajmniej jedno dziecko zrobić? z nadzieją zapytała Wala.

Trzeba nie tylko zrobić, ale i urodzić. To będzie przynajmniej jakiś argument pokręcił głową Piotr.

Choćby się wyprowadzić westchnęła Wala. Do znajomych poprośmy? Choć się ukryć!

Chodzi ci o Olka i Kasię? upewnił się Piotr.

Tak przytaknęła Wala. Mają wolny pokój!

Tam mieszka Tara uśmiechnął się Piotr. Zapomniałaś?

Już wolę z owczarką niż z rodziną! rzuciła zrezygnowana Wala.

Czekaj! krzyknął Piotr, łapiąc za telefon.
Olek, pożycz psa!

O! Stary! Będę ci dłużny do końca życia! My z Kasią chcemy wyjechać do Kołobrzegu, a suczki nie mamy z kim zostawić! Obcych nie znosi, ale was zna i lubi! krzyczał Olek do telefonu. Przywiozę jej karmę, posłanie, zabawki, miski! Jeszcze ci zapłacę!

Dawaj! ucieszył się Piotr.

Wrócił do żony, promieniując jak letnie słońce:

Dzwoń do mamy, żeby jutro ciotka przyjeżdżała! A ja bratu zadzwonię, niech w tygodniu wpada!

Jesteś pewien? zapytała Wala.

Chętnie ich przyjmiemy! Piotr mówił z serca. Kto ich zmusza, że nasz lokator im się nie spodoba?

Kuzynowi Darkowi i jego rodzinie wystarczył jeden hau, by wybrać wygodny hotel.

A ciotka Natalia postanowiła walczyć o prawo bycia w gościach.

Zamknijcie tego potwora gdzieś! skomlała, kryjąc się za plecami synka.

Ciociu Natalko, żartujesz? uśmiechnął się Piotr. Czterdzieści pięć kilo mięśni! To owczarek niemiecki, nie jamnik! Rozniosłaby każde drzwi!

Dlaczego ona się na mnie szczerzy? ciotce zadrżał głos.

Nie lubi obcych wzruszyła ramionami Wala.

Pozbądźcie się jej! Nie mogę mieszkać z takim potworem!

Jak to pozbyć się? oburzył się Piotr. To nasz kochany pies! Dzieci nie mamy, kogoś musimy kochać! A bardzo ją kochamy!

I nigdy jej nie oddamy! dodała Wala.

Potem dzwoniły obie mamy i pytały, czemu nie ugościli rodziny.

Nikt ich nie wyrzucał odpowiadali obojgu. Sami nie chcieli zostać! Niech przyjeżdżają! Będziemy się cieszyć!

A pies?

Mamo, my nikomu nie odmawiamy!

I mamy jakoś przestały się wyrywać do gościn.

Po miesiącu Tara wróciła do swoich właścicieli, ale była gotowa wrócić na każde zawołanie.
Nie trzeba było. Wala spodziewała się bliźniąt.