Mój były pojawił się pewnej soboty po południu z wielkim bukietem kwiatów, czekoladkami, torbą preze…

Mój były pojawił się pewnej sobotnie popołudnie z ogromnym bukietem róż, bombonierką Wedla, torbą prezentów i tą samą, nieco cwaniacką minką, której nie widziałam od miesięcy. Pomyślałam wtedy, że przyszedł przepraszać, może pogadać o tym wszystkim, co między nami wisiało w powietrzu niczym smog nad Warszawą. Dziwne to było, bo po rozstaniu trzymał się ode mnie z dala, zimny jak lód z Biedronki.

Jeszcze nie zdążył dobrze wejść, a już gadał, jak dużo myślał, jak mu mnie brakuje, że byłam kobietą jego życia i zrozumiał wszystkie swoje grzechy. Sypał słowa tak szybko, że mogłam się założyć, iż nauczył się tego na pamięć. Stałam i słuchałam nie bardzo mogłam pojąć, skąd nagle tyle czułości po miesiącach ciszy. Ale on podszedł, przytulił mnie teatralnie i powiedział, że musimy odbudować to, co nasze.

W międzyczasie wyjął perfumy, bransoletkę i pudełko z listem. No, wszystko pełen romantyzm jak z polskiej komedii romantycznej. Zaczął wyjaśniać mi, że musimy dać sobie drugą szansę, że się zmienia, że ze mną to chciałby w końcu zrobić wszystko jak należy. Czułam się coraz bardziej niezręcznie wszystko było za piękne, by było prawdziwe. A przypominam sobie dokładnie, że nigdy wcześniej nie był aż tak troskliwy.

Prawda wyszła na jaw, kiedy zaprosiłam go, by usiadł, i zapytałam prosto z mostu, czego on właściwie ode mnie chce. Wtedy zaczął się mota. Wydukał, że ma mały kłopot w banku, że potrzebuje kredytu na biznes dla naszego wspólnego dobra, i że brakuje mu tylko jednego podpisu mojego.

O, wtedy wszystko mi się rozjaśniło. Całe to przedstawienie z romantyzmem i upominkami miało jeden cel.

Powiedziałam mu, że niczego nie podpiszę. W tej chwili jego mina zmieniła się jak pogoda nad Bałtykiem. Uśmiech zniknął, rzucił kwiaty na stół i zaczął mi prawie krzyczeć, jak to mogę mu nie ufać, że to szansa życia. Mówił, jakby świat zawalił się tylko dlatego, że nie chcę być jego żywą gwarancją w banku. Miał jeszcze tupet powiedzieć, że jeśli mi jeszcze na nim zależy, to powinnam mu pomóc. Wszystko rozpadło się szybciej, niż otwarcie puszki paprykarza.

Kiedy zobaczył, że już jestem niereformowalna, zmienił taktykę. Zaczął biadolić, że bez tego kredytu to już po nim, a jeśli go uratuję, to on oficjalnie do mnie wróci i jeszcze zaczniemy zupełnie od nowa. Powiedział to takim tonem, jakby to była propozycja nie do odrzucenia trochę pojednania, trochę interesu. Wtedy miałam już pewność: cały ten teatrzyk, kwiaty, prezenty, czułe słowa to była tylko fasada, żebym mu coś podpisała.

Kiedy po raz kolejny już wyraźnie znudzona powiedziałam nie, zebrał niemal wszystko: wziął Wedla, schował flakonik, zwinął bransoletkę. Kwiaty zostawił rozwalone na podłodze widocznie aż tyle jeszcze warte były. Wyszedł, rzucając przez ramię, że jestem niewdzięczna i żebym potem nie mówiła, że nie próbował ratować naszego związku. Drzwi trzasnęły jakby to on był tu ofiarą.

Tak oto ich wielkie pojednanie trwało jakieś piętnaście minut. Ale przynajmniej bombonierka została przy nim niech ma, na otarcie łez!