— Panie Wacławie, znowu się Pan spóźnił! — głos kierowcy autobusu brzmi życzliwie, ale z delikatnym …

Panie Franciszku, znowu Pan zaspał! głos kierowcy autobusu brzmi życzliwie, choć z lekkim wyrzutem. Już trzeci raz w tym tygodniu biegnie Pan za autobusem jakby się paliło.

Starszy pan w wytartej kurtce ciężko oddycha, opierając się o poręcz. Siwe, potargane włosy, okulary zsunięte na sam koniec nosa.

Przepraszam, Mirosławie… łapie oddech staruszek, wyciągając z kieszeni pomięte banknoty. Chyba zegarek się spóźnia. Albo ja już całkiem…

Mirosław Górski kierowca z doświadczeniem, ma jakieś czterdzieści pięć lat, opalony od codziennej jazdy na trasie po Krakowie. Jeździ na tej linii od dwudziestu lat, zna wielu pasażerów z widzenia. Ale tego pana zapamiętał szczególnie zawsze uprzejmy, cichy, codziennie o tej samej godzinie.

Daj Pan spokój, proszę wsiadać. Dokąd dziś jedziemy?

Na cmentarz, jak zwykle.

Autobus rusza z przystanku. Franciszek Wolski siada na swoim stałym miejscu trzeci rząd od kierowcy, przy oknie. W rękach stara reklamówka z jakimiś drobiazgami.

Pasażerów niewiele dzień powszedni, rano. Kilka studentek plotkuje, facet w garniturze patrzy w telefon. Zwykły obrazek.

Panie Franciszku, zagaduje Mirosław, zerkając przez lusterko, Pan codziennie tam jeździ? Nie za ciężko?

A co mam robić odpowiada cicho emeryt, patrząc za okno. Żona tam od półtora roku leży. Obiecałem, że będę przychodził codziennie.

Mirosław poczuł ścisk w sercu. Sam ma żonę, kocha ją nad życie. Nawet nie umie sobie tego wyobrazić…

Daleko Pan mieszka od cmentarza?

Nie, autobusem pół godziny. Piechotą byłaby godzina nogi już nie te. Na autobus emerytury akurat starcza.

Mijają tygodnie. Franciszek Wolski stały bywalec porannych kursów. Mirosław się przyzwyczaja, nawet wyczekuje go. Czasem staruszek się spóźnia Mirosław specjalnie czeka parę minut dłużej.

Proszę się nie fatygować, mówi kiedyś Franciszek, domyślając się, że kierowca na niego czekał. Rozkład to rozkład.

E tam, macha ręką Mirosław. Dwie minuty nikomu nie zaszkodzą.

Pewnego ranka Franciszka nie ma. Mirosław czeka może jeszcze przyjdzie. Nie ma go również następnego dnia. I kolejnego.

Słuchaj, Jadzia, ten starszy pan co jeździł na cmentarz, nie pokazuje się ostatnio, zwraca się Mirosław do konduktorki, Jadwigi Lisowskiej. Może się pochorował?

Kto wie? wzrusza ramionami kobieta. Może rodzina przyjechała, a może coś innego…

Ale Mirosławowi coś ciąży na sercu. Przywykł już do jego cichego „dziękuję”, smutnego uśmiechu…

Mija tydzień. Franciszka nadal nie ma. Mirosław się przełamuje w przerwie obiadowej jedzie na końcowy przystanek, tam, gdzie jest cmentarz.

Dzień dobry, zwraca się do pani pilnującej bramy, tu przychodził codziennie starszy pan, Franciszek Wolski. Srebrne włosy, okulary, zawsze z reklamówką. Nie widziała Pani go może?

A, tego to znam! ożywia się kobieta. Codziennie był, do żony swojej.

I już nie przychodzi?

Od tygodnia nie widziałam.

Może się rozchorował?

Kto to wie… Kiedyś mi podał adres mieszka niedaleko. Ulica Ogrodowa, blok czternasty. Kim pan dla niego?

Kierowca autobusu. Woziłem go codziennie.

Ogrodowa 14. Stara krakowska kamienica, odpadający tynk na klatce schodowej. Mirosław wchodzi na drugie piętro, dzwoni do drzwi.

Otwiera mężczyzna po pięćdziesiątce, trochę posępny.

Kogo pan szuka?

Franciszka Wolskiego. Jestem kierowcą autobusu, codziennie nim jeździł…

Ach, dziadek z dwunastki, twarz sąsiada łagodnieje. On w szpitalu. Zabrali tydzień temu udar.

Serca Mirosława zamiera.

W którym szpitalu?

W miejskim na Kopernika. Podobno było ciężko, ale powoli dochodzi do siebie.

Po pracy Mirosław jedzie do szpitala. Znajduje odpowiedni oddział, pyta pielęgniarkę.

Franciszek Wolski? Tak, leży u nas. A kim pan jest?

Znajomy… nie bardzo wie jak wyjaśnić.

Sala szósta. Tylko proszę go nie przemęczać, jeszcze słabiutki.

Franciszek Wolski leży przy oknie, blady, ale przytomny. Na początku nie poznaje Mirosława, potem oczy otwierają się szeroko.

Mirosław? To pan? Jak… jak pan mnie znalazł?

A tak jakoś, szukałem… uśmiecha się nieśmiało kierowca, kładąc na szafce torebkę z owocami. Nie było Pana, zaniepokoiłem się.

Przejął się pan mną? w oczach starca coś błyszczy. Kto ja…

Jak to kto? Mój stały pasażer. Przywykłem, codziennie rano czekam.

Franciszek milczy, patrzy w sufit.

Od dziesięciu dni nie byłem na cmentarzu, mówi cicho. Pierwszy raz od półtora roku. Złamałem słowo…

Panie Franciszku, żona na pewno zrozumie. Choroba to poważna sprawa.

Nie wiem… kręci głową starszy pan. Codziennie przychodziłem, opowiadałem, co słychać… Teraz leżę tutaj, ona sama tam…

Mirosław widzi jego ból i decyzja rodzi się sama.

Chce Pan, żebym poszedł za Pana? Do żony? Przekażę, że jest Pan w szpitalu, że powoli wraca Pan do zdrowia…

Franciszek patrzy nieufnie, ale wyraźnie odżywa.

Zrobiłby Pan to? Dla obcego?

Jakiego obcego żartobliwie zbywa Mirosław. Od półtora roku widujemy się codziennie. Jest Pan mi bliższy niż niejedna rodzina.

Następnego dnia, w wolny dzień, Mirosław idzie na cmentarz. Znajduje grób na pomniku zdjęcie pogodnej kobiety. Wolska Jadwiga, 19522024.

Na początku czuje się nieswojo, ale słowa same płyną:

Dzień dobry, Pani Jadwigo. Jestem Mirosław, kierowca autobusu. Pani mąż jeździł do Pani codziennie. Teraz leży w szpitalu, ale dochodzi do siebie. Kazał przekazać, że kocha i niedługo znów się pojawi

Opowiada jeszcze, jakim Franciszek jest człowiekiem, jak tęskni, jakim jest wiernym mężem. Choć czuje się głupio, coś w środku mówi mu, że dobrze robi.

W szpitalu zastaje Franciszka przy herbacie. Wygląda lepiej, ma więcej siły.

Byłem, mówi krótko Mirosław. Przekazałem wszystko, co miałem przekazać.

I jak… jak tam? głos mu drży.

Dobrze. Ktoś nowe kwiaty przyniósł, pewnie sąsiedzi z kwatery. Czysto, zadbane. Czeka na Pana, aż Pan wróci.

Franciszek zamyka oczy, po policzkach płyną łzy.

Dziękuję, synu. Dziękuję…

Po dwóch tygodniach Franciszka wypisują. Mirosław odbiera go spod szpitala i odwozi pod dom.

To co, jutro się widzimy? pyta, gdy starszy pan wysiada z autobusu.

Oczywiście, przytakuje Franciszek. O ósmej, jak zawsze.

I rzeczywiście następnego ranka siedzi znowu na swoim miejscu. Ale teraz między nimi coś się zmieniło. To już nie tylko kierowca i pasażer stało się coś więcej.

Wie Pan co, Panie Franciszku, zagaduje któregoś dnia Mirosław, może w weekendy będę Pana prywatnie podwoził? Mam samochód, to żaden kłopot.

Ale po co, Panie Mirosławie

Bo się już przyzwyczaiłem. A żona mi mówi: Skoro taki dobry człowiek, trzeba pomóc.

Tak już zostało. W tygodniu służbowy autobus, w niedziele i święta Mirosław własnym samochodem wiezie Franciszka na cmentarz. Czasem bierze i żonę, zaprzyjaźnili się.

Wiesz, mówi kiedyś wieczorem do żony, myślałem, że praca to rutyna. Rozkład, trasa, pasażerowie… A okazuje się, że każdy z nich to ludzkie życie, czyjaś historia.

Masz rację, dobrze, że nie przeszedłeś obojętnie przytakuje żona.

A Franciszek mówi im kiedyś:

Po śmierci Jadzi myślałem, że życie się skończyło. Po co ja jeszcze jestem? A jednak… okazało się, że ludziom nie jest wszystko jedno. I to jest bardzo ważne.

***

Czy wy też widzieliście, jak zwykli ludzie robią niezwykłe rzeczy? Dziś wiem, że czasem wystarczy tylko nie przejść obojętnie.