– Mamo, mam już dziesięć lat, prawda? – zapytał niespodziewanie Michał, wracając ze szkoły. – No i c…

Mamo, mam już dziesięć lat, prawda? zagadnął nagle Michaś, wracając ze szkoły w Krakowie.
No i co z tego? Mama spojrzała na syna z lekkim zaskoczeniem.
Jak to, co? Zapomniałaś już, co obiecywaliście mi z tatą, jak skończę dziesięć lat?
Obiecywaliśmy…? A co mieliśmy ci pozwolić zrobić?
Pozwolić mi mieć psa.
O nie! Przestraszona mama aż podskoczyła na krześle. Wszystko, tylko nie to! Może chcesz hulajnogę elektryczną? Najdroższą, jaką znajdziemy. Ale pod warunkiem, że już nigdy więcej nie wspomnisz o psie.
Czyli tacy jesteście? Michaś nadął usta i spuścił głowę. Uczycie mnie, że trzeba dotrzymywać słowa, a sami swojego nie pamiętacie… No dobrze, dobrze…
Zamknął się w swoim pokoju i nie wychodził aż do powrotu taty z pracy.

Tato, pamiętasz może, co mi obiecywaliście z mamą… zaczął Michaś, ale tata od razu mu przerwał.
Mama już dzwoniła i opowiadała o twoim pomyśle! Ale powiedz mi, po co ci pies?
Tato, przecież marzę o psie już odkąd byłem mały! Dobrze o tym wiecie!
Wiemy, wiemy! Naczytałeś się bajek o Lisku i Karolku i ciągle tylko ten pies… Każdy o czymś marzy. A czy wiesz, ile kosztują rasowe psy? To grube tysiące złotych.
Ale ja nie chcę rasowego! zawołał Michaś. Chciałbym zwykłego psa. Może być nawet porzucony. Ostatnio czytałem w internecie o bezdomnych psach. One są takie nieszczęśliwe.
O nie! przerwał tata. Co znaczy zwykły? Po co nam taki? Taki pies nie jest ładny! Michaś, dogadajmy się tak. Zgadzam się przygarnąć porzuconego psa, ale tylko, jeśli będzie rasowy i młody.
Musi taki być? zapytał zrezygnowany Michaś.
Tak! Tata spojrzał znacząco na mamę i puścił jej oczko. Musisz go trenować, chodzić z nim na psie wystawy, rozumiesz? Ze starym już nic nie zrobisz. Więc jeśli znajdziesz w Krakowie młodego, pięknego rasowego porzuconego psa, to może się zgodzimy.

No dobrze… westchnął Michaś smutno. Bo jeszcze nigdy nie widział porzuconego rasowego psa na krakowskich ulicach. Ale nadzieja umiera ostatnia, więc postanowił spróbować.
W niedzielę zadzwonił do kolegi Włodka i po obiedzie ruszyli razem na poszukiwania.

Do wieczora przeszli pieszo niemal pół Krakowa, ale nie natknęli się nawet na jednego porzuconego rasowego psa. Pięknych psów na ulicach było wiele, ale wszystkie prowadzone na smyczy przez właścicieli.
I co, widzisz? powiedział zmęczony Michaś. Mówiłem, nie znajdziemy…
Może pojedźmy w przyszłą niedzielę do schroniska? zaproponował Włodek. Tam na pewno są też rasowe psy. Słyszałem o tym dużo. Tylko musimy zdobyć adres schroniska. A teraz usiądźmy, odpocznijmy.

Usiedli na pustej ławce w parku i zaczęli marzyć, jak wybiorą z przytuliska pięknego psa i będą go wspólnie trenować. Pomarzyli chwilę, odpoczęli i ruszyli w stronę swojego podwórka.

Nagle Włodek pociągnął Michasia za rękaw.
Michaś, patrz tam.
Michaś spojrzał w stronę, którą pokazywał kolega, i zobaczył małego, brudno-białego szczeniaka, który pokracznie dreptał po chodniku.
Kundlek stwierdził Włodek i gwizdnął.

Szczeniak odwrócił się na gwizd, a potem z radością podbiegł do chłopców. Jednak, gdy był już blisko, nagle przystanął.
Nie ufa ludziom powiedział znów Włodek. Pewnie ktoś go wystraszył.
Michaś też cicho zagwizdał i sięgnął dłonią do szczeniaka. Ten wyciągnął pyszczek w stronę Michasia i gdy chłopiec podszedł całkiem blisko, malec nie uciekł, tylko z nieśmiałością zamachał ogonem.

Chodź, Michaś zaniepokoił się Włodek. Po co ci taki pies? Ty przecież szukasz rasowego. Rasowemu można dać jakieś piękne imię, a temu to tylko Kropka by pasowała.
Włodek odwrócił się i poszedł szybkim krokiem.
Michaś jeszcze pogłaskał szczeniaka i smutny ruszył za kolegą. Gdyby powiedzieć szczerze, najchętniej zabrałby do domu nawet tego kundleka.

I wtedy szczeniak za nim zapiszczał.
Michaś zatrzymał się, piesek zaczął skomleć.
Włodek przystanął i szeptem powiedział:
Michaś, chodź, szybko! Tylko się nie oglądaj! On tak na ciebie patrzy…
Jak patrzy?
Jakbyś był jego panem, który go zostawia. Chodź!
Włodek pobiegł, ale Michaś nie mógł ruszyć się z miejsca. Stał i bał się obejrzeć. W końcu zebrał się do odejścia, gdy poczuł delikatne szarpnięcie za nogawkę. Spojrzał w dół i zobaczył ufne czarne oczy.

W tej chwili Michaś, zapominając o wszystkim, podniósł pieska na ręce i przytulił do piersi. Podjął decyzję jeśli rodzice nie zgodzą się, to dziś ucieknie z domu. Z Kropką.

Ale rodzice mieli dobre serce, o czym Michaś wtedy nie wiedział. Bo następnego dnia po szkole czekała na niego nie tylko mama i tata, ale i wykąpana, bielutka, radosna Kropka.