Jedyny mężczyzna w rodzinie Przy śniadaniu starsza córka Wera, patrząc w ekran swojego smartfona, z…

11 listopada 2011
Poranek przy śniadaniu. Moja starsza córka, Jagoda, wpatrzona w ekran swojego telefonu, nagle pochyliła się i zapytała:
Tato, spojrzałeś dziś na datę?
Nie, a co? odpowiedziałem z kubkiem kawy w dłoni.
Zamiast odpowiedzi obróciła ekran w moją stronę 11.11.11, czyli 11 listopada 2011 roku.
To twoja szczęśliwa liczba, tato. A dziś masz ją aż trzy razy pod rząd. Na pewno będzie wspaniały dzień.
Gdyby tak było, to chętnie bym się takimi słowami delektował, jak miodem roześmiałem się.
Tatusiu! do rozmowy wtrąciła się młodsza, Zosia, również patrząca w telefon. Dziś Skorpionom los obiecuje nowe, miłe znajomości i prezent, który zapamiętasz na całe życie.
No pięknie, ciekawe czy może gdzieś we Francji albo Niemczech zmarł krewny, a my jedyni spadkobiercy. Pewnie zostawił nam fortunę!
Tato, fortunę w euro to już za mało dla Ciebie dogadywała Jagoda, śmiejąc się.
Fakt, w sumie, euro to drobnica. Co zrobimy z taką masą pieniędzy? Może najpierw kupimy willę we Włoszech albo na Mazurach, potem jacht
I helikopter! dołączyła się Zosia. Chcę helikopter!
Nie ma sprawy, będzie helikopter. A Ty, Jagoda? Co byś chciała?
Chcę zagrać w filmie z Borysem Szycem mówi z rozmarzeniem.
E tam, szczegół, zadzwonię do Agnieszki Holland, zaraz się dogadamy No dobra, dziewczyny, starczy tej fantazji kończymy śniadanie, za chwilę musimy wychodzić.
Czemu zawsze musisz przerywać, gdy człowiek sobie pomarzy jęknęła Zosia.
Marzenie to podstawa, Zosieńko dodałem, dopijając herbatę i podnosząc się od stołu. Tylko pamiętajcie o szkole

Przypomniałem sobie ten poranny dialog pod sam wieczór, pakując zakupy w supermarkecie w Piotrkowie Trybunalskim. Dzień nie był ani wyjątkowy, ani szczęśliwy pracy miałem więcej niż zwykle i nie dość, że zostałem po godzinach, to zmęczenie ciągnęło się za mną jak cień. O przyjemnych znajomościach, nie mówiąc o prezentach na całe życie, mogłem tylko pomarzyć.
Szczęście uciekło jak bocian na jesień uśmiechnąłem się do siebie, wychodząc z supermarketu.

Przy moim poczciwym, prawie trzydziestoletnim Polonezie kręcił się chłopiec. Na pierwszy rzut oka bezdomny zaniedbany, ubrany w jakieś łachmany, buty nie do pary: na jednej nodze zielony trampki, na drugiej schodzony zimowy but, sznurowadło z kawałka kabla. Na głowie miał wysłużoną czapkę-uszankę z urwanym uchem.
Proszę pana głodny jestem trochę chleba odezwał się nieśmiało, gdy zbliżyłem się do auta.

Było w tej prośbie coś niepewnego, nutka zawahania. To nie był prawdziwy głód. Wyłapałem to zupełnie instynktownie tę samą manierę poznałem jeszcze w amatorskim teatrze w Łodzi, gdzie uczyliśmy się rozpoznawać fałsz w tonie głosu. Ten chłopak grał. Cała ta otoczka udawana bieda, rozmyślny teatrzyk była przygotowana specjalnie dla mnie?

Pomyślałem: Gramy dalej, kolego. Zobaczmy, kto lepiej zagra swoją rolę. Przecież moje córki to urodzone detektywki, będą wniebowzięte nową zagadką.
Samym chlebem się nie najesz. Co powiesz na miskę barszczu, ziemniaki z śledziem i kompot ze śliwek? Akurat prosto z pieca.
Chłopak wyraźnie się zaskoczył, ale po sekundzie zebrał się w sobie i ostrożnie skinął głową.
To trzymaj, pomóż, proszę podałem mu torbę zakupów. Był to mój sprawdzian prawdziwi bezdomni zwykle znikają z torbą w sekundę, a ten tylko ściskał pakunek, milcząco stojąc obok auta.

Sztuczka się nie udała chłopak nawet nie drgnął, czekał dalej. Dzięki ci, chłopcze pomyślałem dziś nie mam siły na sprinty. Znaleźliśmy kluczyki, wsiedliśmy do samochodu. Ruszyliśmy w stronę domu, do maleńkiej wioski pod Przedborzem, gdzie pracowałem już ponad dekadę jako spawacz w pogotowiu technicznym. Domowy sierociniec żony nie było, od lat sama dbałem o Jagodę i Zosię. Moja rodzina, moja duma. Dobrze rozumiałem dzieci, które los zostawiał samym sobie. Sam nie znałem matki i ojca, dorastałem w bidulu przy ul. Sienkiewicza. Zawsze, gdy miałem możliwość, przygarniałem bezdomne dzieciaki, szukałem im nowego domu albo po prostu dawałem ciepło.

Rozmyślając o tym, spojrzałem na chłopca. Siedział skulony, jakby chciał wtopić się w tapicerkę, czapka zsunięta na oczy. Nie jak typowy ulicznik raczej zagubiony, świeżak na ulicy, jeszcze niedoświadczony, trochę przestraszony. Może za ostro posądziłem go o kłamstwo? Pewnie po prostu był w szoku.

Obiecałem sobie: nakarmić, ogrzać, nie naciskać może z czasem sam opowie swój sekret.

Dziewczyny, jak zawsze, wybiegły na ganek, gdy podjechaliśmy.
Tato, a co to za gość? zapytała Zosia, gdy wypakowywała torby z Jagodą.
To wasza dzisiejsza niespodzianka i prezent na całe życie uśmiechnąłem się.
Ale czad, tato! Zosia nachyliła się do chłopaka, zaglądając mu w oczy. A może pomyliłeś i przytargałeś czyjegoś dzieciaka?
Przyczepił się do nogi i krzyczał, że jest moim prezentem droczyłem się.
Ma jakąś metkę? zagadnęła Jagoda.
Ani metki, ani ceny odparłem, przekazując rzeczy dziewczynom. Zajmijcie się nim, a ja idę do garażu.

Zostawiłem dziewczyny same z naszym nieznajomym, wiedząc, że zaraz użyją swojego metody dobrego i złego policjanta, którą wypracowały po latach wspólnej pracy.
Minęło kilka minut. Dopiero co kończyłem porządki przy Polonezie, gdy do warsztatu wpadła zadyszana Zosia.
Tato, on udaje! wykrzyknęła.
Skąd wiesz?
Wyczułam. Wcale nie pachnie ulicą, raczej jak wypachnione ciasto z piekarni.
Wąchałaś go?
No pewnie! Chcesz sam sprawdzić?
Pokazała mi dłoń: ślady czarnej mazi.
Czekaj, to nie brud powąchałem palce. Farba teatralna?
Bingo, tato. Zosia zasunęła rękaw pod nos. Specjalnie się wymalował, by wyglądać na nieszczęśnika.
To kim on jest?
Przedstawił się jako Byczek. Nie brzmi jak imię, co?
Byczek? To się dopiero trafiło… zażartowałem.

W tym czasie z domu dobiegły okrzyki. Dziewczyny zorganizowały całą scenę rodem z kryminału i grozili chłopcu żartami o znikających prezentach i sernikach z kwasem.
Dziewczyny! powstrzymałem je w progu kuchni, gdy szykowały barszcz. Starczy tych żartów, dajcie mu spokój.
Obserwowałem ukradkiem, jak chłopak nieśmiało siada przy stole. Po chwili zaczął prostować plecy, zdejmuje czapkę to już nie ten sam skulony dzieciak; wygląda, jakby był w swoim domu.

W końcu wybucha:
Dobra, przyznaję się. Jagoda, Zosia, panie Andrzeju Przepraszam, nie umiałem tego rozegrać lepiej.

Siadł, odetchnął i zaczął opowiadać.
Nazywał się Szymon Guguła, miał jedenaście lat, tylko o dzień więcej niż Zosia. Ojciec żołnierz, zginął na misji w Afganistanie, matka ledwo przeżyła przedwczesny poród. Został sam z trzema siostrami. Najstarsza, Sonia, wywalczyła w sądzie prawo do opieki nad młodszym rodzeństwem, zamiast rozwoju po domach dziecka, jak planowali urzędnicy. I od tego czasu Szymon był jedynym mężczyzną w domu.

Ostatnio zauważył, że Sonia dziwnie się zachowuje chodziła nieobecna, smutna. W końcu dowiedział się, że się zakochała w kimś imieniem Andrzej Domański mnie. Pracuję jako spawacz, jestem po rozwodzie, samotnie wychowuję dwie córki, czasem pomagam dzieciom z domu dziecka. Sonia chciała wyznać mi miłość, ale bała się, że nikt nie zechce jej z trójką dzieci. Więc to Szymon postanowił sam sprawdzić, czy trafi na dobrych ludzi.

Proszę pana, jesteście naprawdę cudowni. Jagoda, Zosia, polubicie Sonię. Proszę się nie bać ona jest najwspanialsza. Weźcie ją do rodziny. Będziecie szczęśliwi.

Chwyciłem Szymona za rękę, mocno i serdecznie. W oczach zakręciły mi się łzy. Dziewczyny śmiały się przez łzy i od razu zaczęły planować zaręczyny.

I tak oto 11.11.11 niby zwykły dzień, okazał się tym, o czym marzyłem najbardziej: nową rodziną, ciepłem, miłością i zaskakującą historią, o której żadna Jagoda ze swoimi wróżbami nawet nie śniła.