Zajęło mi piętnaście lat, żeby zrozumieć, że moje małżeństwo było jak karnet na siłownię kupowany w …

Wiesz co, musiało minąć jakieś piętnaście lat, żeby do mnie dotarło, że mój związek przypominał karnet na siłownię kupiony w styczniu na początku pełen entuzjazmu, a potem tylko się kurzy w szufladzie i wieje w nim pustką.

Wszystko się zaczęło jednej zwykłej środy (bo u nas ważne rzeczy naprawdę się dzieją w środku tygodnia, nie w sobotę). Wróciłam po pracy do mieszkania na Mokotowie, a tam Michał rozwalony na kanapie, łapsko zatopione w paczce chipsów, po raz trzeci ogląda ten sam serial o zombie.

A obiad? rzucił nawet na mnie nie patrząc.

Coś we mnie wtedy pękło. Dosłownie jakby ktoś zresetował mnie do ustawień fabrycznych.

Nie wiem, kochanie. A obiad? odpowiedziałam, odkładając torbę.

Spojrzał na mnie tak, jakby usłyszał po chińsku.

Jak to, nie wiesz? Przecież zawsze gotujesz!

No faktycznie, ciekawe spostrzeżenie. Wiesz co, wychodzę na kolację z dziewczynami. Do zobaczenia później.

Jego mina mówię ci, istne polskie haiku: kilka słów, a treści morze.

Tego wieczoru jadłam grillowanego sandacza, piłam chłodzonego rieslinga i śmiałam się z Justynką oraz Olą do bólu brzucha. Wróciłam przed północą, a Michał zamówił pizzę, dzieciaki uradowane jak na Dzień Dziecka.

Mamo, czemu nie jemy tak częściej? zapytała młodsza, cała w keczupie.

Tydzień później postanowiłam odejść o krok dalej. I to dosłownie.

Wyjeżdżam w piątek do Grecji rzuciłam podczas śniadania.

Omlet w gardle o mało mu nie stanął.

Jak to do Grecji? A dzieci?

Zostają z tobą. Przecież jesteś ich tatą, wierzę w ciebie.

Ale ja mam spotkania! Mam kupę ważnych rzeczy do zrobienia!

Patrzę mu prosto w oczy i mówię:

No popatrz, ja też miałam przez ostatnie piętnaście lat bardzo ważne rzeczy do zrobienia i jakoś dawałam radę. Wierzę, że ty też, ze swoim nadzwyczajnym intelektem, ogarniesz temat.

Pojechałam. Sama no dobra, była jeszcze kuzynka, ale to nieważne.

Pierwszego dnia miałam siedemnaście wiadomości:

Gdzie są stroje na WF?
Czy pralkę włącza się na krótkim czy długim programie?
Makaron gotujesz w ciepłej czy zimnej wodzie?
Czy dzieci mogą jeść na kolację płatki?

Odpisałam tylko na jedną:

Google to twój kumpel.

Do trzeciego dnia wiadomości zmieniły ton:

Znów chcą nugetsy z kurczaka
Zawsze mają tyle prac domowych?
Dlaczego tych zebrań szkolnych jest tyle?

Nie odpisałam już nic. Leżałam na plaży piłam frappe i pierwszy raz od lat czytałam książkę, nie będąc co chwilę wyrywana przez wołanie maaaamooo.

Jak wróciłam, mieszkanie wyglądało jak po tornadzie skarpetki przyklejone do sufitu (do tej pory nie wiem, jak one tam trafiły), pies w za dużych skarpetach na głowie niczym w czapce, a Ania moja córka ściany w swoim pokoju pokolorowała moimi szminkami na fioletowo.

Michał leżał na kanapie w pozycji embrionalnej.

Wróciłaś wychrypiał. Dzięki Bogu.

I jak było? pytam, spokojna i lekko opalona.

Jak ty to wszystko ogarniasz?! To jest nieludzkie

Prawie jak praca na cały etat, co?

Zamilkł, z telewizora dobiegł ryk zombie. On sam trochę też zabrzmiał jak jeden z nich.

Przepraszam wyszeptał w końcu. Naprawdę przepraszam.

Od tamtego czasu się zmienił. Nauczył się gotować trzy rzeczy. No dobra, dwie i pół, bo spaghetti czasem jeszcze chrupią. Wie, gdzie jest pralka, rozumie, jak się ogarnia zebrania rodziców i już mu nie przechodzi przez usta Co na obiad?, jeśli sam tego nie zrobi.

Ja podróżuję co trzy miesiące czasem sama, czasem z koleżankami. Zero wyrzutów sumienia.

W zeszłym tygodniu sąsiadka Basia pyta mnie wielkimi oczami:

Naprawdę zostawiasz dzieci z mężem i po prostu wyjeżdżasz?

Po prostu tak potwierdzam. To ich tata, a nie opiekunka do dzieci.

A jeśli coś się stanie?

To się nauczy. Tak jak i ja musiałam, gdy zostawiał mnie ze wszystkim, a sam był na ważnych spotkaniach, kończących się zwykle u Zbyszka w knajpie.

Nie odzywała się potem przez chwilę. Miesiąc później widziałam ją na Chopinie, leciała do Rzymu. Karma u nas w Polsce nie bywa mściwa. Częściej jest jak wymagająca nauczycielka, która stawia stopnie sprawiedliwie i wrzuca cię na intensywny kurs życia, jak za długo zwlekasz z nauką.

Teraz Michał opowiada kolegom przy piwie, jak świetnie zaplata Ani warkocze. Prawdę mówiąc, wyglądają bardziej jak węzły bosmańskie, ale liczy się wysiłek.

Wczoraj pyta mnie przed snem:

Planujesz gdzieś wyjechać? Żeby już się mentalnie przygotować

Myślę o Portugalii na urodziny.

Westchnął ciężko.

Ile dni?

Dziesięć.

Dobra. Przynajmniej już wiem, gdzie jest apteczka.

Pocałowałam go w czoło, tak po matczynemu jak dziecko, które za chwilę dostanie zastrzyk, ale musi być dzielne.

Czy tylko ja uważam, że przed ślubem powinien być obowiązkowy przedmiot Przetrwanie w domu 101, czy ty też jesteś z tej drużyny?