NA WSZELKI WYPADEK Vera spojrzała obojętnie na zapłakaną koleżankę, odwróciła się do komputera i z…

Na wszelki wypadek

Patrzyłam na zapłakaną koleżankę i, nie przejmując się zbytnio, wróciłam do komputera, stukając szybko w klawiaturę.

Ale z ciebie twardzielka, Wera usłyszałam głos Olgi, naszej kierowniczki.

Ja? Skąd ten wniosek?

A stąd, że skoro u ciebie w życiu wszystko gra, to od razu zakładasz, że u innych też tak będzie. Popatrz na Kingę, dziewczyna rozpacza, a ty nawet nie spróbujesz pocieszyć, podpowiedzieć coś, doświadczeniem się podzielić. Skoro jesteś taka szczęśliwa

Ja? Z nią doświadczeniem? Oj, chyba naszej Nadii by się to nie spodobało. Próbowałam kiedyś, z pięć lat temu, jak przychodziła do pracy z podbitymi oczami niby dlatego, że się gdzieś potykała. Wtedy ciebie nie było. I nie, to nie mąż ją tłukł, tylko sama wpadała na różne przeszkody, przynajmniej tak mówiła. A jak facet ją rzucił, skończyły się te potknięcia. To był już trzeci, co uciekł.

No i ja, jak ostatnia głupia, chciałam ją wtedy wesprzeć, poradzić, otworzyć oczy. I co? Przestałam być tą dobrą koleżanką, stałam się czarnym charakterem. Potem mi koleżanki wyjaśniły, że to żadna misja Nadia wie najlepiej, co robi.

Wolą myśleć, że to przeze mnie była nieszczęśliwa. Chodziła wtedy do wróżki, na jakieś zaklęcia teraz niby postępowo, biega do psychologa, pracuje nad traumami. Ale scenariusz ten sam tylko aktorów zmienia. Więc wybaczcie, ale nie mam zamiaru siedzieć obok i płakać razem z nią.

Ale wiesz, Wera, czasem warto Olga pokręciła głową.

Na obiedzie, jak zwykle wszystkie przy stole, i tylko jeden temat były Nadii, drań i oszust.

Ja milczałam, odsunęłam się w kąt z kawą, przeglądałam fejsa, żeby rozluźnić głowę.

Wera dosiadła się do mnie Taneczka, na co dzień śmieszek i dusza towarzystwa, dziś jednak zgasła. Naprawdę ci ani trochę nie żal Nadii?

Tania, czego wy właściwie ode mnie oczekujecie?

Dajcie jej spokój burknęła przechodząca obok Irena. Ona zawsze taka, ma swojego ukochanego Wojtka, żyje sobie jak pączek w maśle, to i nie wie, jak to jest samej dziecko wychowywać, żadnej pomocy, alimentów nie wywalczysz

Nie trzeba było rodzić, i to w wieku już no sami wiecie wtrąciła pani Teresa, nasza najstarsza, przez wszystkich zwana ciocią Tereską. Wera ma rację, ile to już było płaczu, nawet w ciąży facet jej życie zatruwał.

Kobiety utworzyły wokół szlochającej Nadii krąg dobrej rady.

I co?

Nadia postanowiła wziąć się w garść, pokazać, jaka to ona samodzielna. Zawołała mamę z Lubelszczyzny na pomoc przy synku i powoli wracała do siebie. Zrobiła sobie grzywkę, wymodelowała brwi, przykleiła rzęsy, nawet kolczyk w nosie chciała wszyscy w dziale ją od tego odwiedli.

I się zaczęło.

Nic się nie martw, Nadia! Zapłacze jeszcze ten twój były, zobaczysz! pocieszały ją koleżanki.

Nie zapłacze, mówię wam mruknęłam pod nosem, niestety słyszały to podpijane już dziewczyny.

Dlaczego? Wyjaśnij!

Bo nie zapłacze. Kolejny dzień, kolejny facet, identyczny, i znów to samo. A wy oceniajcie mnie, że mam tego swojego Wojtka, świętego niby anioła

Wszystkich to samo dotyczy! śmiała się Karolina. Przekonasz się zobaczysz, Wera. Zaraz ci Wojtka odbierzemy.

Jasne! westchnęłam. Próbujcie.

Dawaj, teraz jedziemy do ciebie, zobaczymy, czy twój Wojtek oprze się naszym wdziękom!

To jedźcie!

Teresa, jedziesz z nami?

Nie dziewczyny, mnie w domu Józek czeka Ale wy jedźcie! roześmiała się ciocia Teresa.

Rozbawione zjechałyśmy się do mnie. Śmiechy, gotowanie, przekąski klasyka. Wojtek a właściwie Wojtek nigdy nie je za dużo, kapryśny na punkcie jedzenia, a dziś jeszcze go nie było.

Dziewczyny trochę się uspokoiły, w końcu się pożegnały, każda ruszyła do swoich zajęć. Zostały tylko Nadia, Olga i Tania.

Piłyśmy herbatę w mojej kuchni, rozmowa jakoś się nie kleiła chyba były ciekawsze mojego tajemniczego Wojtka.

Nagle drzwi.

Wojtek! Mój kochany, w końcu jesteś! pisnęłam przy wejściu, dla niepoznaki.

Dziewczyny zamarły, jakby się czegoś domyślając. Do pokoju wszedł wysoki, przystojny chłopak.

Aha! Rozgryzły ten mąż to dużo młodszy ode mnie.

Poznajcie, to mój Dawid.

Jak to Dawid?

Syn mój, Dawidek. Co z Wojtkiem, Dawidku? Grzeczny był?

Tak, mamo, już mu lepiej, po zabiegu musi odpocząć, za dzień-dwa się rozbiega. Tylko nie daj mu zlizywać opatrunku

Kobiety spąsowiały.

My już chyba pójdziemy.

Czekajcie. Przecież nie poznałam was z Wojtkiem. Tylko po cichu, bo po operacji, Dawid i Ewa go wozili, ja wtedy byłam w pracy po kastracji, bo ostatnio zaczął zaznaczać teren Chodźcie.

No i jest, mój Wojtek śpi, rozciągnięty na łóżku.

Dziewczynom ze śmiechu łzy w oczach stanęły.

Wera, przecież to kot!

A jak! A wy? Kto myślał, że to facet?

Ale ten mąż

Eeee, nigdy nie dokończyłam. Mówiłam, że mam wspaniałego Wojtka, resztę sobie dopowiedziałyście. Wyszłam wcześnie za mąż, niby pierwsza miłość, nie skończyłam studiów, Dawidka urodziłam. Trzy lata się męczyliśmy, rozstaliśmy się. Rodzice pomagali.

Potem, pod trzydziestkę, wyszłam drugi raz za mąż. Fajny, planował życie, dzieci synka i córeczkę, a Dawidka, to można do szkoły wojskowej, tam przynajmniej ubiorą, nakarmią Odesłałam go do mamusi, a ona niezadowolona, że nie chcę „cudzoziemskiego” dziecka, choć sama drugiego męża wzięła

Byłyśmy długo same, z Dawidem. Na trzeci związek zdecydowałam się, wiedząc już, że „towar z przechodzeniem”. I co? Już na randkach dostałam od zazdrości śliwę pod okiem, tłumaczył, że z miłości. Dawid od małego ćwiczył judo, więc czasem nam w domu trenowaliśmy coś i ja umiałam Odpowiedziałam facetowi, poleciały fikołki, zdecydowałam: dość!

Dawid poszedł na swoje, zrobiło się pusto, przygarnęłam Wojtka. Jest z kim wyjść, polecieć na wakacje, nikt nie ma do nikogo pretensji. Od czasu do czasu kolacja ze znajomym, on wychodzi zadowolony, ja mam spokój.

Dawid nie rozumiał czemu nie żyjemy razem jak kiedyś? A po co? Jesteśmy dorośli, każdy ma swoje życie. Popatrzcie na mojego brata trzydzieści lat razem z żoną, inni ludzie zrośnięci w jedno, mówią, myślą tak samo, jak moi rodzice. Ja tak nie potrafię. Po co udawać, że jestem szczęśliwa mężatka?

Z Wojtkiem mi dobrze.

No, mój draniu pogilgotałam zaspanego kota. Ostrzegałam, że jak nie przestaniesz znaczyć, to cenny atrybut stracisz.

Dziewczyny wyszły zamyślone, szczególnie Nadia.

Ale Nadia nie umiała być jak ja. Miesiąc później już chwaliła się nowym adoratorem, dostawała okazałe bukiety do biura.

Cicho z Tereską się uśmiechałyśmy.

Jak tam twój Józek, jak łapka?

Dobrze, Werka, coś się na spacerze nadziało, ale wszystko zagoiło się jak u psa. Wnuki przyjeżdżały, mówią: babciu, zgłoś Józka na wystawę! Żartują, a nam dobrze jak jest, bez wystaw Patrzę, u Nadii też się układa.

No, Tereska, jeden pieska, druga facetów

Taaa kto co lubi. Może teraz jej się poszczęści?

Oby

O czym tam szepczecie?

O tobie, Nadia. Trzymamy kciuki, serio.

Dziewczyny, wiem jak to wygląda, ale nie umiem być sama, naprawdę.

I wiesz co? Każdy żyje po swojemu nie tłumacz się zawsze.

Gdy wychodziłam na parking, dogoniła mnie Nadia.

Wera jakby co, powiesz mi coś o kotach? Lepiej mieć kota czy kotkę?

No, idź, idź, czekają na ciebie Jeśli co, zobaczymy uśmiechnęłam się.

Tak tylko na wszelki wypadek.