– No, i jaka wyniosła stała się ta wasza Ania! Mówią, że pieniądze psują ludzi! – Nie rozumiałam, o …

Ależ dumna się z tej naszej Bronki zrobiła! Co to znaczy, że pieniądze ludziom rozum odbierają! Zupełnie nie rozumiałam, o co chodzi, ani czym takiego ich uraziłam.

Kiedyś moje życie wyglądało jak z obrazka. Mąż, dwójka dzieci, nawet pies Reksio czasem dawał się pogłaskać. Aż tu nagle wszystko się rozpadło jak klocki lego na podłodze. Mój ukochany wracał z pracy i wypadek. Myślałam, że się nie pozbieram. Mama prawie siłą przekonała mnie, że mam jeszcze dla kogo żyć, więc zebrałam się w sobie, wzięłam łopatę życia w ręce i poszłam pracować ile fabryka dała.

Jak dzieci podrosły, wyjechałam na saksy. Najpierw do Wrocławia, potem do Londynu bo przecież grosz zawsze się przyda. Robot mnóstwo zmianiałam, aż w końcu zaczęło się coś kręcić, a z pensji funtowej można już było wysyłać dzieciom przelewy w złotówkach. Każdego miesiąca jak w zegarku, a z czasem nawet mieszkania im kupiłam i u siebie w Poznaniu porządny remont zrobiłam ściany bielsze niż śnieg w Zakopanem! Byłam z siebie dumna. Już chciałam wracać na łono ojczyzny, ale rok temu moja historia znowu się zakręciła.

Poznałam faceta Staś się nazywa, rodem z Chorzowa, tylko już dwadzieścia lat mieszka w Londynie i herbatę zalewa mlekiem. Zaczęliśmy się spotykać, nawet polubiłam jego angielski akcent. Serce podpowiadało mi, że może coś z tego wyjdzie, ale w głowie ciągle milion wątpliwości. Staś na powrót do Polski nie był chętny a ja tęskniłam za pierogami i własnym balkonem.

W końcu wróciłam. Najpierw dzieci podtulone, potem rodzice, ale do teściów z braku czasu nie ogarnęłam wizyty. Zajęć tyle, że nawet kawy spokojnie nie wypiłam. I wtedy wpadła do mnie Ela, przyjaciółka z osiedla, co pracuje w Żabce i wie wszystko o wszystkich.

Twoja teściowa jest na ciebie strasznie obrażona! rzuciła przy kawie.

Skąd ty to masz?

A, słyszałam jak się wyżalała Grażynie spod trójki. Mówiła, że się wywyższasz i że pieniądze cię zepsuły. I że im ani grosza nie puściłaś przez tyle lat.

No, wtedy mi się zrobić przykro jak po polskiej zimie mroźno i smutno. Ja przecież sama dwoje dzieci wychowałam, i to bez niczyjej pomocy! Jeszcze teściom dawać? A ja musiałam mieć na ogórki i karnet na basen, no nie?

Po tym wszystkim to już w ogóle nie chciałam do teściów iść. Ale przełamałam się. Kupiłam w Biedronce pół koszyka jedzenia, zapakowałam, przyszłam. Najpierw rozmowa nawet miła, ale myśli o wcześniejszej plotce nie dały mi spokoju i w końcu wybuchłam:

Wiedzcie, że łatwo mi nie było przez te lata. Wszystko dla dzieci robiłam po wsparcie mogłam sobie jedynie do św. Antoniego chodzić.

My też zostaliśmy jak palec! Każdy ma dzieci, które pomagają, a my nic. Też można nas za sieroty uznać! Powinnaś wrócić i nas wspierać!

Teściowa prawie jakby mnie do tablicy wywołała. Nawet nie miałam odwagi powiedzieć, że mam faceta w Londynie. Wychodziłam od nich jak z przegranej bitwy. Co teraz zrobić? Czy ja naprawdę powinnam utrzymywać rodziców mojego świętej pamięci męża? Nie dam już rady!