Trzy lata temu rozwiodłam się z mężem – łączy nas tylko pięcioletni syn. Mąż szybko odnalazł nową, m…

Trzy lata temu rozwiodłam się z Wojciechem. Właściwie nic nas już nie łączyło poza naszym synkiem, Staśkiem. Nie zdziwiło mnie nawet, gdy zaledwie miesiąc po naszym rozstaniu Wojtek pojawił się z nową dziewczyną taka młoda, że nawet w snach wyglądała jak porcelanowa lalka z jarmarku w Kazimierzu Dolnym. Trzy miesiące temu urządzili sobie wesele gdzieś pod Warszawą.
Szczerze mówiąc, miałam to gdzieś, jakby coś ważnego wyblakło w mej pamięci. Lecz wczoraj, w tym dziwnym, niemal mglistym śnie, dziewczyna Wojtka napisała do mnie dziwną wiadomość we śnie litery przesuwały się jak tańczące świetliki nad Wisłą: „Zostawcie Wojtusia w spokoju, przestańcie dopominać się o pieniądze, bo już nic nie dostaniecie”. Zgubiłam w tej wiadomości oddech, czułam się na dachu ogromnej kamienicy na Pradze, patrząc w dół, jak chodniki zmieniają się w rzekę złotówek.
Staś ma pięć lat. Wcześniej byłam na urlopie wychowawczym, a wszystkie rachunki i zakupy pokrywał Wojtek. Teraz, kiedy śnię, pracuję na pół etatu w jakimś drobiazgowym urzędzie, a zegary zwalniają i przyspieszają, jakby ktoś nimi kręcił.
Zaraz po rozwodzie ustaliliśmy zupełnie naturalnie, jakby to była tradycja: sprzedamy nasze trzypokojowe mieszkanie na Żoliborzu, podzielimy się pieniędzmi na dwa mniejsze, jedno dla niego, jedno dla mnie i Staśka. Nawet kot, Teofil, pozostał ze mną, przemykając przez sny cicho jak kocie wspomnienie.
Wojtek płacił niezłe alimenty złotówki przesypywały się przez palce jak piasek w klepsydrze na dworcu PKP. Ale ja chciałam się usamodzielnić, chodziłam na rozmowy o pracę, siedząc w poczekalniach, gdzie okna wychodziły na podwórka pełne kasztanów. Każda złotówka od Wojtka szła na Staśka: przedszkole, kółko ceramiczne, zabawki w kształcie smoków wawelskich i kisiel malinowy na kolację. Coś brałam na rachunki za światło i gaz, bo nawet w snach trzeba płacić rachunki.
Staś zakochał się w judo, marzył o białym stroju przewiązanym jak obietnica. To, niestety, znaczyło dodatkowe złotówki.
To lato było inne: Wojtek przesłał więcej pieniędzy, pod warunkiem, że zabiorę Staśka na wakacje zabrali mnie w góry, ale góry we śnie były jak niekończące się pagórki słodkich wypieków, a my zbieraliśmy borówki prosto spod śniegu. Radość Staśka była bezgraniczna, biegał po tych stokach razem z kozicami ukrytymi za krzakami jagód.
Byłam dumna, że Wojtek, choć już nie mój, nie zapomniał o naszym dziecku. Nieraz, gdy sen ciążył jak ołów, zostawiałam Staśka u Wojtka zabierał synka do ogromnych galerii handlowych, gdzie schody ruchome prowadziły donikąd, albo na spacery nad jeziorem z łabędziami. Czasem kino, gdzie filmy płynęły jak baśnie z dawnych czasów. Ale Staś nigdy nie był w jego domu w moim śnie, drzwi tam rosły na dwanaście pięter wysokości.
To przez tą nową żonę Wojtka, Zdzisławę tak jej imię dźwięczało jak cymbałki na festynie. Kiedyś jeszcze przejmowałam się tym, teraz przechodziłam nad tym do porządku jak przez sen od śniadania do południa.
Ale ostatnio Zdzisława odważyła się zadzwonić jej głos brzmiał jak echo w pofalowanej ulicy: „Nie masz serca, twój były mąż wydaje na was wszystko!”. Ale ja już nie milczałam. Opowiedziałam wszystko Wojtkowi, a on zagotował się jak samowar. Powiedział, że ona ma się nie wtrącać w jego sprawy ani tym bardziej w pieniądze.
A jednak boję się, że ta cicha siła, którą ma Zdzisława w śnie, przekona Wojtka do zmniejszenia pieniędzy na syna. Boję się momentu, gdy będę musiała odmówić Staśkowi jego ulubionych zajęć i planów.
Mam nadzieję, wierzę jakoś przez ten senny zamęt, że Wojtek nie straci człowieczeństwa, szczerości ani tego wielkiego serca, które kiedyś sprawiło, że pokochałam go nawet jeśli teraz wydaje się mglisty, jakby trochę go ubyło, a trochę rozmył się z poranną rosą na szybie.