RÓŻNI LUDZIE Żona Igora była… dziwna. Piękna bardzo, jasnowłosa z czarnymi oczami, figurą modelk…

RÓŻNI LUDZIE

Żona Piotra była… dziwna. Piękna bardzo, to na pewno: naturalna blondynka o czarnych oczach, zgrabna, kształtna i wysoka. W łóżku prawdziwy ogień. Na początku była gorąca namiętność, nie było nawet chwili na myśli. Potem ciąża. No i ślub, jak należy.

Urodził się syn, taki sam jasnowłosy i czarnooki. Wszystko było normalnie. Pieluchy, pierwsze kroki, pierwsze słowa. A Aniela zachowywała się jak zwykła, młoda mama, czuła, zamartwiała się o dziecko, śpiewała mu do snu.

Zaczęło się zmieniać, gdy syn został nastolatkiem. Aniela nagle zainteresowała się fotografią. Cały czas coś fotografowała, zapisała się na kursy. Z aparatem nie rozstawała się ani na chwilę.

Czego ci brakuje? pytał Piotr. Pracujesz jako prawniczka, to pracuj.
Prawnikiem poprawiała Aniela beznamiętnie.
No dobrze, prawnikiem. Rodzina powinna być na pierwszym miejscu, nie wieczne bieganie nie wiadomo gdzie.

Sam nie rozumiał, co go tak irytuje. Przecież nie zaniedbywała domu. Obiad zawsze był, czysto, lekcje syna na niej, wracał z pracy, siadał na kanapie, wszystko było zgodnie z normą. Ale gryzło go to, że żona jakby gdzieś znikała, tam, gdzie on nie miał wstępu. Była, a jakby jej nie było. Nigdy nie oglądała z nim telewizji, nie komentowała ciekawych filmów. Nakarmiła i zaraz znikała.

Jesteś moją żoną czy nie? złościł się Piotr, kiedy znowu przyłapał ją przy komputerze.
Aniela wtedy milczała. Robiła się zamknięta.

Kochała też wyjeżdżać w jakieś egzotyczne kraje. Brała urlop, znikała z plecakiem i aparatem. Piotr tego nie rozumiał.
Chodźmy na działkę do znajomych, zbudowali saunę, mają świetną śliwowicę. A kiedy w końcu my zaczniemy swoją własną działkę?

Aniela odmawiała, za to namawiała go, żeby jeździł z nią. Raz spróbował. Cóż, nic ciekawego! Wszędzie obcy ludzie, mówią w dziwnym języku, jedzenie nie do przełknięcia, krajobrazy zupełnie go nie ruszały.

Od tej pory Aniela jeździła sama. Niedługo potem rzuciła pracę.
A emerytura? oburzał się Piotr. Co ty myślisz, że jesteś wielką artystką? Ty wiesz, ile trzeba pieniędzy, żeby się wybić?
Aniela milczała. Raz tylko cicho wspomniała:
Będę miała pierwszą własną wystawę.
Teraz to wszyscy mają, mruknął z przekąsem Piotr. Też mi osiągnięcie.

A jednak na otwarcie poszedł. Nic nie zrozumiał. Twarze jakieś, wcale niepiękne, pomarszczone dłonie, mewy nad Wisłą. Wszystko takie dziwne, jak sama Aniela.

Wyśmiał ją wtedy. A ona, zamiast się obrazić, kupiła Piotrowi samochód. Proszę bardzo, jesteśmy rodziną, korzystaj. Nawet prawa jazdy nie zrobiła, jemu sprezentowała. Z zarobków za swoje zdjęcia, biegała za zleceniami.

Wtedy Piotr się przestraszył. Co to za stworzenie mieszka z nim pod jednym dachem? Skąd te pieniądze? Jacyś faceci jej dają? Przecież niemożliwe zarobić na takie fanaberie fotografią. Zdradza? Nawet jeśli nie teraz, to na pewno zacznie.

Próbował ją nawet nauczyć rozumu lekko, dał jej policzek. Złapała wtedy za kuchenny nóż, zamachnęła się dwa szwy na brzuchu. Dobrze, że nie trafiła mocniej, wariatka. Potem przepraszała. Ale od tego czasu już nie pozwalał sobie na podnoszenie ręki.

Koty kochała przeogromnie. Wszystkim pomagała, do domu znosiła, leczyła, szukała im nowych właścicieli. U nich w domu zawsze dwa kociaki mieszkały. Miłe, czułe, ale przecież nie ludzie! Jak można kochać zwierzęta mocniej niż męża?

Pewnego razu zdechł jej kot, nie udało się uratować, umarł jej na rękach w klinice. Rozpacz Anieli ciągnęła się dniami: płakała, piła koniak, obwiniała siebie. Piotr w końcu nie wytrzymał, rzucił w złości:
Jeszcze pożegnaj się z karaluchami!

Uderzył się napotykając jej ciężki wzrok, zamilkł, i wyszedł. Niech robi, co chce.

Znajomi współczuli mu, przyjaciółki Anieli stały po jego stronie. Wszyscy powtarzali, że Aniela całkiem zgłupiała, straciła głowę. Wtedy Piotr zaczął szukać pocieszenia u sąsiadki, Doroty, przy okazji przyjaciółki Anieli z dzieciństwa. Dorota była dużo prostsza, zrozumiała. Pracowała jako ekspedientka, do sztuki jej nie ciągnęło, zawsze gotowa na seks i pogaduchy. Piła sporo, ale co tam, przecież się z nią nie ożeni…

Czekał, aż Aniela się domyśli, wybuchnie, urządzi scenę zazdrości, pobije talerze. Wtedy by jej powiedział: A ty? Gdzie ty się ciągle wałęsasz? Później by sobie przebaczyli nawzajem, wszystko by się naprawiło. Z Dorotą mógłby zerwać.

Ale Aniela tylko milczała. Patrzyła na niego źle. W łóżku także się rozjechało. Cała się napinała, gdy tylko próbował ją przytulić. Przeniosła się do osobnego pokoju.

Syn już dorósł, skończył uniwersytet. Cały w matkę: czarne oczy, jasne włosy, dziwaczny.
Kiedy wnuki? pytał z nadzieją Piotr.
Staszek tylko się śmiał, że najpierw chce coś w życiu osiągnąć i znaleźć prawdziwą miłość, dopiero potem będą wnuki. Obcy, niezrozumiały. Matczyna krew. Z Anielą mieli zawsze pełną harmonię, dogadywali się bez słów. Piotr czuł się obcy, przerażał go ten czarny wzrok, którego nie dało się rozszyfrować. Coraz częściej chodził szukać ukojenia u Doroty.

A potem Aniela się dowiedziała. Ktoś z sąsiadów powiedział. Piotr wcale się nie krył. Wrócił któregoś dnia, a żona siedzi przy stole, pali papierosa. I szeptem:
Idź stąd! Wynoś się z domu!

A oczy ma czarne, straszne, otoczone cieniami pod powiekami.

Piotr odszedł do Doroty. Czekał, aż żona go zawoła, zadzwoni. Po tygodniu dostał na WhatsApp krótką wiadomość, żeby pogadać. Ucieszył się, wykąpał, wypsikał najlepszym perfumem. A Aniela, od progu:
Jutro idziemy składać papiery o rozwód.

A potem wszystko jak we śnie. Rozwód, podpisy, jakieś papiery, z mieszkania się zrzekł i tak dostała od rodziców…

I co dalej, będziesz żyć jako rozwódka? zapytał ze złością, wychodząc z Urzędu Stanu Cywilnego. Chciał jeszcze dodać Kto cię zechce?, ale się powstrzymał.

Aniela się uśmiechnęła. Pierwszy raz od lat szczerze i szeroko, akurat do niego:
Do Gdańska pojadę. Dostałam tam poważny projekt.

Przynajmniej mieszkania nie sprzedawaj poprosił bez sensu. Gdzie wrócisz?

Nie wrócę odpowiedziała spokojnie, już była byłą żoną. Wiesz, od dawna kocham innego człowieka. On też jest fotografem, z Gdańska, jest z nim niesamowicie ciekawie. Ale myślałam: jestem mężatką, zdrada obrzydza, a rozwodzić się przecież nie ma po co. Po prostu my jesteśmy różni. Przez to się nie rozwodzą, prawda? Albo może się rozwodzą?

Nie rozwodzą się… potwierdził Piotr.

A jednak się rozwiedli roześmiała się Aniela. Najpierw się wściekałam, jak się o Dorocie dowiedziałam. Potem pomyślałam: wszystko na lepsze. Będę szczęśliwa, i ty też. Ożeń się z nią, niech wam się darzy.

I odeszła.

Ja się nie ożenię… rzucił Piotr za jej plecami.

Ale Aniela już tego nie usłyszała.

Od tamtego czasu nie było od niej żadnych wieści. Tylko raz w roku lakoniczny SMS na WhatsApp: Sto lat! Zdrowia i szczęścia! Dziękuję za syna.