Jestem emerytką – kiedy sprzedawałam obwarzanki na moim codziennym rogu, próbowali mnie oszukać

Dzisiaj znowu siedziałam przy moim straganie z obwarzankami, na rogu, gdzie od lat codziennie się ustawiam. Niby zwyczajny poranek w Warszawie. Właśnie wyciągałam nowe, gorące obwarzanki z pieca, gdy podeszło do mnie dwóch mężczyzn. Elegancko ubrani, krawaty, teczka ze skóry, wyglądali jak jacyś urzędnicy z poważnej instytucji. Od razu poczułam, że z nimi coś nie gra takie oko mają ci ważniacy.

Dzień dobry, proszę pani odezwał się jeden i uśmiechnął się tym swoim handlarskim uśmieszkiem, takim, co to po nim czuć, że coś majstruje. Czy to pani prowadzi ten stragan?

Ja, kochaniutki. A może obwarzanka na ciepło spróbujecie? Prosto z pieca, jeszcze pachną masłem.

Nie, nie po to tu jesteśmy. Pani stragan znajduje się w strefie wysokiego ruchu handlowego, trzeba uregulować dokumenty.

Tu już zapaliła mi się czerwona lampka, ale postanowiłam udawać naiwną staruszkę.

Oj, synku, uregulować Ja nawet cukru we krwi nie umiem uregulować. Cukrzyca, nadciśnienie, a ostatnio lekarz twierdzi, że mam cholesterol jak Pałac Kultury wysoko. Macie może cholesterol? Bo ja mam i mogę wam opowiedzieć, co mi przypisali za lekarstwa

Proszę pani, wystarczy tylko podpisać próbował mi przerwać drugi.

Oj, nieładnie tak przerywać starszej kobiecie. Bo wiecie, od tych leków puchnę jak balon pod cyrkiem. A córka moja biedna się rozwodzi jej mąż to łobuz jakich mało, zupełnie jak mój pierwszy świętej pamięci mąż, choć za życia tego się nie zapomina

Ten drugi już się niecierpliwił, wyciągnął jakieś dokumenty.

Proszę pani, chodzi o mandat pięć tysięcy złotych i

Pięć tysięcy?! Kochane dzieci, ja ledwo na czynsz zbieram. Wiecie, ile teraz gaz kosztuje? A prąd? Wnuczek mój, najmłodszy ten, co marzy, żeby być weterynarzem, choć jeszcze chodzi do podstawówki mówi: Babciu, nie grzej tak często bojlera. Ale co ja zrobię, stare kości bez ciepłej wody bolą!

Prosimy, niech pani nas wysłucha

Nie, wy mnie posłuchajcie. Wiecie, jak to jest sprzedawać obwarzanki w wieku sześćdziesięciu ośmiu lat? Emerytura starcza tylko na lekarstwa. Mam artretyzm kolana, ręce, szyja. Często w nocy nie śpię z bólu, a przecież jestem tu codziennie deszcz, śnieg, upał. Jak mnie zabraknie, nie mam za co jeść. A wy mi z pięcioma tysiącami? Lepiej, żebym tu padła, będziecie mieć większy problem.

Popatrzyli po sobie, pot im po czołach leciał.

To może da się rozłożyć na raty

Raty? Ja już mam raty w banku, w aptece, u pani Stasi ze sklepu. Nawet sąsiadce za tego jednego zęba wciąż wiszę. Wiecie, ile kosztuje ząb? Trzy tysiące złotych! I to u państwowego dentysty!

Pierwszy już chował te swoje papiery.

Ale poczekajcie, ja nie skończyłam. Siostra moja jest na dializie wiecie, co to znaczy? Trzy razy w tygodniu po cztery godziny na maszynie. Tortura. Ubezpieczenie nie pokrywa wszystkiego. Zbieramy się wszyscy, kto ile może, a ja z obwarzanków sto złotych miesięcznie dla niej odkładam. I teraz mandat? Za co? Ja wszystkie dokumenty mam pozwolenie z urzędu miasta, zarejestrowana działalność, podatki płacę co prawda małe, bo i zarobek niewielki. Nawet legitymację mam. Chcecie zobaczyć?

Wyjęłam z portmonetki cały stos papierów.

Proszę, pozwolenie ważne do przyszłego roku. Podpisane, podbite. A wy z jakiego wydziału jesteście?

Zaczęli się wycofywać.

Nie powiedzieliście? Ciekawe Bo ja może i emerytka, ale głupia nie jestem. Zanim zaczęłam sprzedawać obwarzanki, pracowałam trzydzieści pięć lat w urzędzie miasta właśnie w wydziale pozwoleń. Wiem, kto o co może poprosić, i żaden prawdziwy inspektor nie przyjdzie w za krótkim garniturze i nigdy nie prosi o pieniądze do ręki bez paragonu.

I jeszcze coś na rogu jest kamera. A mój zięć jest policjantem. To on mi załatwił to miejsce jest tu bezpiecznie. Chcecie, żebym do niego zadzwoniła? To tylko trzy ulice stąd.

Prawie zaczęli uciekać.

Przepraszamy, zaszło nieporozumienie

Weźcie obwarzanki na drogę zawołałam za nimi żebyście wiedzieli, że nie jestem pamiętliwa!

Moja stała klientka, pani Zosia, aż łzy ze śmiechu miała w oczach.

Pół godziny ich tu trzymałaś i gadałaś bzdury!

A pół było zmyślone. Nie mam cukrzycy, córka szczęśliwa, siostra zdrowa. Ale ci krętacze myślą, że jeśli jesteś starsza i biedna, to głupia.

A zięć policjant?

To akurat prawda. I kamera też. I dokumenty wszystko się zgadza. Bo co innego być biednym, a co innego głupim. Sprzedaję obwarzanki, bo emerytura to kpina, ale liczyć i myśleć umiem lepiej niż niejedna szycha.

Dołożyłam klientce zwykły obwarzanek z dodatkową porcją cukru i wróciłam do pracy.

Ciekawe, co ty sądzisz czy bieda rzeczywiście czyni człowieka bezbronnym, czy może jednak życiowe doświadczenie i spryt warte są więcej niż niejedne papiery i tytuły?