— Babciu Alu! — zawołał Mateusz. — Kto pozwolił trzymać wilka na wsi?

Babciu Alu! zawołał Mateusz. Kto ci pozwolił trzymać wilka w naszej wsi?!

Ala Stefańska rozpłakała się gorzko, widząc zniszczony płot. Już tyle razy podcinała go deskami i łatała spróchniałe słupki, licząc, że przetrzyma jeszcze trochę, aż uzbiera odpowiednią sumę ze swojej skromnej emerytury. Ale nie udało się! Płot padł.

Od dziesięciu lat babcia Ala radziła sobie sama w gospodarstwie odkąd jej ukochany mąż, Piotr Andrzejewski, odszedł na tamten świat. Piotrek był złotą rączką. Kiedy żył, Ala nie martwiła się o nic. Piotr był prawdziwym mistrzem stolarz, cieśla, majster od wszystkiego.

Robił wszystko własnoręcznie, nikogo nie trzeba było wołać do pomocy. Cała wieś szanowała go za uczynność i pracowitość. Przeżyli razem szczęśliwie 40 lat, zabrakło im tylko jednego dnia do rocznicy. Zadbany dom, dorodne plony, zadbane zwierzaki to efekt ich wspólnej pracy.

Mieli jedynego syna Jerzego, oczko w głowie. Jerzyk od małego był nauczony do roboty, nie trzeba go było przymuszać do pomocy. Gdy mama wracała z pola wyczerpana, syn już przynosił drewno, nosił wodę, rozpalał piec i poił zwierzęta.

Piotr wracał z pracy, mył ręce i wychodził na ganek zapalić papierosa, kiedy żona szykowała kolację. Wieczorami cała rodzina jadła razem, dzielili się nowinami z dnia. Było im dobrze.

Czas płynął, zostawiając po sobie tylko wspomnienia. Jerzy dorósł i wyfrunął z gniazda, pojechał do wielkiego miasta, skończył studia, ożenił się z warszawianką Ludką. Osiadł z żoną w stolicy. Na początku wpadał odwiedzić rodziców w wakacje, potem żona przekonała go, by wypoczywać za granicą i tak rok w rok. Piotr Andrzejewski złościł się na syna, nie rozumiał jego wyborów.

Jak on się mógł tak zmęczyć? Pewnie Luda mu w głowie pomieszała. Po co mu te podróże?

Ojciec tęsknił, matka się smuciła. Co mieli zrobić? Żyli i czekali choć na wiadomość od syna. Aż pewnego dnia Piotr rozchorował się poważnie. Przestał jeść, słabł w oczach. Lekarze przepisali leki, ale w końcu wypuścili go do domu na ostatnie dni. Na wiosnę, gdy w lesie śpiewały słowiki, Piotr odszedł.

Jerzy przyjechał na pogrzeb, płakał gorzko, wyrzucał sobie, że nie zdążył zobaczyć ojca żywego. Spędził tydzień w rodzinnym domu, a potem wrócił do Warszawy. Przez ostatnią dekadę napisał do matki raptem trzy listy. A Ala została sama. Krowę i owce sprzedała sąsiadom.

Bo i po co jej zwierzyna? Krowa długo stała pod oknem, słuchając jak stara gospodyni gorzko szlocha. Ala chowała się w najdalszym pokoju, zasłaniała uszy i płakała.

Bez męskiej ręki wszystko w gospodarstwie zaczęło się sypać. Dach przeciekał, spróchniałe deski w ganku się łamały, do piwnicy wdzierała się woda Babcia Ala starała się, jak mogła. Z emerytury odkładała grosz na fachowców, czasem próbowała sama w końcu urodziła się i wychowała na wsi.

Tak żyła, ledwo wiążąc koniec z końcem, gdy zdarzyło się kolejne nieszczęście. U Ali Stefańskiej gwałtownie pogorszył się wzrok, choć nigdy wcześniej nie miała z tym problemów. Poszła do sklepu na rogu ledwo rozczytała ceny na produktach. Po kilku miesiącach już prawie nie widziała szyldu sklepu.

Przyjechała pielęgniarka, obejrzała ją i kazała jechać na badania do szpitala.

Pani Alu, chce pani oślepnąć? Zrobią pani operację, odzyska pani wzrok!

Ale babcia bała się operacji i odmówiła. Przez rok straciła wzrok prawie całkowicie. Ale nie przejmowała się tym zbytnio.

Po co mi to światło? Telewizora nie oglądam, tylko słucham. Spiker czyta wiadomości, wszystko rozumiem. A po domu chodzę na pamięć.

Ale czasem niepokoiło ją jedno. We wsi pojawiło się więcej nieuczciwych ludzi. Złodzieje wpadali do opuszczonych domów, rabowali, co popadnie. Babcia Ala bała się, że nie ma prawdziwego psa, który odstraszyłby intruzów groźnym szczekaniem i posturą.

Zapytała miejscowego myśliwego, Szymona:

Szymku, nie masz gdzieś szczeniaka od owczarka? Choćby najmniejszego, sama go wychowam

Szymon spojrzał na babcię z zaciekawieniem:

Babciu Alu, po co ci owczarek? To pies dla lasu. Mogę załatwić ci rasowego psa z miasta.

Taki to chyba będzie kosztował fortunę

Nie większą niż ludzkie życie, babciu!

No to bierz i przywoź.

Ala przeliczyła oszczędności i uznała, że wystarczy jej na dobrego psa. Ale Szymon, z natury niekonsekwentny, stale odkładał obietnicę. Babcia zrzędziła na niego, lecz w duszy mu współczuła. Smutny człowiek, bez rodziny, bez dzieci, największa przyjaciółka flaszka.

Szymon, rówieśnik jej syna Jerzego, został na wsi, nie potrafił zaaklimatyzować się w mieście. Jego pasją było polowanie. Potrafił zniknąć w lesie na kilka dni.

Po sezonie myślistwa łatał budżet, zarabiając u sąsiadek kopał ogródki, naprawiał płoty, reperował maszyny. Wszystkie zarobione pieniądze od babć szły na picie.

Po każdej libacji Szymon szedł do lasu napuchnięty, rozbity, pełen wyrzutów. Po kilku dniach wracał z koszem grzybów, jagód, ryb i szyszek. Sprzedawał to za grosze, byleby mieć na następną flaszkę. Pomagał babci Ali za opłatą. Teraz, gdy płot się zawalił, znów musiała do niego się zwrócić.

Psa muszę odłożyć na później westchnęła Ala Stefańska. Na płot muszę zapłacić Szymonowi, a pieniędzy u mnie mało.

Szymon przyszedł z plecakiem pełnym narzędzi, a w środku coś się ruszało. Uśmiechnął się i zawołał babcię.

Babciu, zobacz, co ci przyniosłem. Otworzył plecak.

Staruszka podeszła i wymacała puchatą główkę.

Szymku, naprawdę szczeniaka mi przyniosłeś?

Najlepszego z najlepszych. Rasowy owczarek!

Szczeniak zapiszczał, próbując się wydostać. Ala zaczęła się niepokoić.

Ale ja nie uzbieram! Mam tylko na płot!

Przecież nie będę go cofał, babciu Alu! odparł Szymon. Wiesz, ile tysięcy zapłaciłem za tego psa?

Co mogła zrobić? Poszła do sklepu, gdzie sprzedawczyni pożyczyła jej pięć butelek wyborowej na zeszyt i wpisała nazwisko babci do książki z długami.

Do wieczora Szymon zrobił płot. Babcia Ala nakarmiła go po gospodarsku, postawiła kieliszek. Rozweselony, zaczął na głos rozmyślać, wskazując na szczeniaka, który spał pod piecem.

Musisz go karmić dwa razy dziennie. Kup mu wytrzymały łańcuch, będzie silny. Znam się na psach.

I tak w domu Ali zamieszkał nowy lokator Burek. Babcia zakochała się w nim, a ten odwzajemniał się oddaniem. Za każdym razem, gdy Ala wychodziła go nakarmić, podskakiwał radośnie, gotów polizać jej twarz. Jedno tylko ją martwiło pies wyrósł olbrzymi, ale nie nauczył się szczekać. To zasmucało Alę Stefańską.

Oj, Szymku! Oszukańcu! Zmarnowałeś mi dobrego psa…

Ale co mogła zrobić? Wyrzucić taką dobrą duszę? Nie trzeba mu było nawet szczekać. Sąsiednie psy nie odważyły się nawet na niego ujadać, Burek w trzy miesiące dorósł babci do pasa.

Pewnego dnia do wsi wpadł Mateusz, miejscowy myśliwy, po sól, zapałki i jedzenie. Zbliżał się zimowy sezon polowań, kiedy faceci żyli tygodniami w lasach. Przechodząc koło domu Ali Stefańskiej, znieruchomiał na widok Burka.

Babciu Alu! zawołał Mateusz. Kto ci pozwolił trzymać wilka w naszej wsi?!

Ala przestraszona aż przyłożyła rękę do serca.

O Boże! Jakaż ja głupia! Szymon mnie oszukał! Mówił, że to owczarek…

Mateusz radzi jej poważnie:

Babciu, trzeba go wypuścić do lasu. Bo będzie nieszczęście.

Oczy babci pełne łez. Jak trudno rozstać się z Burkiem! Taki dobry, łagodny… choć wilk. Ostatnio jednak coraz bardziej się niepokoił, szarpał łańcuch, rwał się na wolność. Ludzie ze wsi patrzyli z obawą. Nie było wyboru.

Mateusz zabrał wilka do lasu. Burek pomachał ogonem i zniknął wśród drzew. Nigdy już go nie widziano.

Ala tęskniła za swoim pupilem, złościła się na podstępnego Szymona. A Szymon sam sobie wyrzucał, bo miał dobre zamiary. Dawno temu, wędrując po lesie, natrafił na tropy niedźwiedzia. W oddali usłyszał skomlenie. Już chciał odejść, bo gdzie młode niedźwiedzie, tam i matka. Ale dźwięk był inny.

Odsunął krzaki i zobaczył norę. Obok leżała martwa wilczyca, wokół ona i jej zagryzione dzieciaki. Widocznie niedźwiedź napadł na legowisko. Przeżył tylko jeden maluch, schowany w norce.

Szymonowi zrobiło się żal sieroty. Zabrawszy go ze sobą, postanowił podrzucić babci Ali, żeby się nim zaopiekowała. Myślał, że jak podrośnie, sam wróci do lasu, a przez ten czas znajdzie dla niej porządnego psa. Ale Mateusz wszystko popsuł.

Szymon przez kilka dni krążył wokół jej domu, nie mając odwagi wejść. Zima szalała. Ala paliła w piecu, żeby nie zmarznąć w nocy.

Nagle ktoś zapukał. Babcia pospiesznie otworzyła drzwi. Na progu stał mężczyzna.

Dobry wieczór, babciu. Można przenocować? Szłem do sąsiedniej wsi, ale się zgubiłem.

Jak się nazywasz, kochanieńki? Słabo widzę…

Borys.

Ala zmarszczyła brwi.

Chyba nie ma u nas żadnego Borysa?

Dopiero kupiłem dom, babciu. Chciałem obejrzeć, ale auto utknęło. Musiałem iść pieszo, a tu taka śnieżyca!

To kupiłeś chałupę po świętym Danilewiczu?

Właśnie tak.

Babcia zaprosiła nieznajomego do środka, nastawiła wodę na herbatę. Nie zauważyła, jak chciwie przyglądał się kredensowi, gdzie wiejskie gospodynie zwykle trzymają pieniądze i kosztowności.

Kiedy babcia krzątała się przy kuchni, gość zaczął grzebać w kredensie. Ala usłyszała skrzypienie drzwiczek.

Co tam robisz, Borysie?

Była reforma pieniężna! Pomagam ci pozbyć się starych pieniędzy!

Babcia zmarszczyła się.

Kłamiesz. Żadnej reformy nie było! Kim jesteś?!

Mężczyzna wyszarpnął nóż i przyłożył jej do gardła.

Cicho, babo. Wyciągaj pieniądze, złoto, jedzenie!

Ala skamieniała z przerażenia. Przed sobą miała bandytę ukrywającego się przed policją. Jej los był przesądzony…

Nagle drzwi się rozwarły. Wpadł olbrzymi wilk i rzucił się na oprycha. Ten wrzasnął, ale szalik uratował go przed ugryzieniem. Wyciągnął nóż i dźgnął wilka w łopatkę. Burek odskoczył, a złodziej to wykorzystał, by uciec.

Akcja była pod domem. W tej chwili nadchodził Szymon, gotów przeprosić. Przed furtką zobaczył mężczyznę z nożem, który uciekał, przeklinając pod nosem. Szymon wbiegł do Ali a tam na podłodze leżał zakrwawiony Burek. Szymon zrozumiał wszystko i pognał do dzielnicowego.

Złodzieja złapano. Skazano go na kolejny wyrok.

A Burek został bohaterem wsi. Ludzie przynosili mu jedzenie, machali do niego. Wilka już nie przywiązywano, był wolny. Ale zawsze wracał do babci Ali, przychodził z Szymonem po ich łowieckich wyprawach.

Pewnego dnia przy jej domu pojawił się czarny SUV. Na podwórku ktoś rąbał drewno. To był Jerzy, syn Ali. Na widok starego znajomego rozłożył ramiona.

Wieczorem wszyscy siedzieli przy stole, a Ala promieniała. Jerzy przekonał ją, żeby pojechała do miasta na operację i odzyskała wzrok.

Jak trzeba westchnęła babcia. W lecie wnuk ma przyjechać, chcę go zobaczyć. Szymonie, popilnuj domu i Burka, dobrze?

Szymon pokiwał głową. Burek ułożył się przy piecu, zadowolony położył łeb na łapach. Jego miejsce było tu z przyjaciółmi.

No i tak to się u nas działo. Jeśli chcesz jeszcze posłuchać wiejskich historii, wpadaj na stronę, zostaw komentarz i kliknij lajka!