Zagubiony list do Świętego Mikołaja – Opowieść o chłopcu z brązowym płaszczem i cichej magii rodzinnych świąt w zimowej Polsce

Dziennik, 14 grudnia

Wracałem dziś z pracy przez zasypane śniegiem ulice Warszawy. Pod nogami skrzypiał śnieg, a w głowie pojawiły się obrazy z dzieciństwa zjazdy na tornistrze z górek, bitwy na śnieżki, a nawet lizanie lodowych sopli na szkolnym podwórku. To były naprawdę złote czasy…

Nagle usłyszałem płacz dziecka. Rozejrzałem się i dostrzegłem na ławce chłopca w brązowym płaszczyku i szarej czapce. Płakał głośno, rozmazując łzy po policzkach.

Podszedłem do niego.
Chłopcze, zgubiłeś się? Czemu płaczesz?
Zgubiłem list… Niosłem w kieszeni, spojrzałem, a już go nie było rozszlochał się jeszcze bardziej.
No już nie płacz, poszukamy razem. Co to za list? Mama kazała zanieść na pocztę?
Sam napisałem do Świętego Mikołaja Mama nie wie
Ojej, wielka szkoda ale spokojnie, napiszesz nowy
Nie zdąży już przyjść na czas
Wiesz co, biegnij już do domu, bo się ściemnia, a ja poszukam listu. Umowa?
Dobrze A czy pan naprawdę wyśle, jeśli pan znajdzie?
Oczywiście! Obiecuję! Święty Mikołaj wszystko wie, co piszą do niego dzieci. Nawet jeśli nie znajdę, to i tak spełni twoje marzenie

Chłopiec otarł łzy rękawem i pobiegł do domu. Biedak tyle się napisał, a tu taka wpadka

Uśmiechnąłem się, wspominając, jak sam znajdowałem prezenty pod choinką i byłem pewien, że to Mikołaj przeczytał mój list. Jak dawno to było Mój syn, Antoś, już niedługo zacznie pisać własne listy do Mikołaja, na razie skończył cztery lata i jeszcze nie potrafi.

Szukałem wzrokiem pod nogami, ale śladów listu nie było. Szkoda mi było tego chłopca co sobie wymarzył, czego się spodziewał

Nagle zobaczyłem róg koperty wystającej spod śniegu. Wyciągnąłem ją ostrożnie. Jest! Mokra, delikatnie wsunąłem ją do torby, żeby się nie podarła.

W domu żona Basia gotowała kolację, a syn Antoś bawił się na dywanie samochodzikami. Kocham moją rodzinę i zawsze wracam do tego ciepła z radością.

Basiu, wyobraź sobie idę dziś z pracy i widzę na ławce chłopca, może z osiem lat, płacze strasznie, zgubił list do Mikołaja. Znalazłem go. Chodź, zobaczymy, co napisał

Wyjąłem z kieszeni kopertę. Dziecięcym pismem: Do Świętego Mikołaja, od Janka Nowickiego.

No co, sprawdzimy, o co prosił?
Sprawdźmy. I tak ten list by nie trafił dalej niż do sortowni.

Delikatnie otworzyłem kopertę i wyjąłem kartkę zeszytową w kratkę. Przeczytałem na głos:

Drogi Święty Mikołaju! Pisze do Ciebie Janek Nowicki, ul. Warszawska 22. Mam dziewięć lat, chodzę do trzeciej klasy, lubię grać w piłkę i biegać z kolegami.

Mieszkam z mamą Martą i babcią Haliną. Niedawno przeprowadziliśmy się do starego domku, w którym mogliśmy zamieszkać dzięki życzliwym ludziom.

Kiedyś mieszkaliśmy z tatą w innym mieście. Tata pił wódkę i bił mamę. Często i mnie się dostawało. Mama i babcia to mama taty płakały ze mną. Było nam bardzo źle z tatą. Uciekliśmy i wzięliśmy babcię.

Święty Mikołaju, proszę Cię, pomóż mamie znaleźć nową pracę. Myje podłogi, ale nie powinna się schylać, bo boli ją kręgosłup. I jeszcze proszę, podaruj mamie nową sukienkę, bo jej stara już się podarła. Mama jest wysoka, szczupła, bardzo ładna!

Babci proszę przywieź lekarstwa na bolące kolana. Trudno jej chodzić, choć nie jest taka stara. Marzy też o ciepłym, grubym szlafroku, bo marznie. Babcia jest drobna, chudziutka.

A ja marzę o pięknej choince z lampkami i kolorowymi ozdobami. Mama kiedyś ją stawiała i mieliśmy święto. Dopóki tata się nie napił i nie przewrócił choinki

Bardzo czekam na Ciebie, Mikołaju.
Janek Nowicki.

Gdy skończyłem czytać, spojrzałem na Basię miała łzy w oczach.
Boże, jakie to wzruszające Biedny chłopiec Uciekli od pijaka, teraz nie starcza na nic… A jaka mądra, dobra prośba! Dzieci rzadko dzisiaj proszą o coś dla innych, a on tylko choinkę dla siebie.
Oj, biedni musieli mieć z ojcem I babcię z sobą zabrali. Dobre ludzie. Wiesz co, może spełnimy to marzenie, Basiu? Co o tym sądzisz?
To byłoby piękne, Krzysztofie. Sama dorastałam w takiej rodzinie, wiesz jak to jest, ojciec na nas wrzeszczał pijany Szkoda tylko, że mama nie miała odwagi odejść, póki nie umarł, nie zaznałyśmy spokoju.

W pracy szukają właśnie recepcjonistki, mogę zaproponować pani Marcie. Pensja przyzwoita, nie trzeba myć podłóg przypomniałem sobie.
Pożyczmy od Kowalskich stroje Mikołaja i Aniołka, pójdziemy do Janka? Niech uwierzy w cuda Zrobimy święto!
Kupię leki na artrozę dla babci, te, co lekarz przepisał mojej mamie. Szlafrok gruby znajdę, nową sukienkę dla mamy wygląda na mój rozmiar, nie za drogo, a ładnie, teraz przed świętami są wyprzedaże.

Mamy oszczędności. Czemu nie zrobić czegoś dobrego, Krzysztof?
Jasne! Jesteś taka dobra, Basieńko.

Objąłem żonę. To szczęście, kiedy w rodzinie rozumiemy się bez słów.

Następnego dnia Basia kupiła prostą, ale ładną, butelkowozieloną sukienkę, cieplutki szlafrok w kolorze pudrowego różu, leki dla babci, paczkę słodyczy, pomarańcze i piękne bombki. Ja dołożyłem tani nowy smartfon raczej Janek swojego nie ma.

Dogadaliśmy się ze znajomymi, pożyczyli stroje św. Mikołaja i Aniołka. Kupiłem też niewielką, żywą choinkę nawet dla siebie wziąłem jedną.

Przebraliśmy się, wsadziliśmy prezenty do wielkiego worka, który był przy strojach, zapakowałem choinkę do bagażnika i pojechaliśmy pod adres z listu. Antosia zostawiliśmy u teściowej.

Domek stary, krzywy płotek. W oknie światło są w domu.

Wziąłem choinkę, Basia wór z prezentami, cicho weszliśmy na podwórko i zapukaliśmy.

Kto tam? otworzyła wysoka, jasnowłosa kobieta około trzydziestki, pewnie pani Marta.
Spojrzała na nas, zdezorientowana.
My nie zamawialiśmy Mikołaja Pewnie pomyłka
Czy mieszka tu Janek Nowicki?
Tak, to mój syn

Mamo, kto tam? dobiegł dziecięcy głos. Z pokoju wybiegł chłopak w dresie i sweterku.
Ojej Święty Mikołaj!

Witaj, Janku! Otrzymałem twój list i oto jesteśmy z Aniołkiem! Przyjmijcie gości!
Mamo! On dostał mój list! Ten pan znalazł i wysłał, obiecał! Ale fajnie! Chodźcie! wołał uradowany chłopiec.

Pani Marta uśmiechnęła się i wpuściła nas do środka. Z pokoju wyszła drobna babcia. Gdy Janek zobaczył choinkę, oczy mu się aż zaświeciły.

To dla nas? Jaka piękna Pachnie świętami.
Tak, Janku, u każdego dziecka powinna być choinka. Ozdoby do powieszenia, lampki. A jeszcze coś przygotowałem Ale musisz coś opowiedzieć lub zaśpiewać, tak u nas u Mikołajów jest

Próbowałem mówić niskim głosem, jak wyobrażam sobie Mikołaja.

Janek speszony, stał bez słowa. Patrzył z zachwytem na czerwony strój i białą brodę.

Wiem, że jesteś dobrym dzieckiem, śpiewały o tobie wróble. Kochasz mamę i babcię, pomagasz im, dobrze się uczysz.

Przynieśliśmy prezenty, które prosiłeś w liście. Wyciągaj z worka

Spojrzał na mamę, ta uśmiechnęła się zachęcająco.
Wyjął szlafrok, pięknie zapakowany z czerwoną wstążką.
Babciu, to dla ciebie! Pisałem w liście!
Dla mnie? Naprawdę rozczuliła się babcia, otuliła szlafrokiem, w sam raz.

Dziękuję, Mikołaju i aniele! Nigdy nie miałam takiego szepnęła, wzruszona.
Janek wręczył mamie sukienkę i lekarstwa babci. Oglądały wszystko z niedowierzaniem, zaskoczone.

Potem wyciągnął wielką paczkę słodyczy, pomarańczy i telefon w pudełku.
Dla mnie? Telefon? Mój własny? Super Mikołaju, dziękuję! Wiedziałem, wierzyłem, że istniejesz wykrzyknął przez łzy radości.

Dużo zdrowia i szczęścia twojej rodzinie! A my już musimy Pożegnaliśmy się. Janek rozpakowywał telefon.

Mama i babcia wyszły za nami na korytarz.
Proszę, powiedzcie kim jesteście? Skąd znacie Janka?
Znalazłem jego list i razem z żoną chcieliśmy sprawić mu radość. Przyjmijcie te prezenty od serca. Macie cudownego syna.
Tutaj jest list i wizytówka, proszę zadzwonić szukamy recepcjonistki, to praca w sam raz dla pani, jeśli pani się zainteresuje.

Dziękuję bardzo To niespodziewane Janek jest wniebowzięty, czekał na cud i się stał dzięki wam

Wracaliśmy z Basią w milczeniu, ale serca nasze były przepełnione radością, że mogliśmy podarować prawdziwą magię i święta temu chłopcu i jego rodzinie.

Czasami dawanie prezentów daje więcej szczęścia, niż dostawanie, szczególnie, gdy widzi się autentyczną, niepowtarzalną radość w oczach dziecka. Ani przez chwilę nie żal było wydanych złotówek. Pieniądze zawsze się zarobi, ale emocji, takich chwil nikt nam już nie odbierze.