Podbiegający kelner zaproponował zabrać kotka, ale potężny dwumetrowy mężczyzna podniósł płaczącego puszystego malucha i posadził na sąsiednim krześle: — Talerz dla mojego kociego przyjaciela! I najlepsze mięso! — Załóżmy coś zadziornego, prawie jak młode nimfy, i ruszajmy do najdroższej restauracji w mieście. Pokażemy się i pooceniamy panów… Tak pewnie powiedziała jedna z nas — dyrektorka prestiżowego, elitarnego liceum prywatnego. Z racji pracy zawsze rzucała mądrze brzmiące frazy w odpowiednich momentach. Tym „nimfom” stuknęło właśnie trzydzieści pięć lat. Idealny, jak sądziły, wiek na krótkie spódniczki i bluzki, które podkreślają atuty, a nie je skrywają. Głębokie dekolty, perfekcyjny makijaż — pełna gotowość bojowa. Wybrały odpowiedni lokal: ekskluzywny, prestiżowy, drogi — bez problemu mogły sobie na to pozwolić. Zarezerwowały stolik, rozsiadły się wygodnie i już łapały zachwycone spojrzenia mężczyzn oraz otwarcie niezadowolone ich towarzyszek. Rozmowy krążyły, jak zwykle, wokół najważniejszego — mężczyzn. Marzenia, oczekiwania, własne wymagania — każda rozglądała się za ideałem: wysokim, przystojnym, zadbanym, koniecznie dobrze sytuowanym. Żeby nosił na rękach, spełniał kaprysy, nie zamęczał gadając i nie obciążał domowymi obowiązkami. Szlacheckie korzenie? Marzenie! — Byle nie tacy, jak ci tutaj… Przyjaciółki spojrzały na siebie i dyskretnie wskazały grupkę trzech wesołych, lekko zaokrąglonych i łysiejących panów. Na ich stole stały piwo, chipsy i góra steków, a rozmowy dotyczyły futbolu i wędkowania. Śmiech głośny, szczery, bez zbędnej etykiety. — Straszne. — Ależ wiocha. — Okropność. Wyrok był jednogłośny: nieogarnięci, zbyt swobodni, bez śladu szlachetności — zupełnie nie dla takich efektownych pań. W tym momencie wydarzyło się coś, co odmieniło cały wieczór. Do restauracji wszedł On — facet zjawiający się czerwonym Ferrari najnowszej generacji. — Hrabia Konrad Kordowski! — głośno oznajmił kelner przy wejściu. Przyjaciółki spięły się jak polujący ogar, wyczuwający trop. Wysoki, umięśniony, z elegancką siwizną, w doskonale skrojonym garniturze wartym fortunę. Diamentowe spinki i śnieżnobiała koszula dopełniały całości. — Ach… — Toż to ideał… — Hmmm… Dekolty pochyliły się bardziej, spojrzenia stały się jednoznaczne. — To jest mężczyzna! — westchnęła jedna. — Hrabia, przystojniak i milioner, — dodała druga. — A ja marzę o Bahamach już od liceum… Trzecia nie mówiła nic, ale jej spojrzenie było aż nazbyt wyraziste. Minęła chwila i kobiety dostały zaproszenie do hrabiego. Szły z godnością, rzucając pogardliwe spojrzenia reszcie gości, zwłaszcza trójce z piwem. Hrabia był ujmujący, świetnie prowadził rozmowę, opowiadał o rodowych tradycjach, zamkach i kolekcjach dzieł sztuki. Napięcie rosło — jedna z nich miała zdobyć zaproszenie na dalszy wieczór. Sytuację chwilowo rozładowały wyszukane dania: homary, owoce morza na tacach i wytrawne, stare wino. Tańcząc spojrzeniami, kobiety grzecznie jadły, myśląc już o czymś innym niż kolacja. Policzki zaróżowione, wyglądały jeszcze piękniej. Hrabia brylował — żartował, snuł historie z salonów, a przyjaciółkom obojętne już było, dokąd je zaprosi po kolacji. Restauracyjny ogródek kusił zapachem jedzenia, który zwabił tam… małego burego kotka. Chudy, głodny, przemknął między stolikami i usiadł u stóp hrabiego — licząc na odrobinę uwagi. Niestety. Hrabia z niesmakiem skrzywił twarz. Kopnął kotka bez zawahania. Maleństwo poleciało kilka metrów i uderzyło o nogę stołu, gdzie siedzieli piwosze. Sala zamarła. — Nie cierpię brudnych, bezwartościowych zwierząt! — obwieścił głośno hrabia. — W moim dworku są tylko rasowe psy myśliwskie i najlepsze konie. Kelner się zaplątał, przepraszając: — Już się tym zajmujemy, bardzo przepraszamy… Ruszył do stolika z piwem, ale jeden z panów wstał. Ogromny, blisko dwumetrowy, z zaciśniętą pięścią i rumianą twarzą. Koledzy próbowali go zatrzymać. Bez słowa podniósł kotka i posadził na sąsiednim krześle. — Poproszę talerz dla mojego futrzastego przyjaciela! Najlepsze mięso! Natychmiast. Kelner pobladł, sprintem pobiegł do kuchni. Sala wybuchła brawami. Jedna z „nimf” bez słowa podeszła do olbrzyma: — Przesuń się. I zamów kobiecie whisky. Hrabia oniemiał. Po chwili dołączyły dwie pozostałe, rzucając hrabiemu zimny, pogardliwy wzrok. Nie wszyscy wychodzili z restauracji razem. Nową ekipą było troje ludzi — ona, on i szary kotek. Minęło trochę czasu. Dziś pierwsza z przyjaciółek jest żoną tego olbrzyma — właściciela dużej firmy inwestycyjnej. Pozostałe poślubiły jego kolegów — znanych adwokatów. Wesele zrobiły wspólnie, tego samego dnia. Dziś eks-nimfy żyją zupełnie inaczej: pieluchy, gotowanie, sprzątanie. W tym samym czasie urodziły się im córeczki. Żeby czasem wyskoczyć do ulubionej restauracji, odsyłają mężów na mecz albo ryby, zatrudniają nianię i spotykają się — na babski wieczór. Rozmowy — wiadomo — o mężczyznach. A hrabiego Konrada Kordowskiego rok później aresztowano. Wielki skandal — okazał się oszustem matrymonialnym, naciągającym nieuważne kobiety. Na szczęście prawdziwych mężczyzn to nie dotyczy. Mówię o tych trzech — z miękkim brzuchem, zakolami, bez splendoru, za to z naprawdę szlachetnym sercem. Tak właśnie to wygląda. Inaczej się nie da.

Podszedł kelner i zaproponował, że odeśle kotka. Jednak dwumetrowy mężczyzna chwycił płaczącego, puszystego maluszka i posadził go na sąsiednim krześle:
Miska dla mojego kociego przyjaciela! I najlepsze mięso!

Założymy coś odważnego, prawie jak młode nimfy, i pójdziemy do drogiej restauracji. Trzeba się pokazać i ocenić panów
Zdecydowała tak jedna z trzech przyjaciółek dyrektorka prestiżowej, prywatnej szkoły podstawowej w Warszawie. Taki zawód zobowiązuje, więc zawsze potrafiła znaleźć właściwe słowa.

Te nimfy miały po trzydzieści pięć lat. Według nich to najlepszy wiek, by nosić krótkie spódniczki i bluzeczki podkreślające atuty zamiast je ukrywać. Głębokie dekolty, perfekcyjny makijaż pełna gotowość bojowa.

Restaurację wybrały odpowiednią wykwintną, modną, drogą. Stać je było bez problemu. Zarezerwowały stolik, wygodnie się rozsiadły, a wzrok mężczyzn od razu zaczął się na nich zatrzymywać. Ich partnerki patrzyły z niezadowoleniem.

Rozmowy, jak zwykle, krążyły wokół najważniejszego mężczyzn. Fantazje, oczekiwania, wymagania. Każda marzyła o ideale: wysokim, przystojnym, zadbanym i oczywiście majętnym. Żeby ją nosił na rękach, spełniał każde życzenie, nie zamęczał gadaniem czy obowiązkami domowymi. A jeśli do tego z tytułem szlacheckim marzenie.

Byle nie tacy jak ci
Przyjaciółki wymieniły porozumiewawcze spojrzenia, wskazując na trójkę roześmianych, lekko przy kości mężczyzn z zakolami na głowach. Na ich stole piwo, chipsy, stosy schabowych; rozmowa cały czas kręciła się wokół piłki nożnej i wędkowania. Śmiech był głośny, szczery, bez formalności.

Straszne.
Co za żenada.
Ojej.
Wyrok był jednogłośny: niechlujni, ordynarni, ani krzty szlachetności absolutnie nie dla takich pań jak one. I wtedy wieczór zmienił się o sto osiemdziesiąt stopni.

Do lokalu wszedł On mężczyzna, który zatrzymał się pod restauracją najnowszym czerwonym Ferrari.
Hrabia Wojciech Radziwiłł! obwieścił kelner przy wejściu.
Przyjaciółki natychmiast się wyprostowały, jakby wyczuły zwierzynę.

Wysoki, elegancki, z siwymi skroniami, ubrany w idealnie skrojony garnitur za fortunę. Diamentowe spinki w mankietach, śnieżnobiała koszula klasa sama w sobie.

Och
No nie wierzę
Jakie ciacho
Dekolty poszły jeszcze niżej, spojrzenia stały się bezpośrednie.

Oto facet wyszeptała jedna.
Hrabia, przystojniak i milioner dodała druga. A ja, swoją drogą, od dzieciństwa marzę o Mazurach
Trzecia milczała, ale jej oczy były wymowniejsze niż słowa.

Nie minęło dziesięć minut, gdy zaproszono je do stolika hrabiego. Kroczyły dumne, z pogardą zerkając na pozostałych gości, szczególnie na mężczyzn od piwa.

Hrabia okazał się ujmujący, świetnie radził sobie w rozmowach, opowiadał o rodzie, zamku na Dolnym Śląsku, o kolekcji malarstwa. Napięcie rosło każda czuła, że dalszy wieczór będzie mógł kontynuować tylko z jedną z nich.

Sytuację rozładowały na chwilę dania: homary, talerze owoców morza, stare wino warte tysiące złotych. Przyjaciółki jadły, rzucając zmysłowe spojrzenia hrabiemu, marząc już nie o restauracyjnym wieczorze. Rumieńce na policzkach dodawały im urody.

Hrabia brylował, sypał dowcipami, kreślił obraz świata wyższych sfer. Wszystkim wydawało się już obojętne, co zaproponuje po kolacji.

Przy restauracji był mały ogródek. Zapachy rozchodziły się aż tam. Wkrótce pojawił się a raczej wyłonił mały, pręgowany kotek. Wychudzony, spragniony czegoś do jedzenia. Przemknął między stołami i usiadł tuż przy nogach hrabiego, z nadzieją skrobania łapką.

Niestety.

Twarz hrabiego wykrzywił grymas obrzydzenia. Bezwzględnie odtrącił kota nogą. Zwierzątko pofrunęło parę metrów, uderzając w nogę stołu przy którym siedziała trójka od piwa. W sali zapadła cisza.

Nienawidzę tych brudnych, niczyich stworzeń rzucił głośno hrabia. W mojej posiadłości są tylko rasowe psy i najlepsze konie.
Kelner szybko zaczął go przepraszać:
Natychmiast się tym zajmiemy

Podszedł do stołu z piwem, ale jeden z mężczyzn już wstał. Wielki, prawie dwumetrowy, twarz mu poczerwieniała, pięść zacisnął. Koledzy próbowali go zatrzymać.

Odezwał się bez słowa, podniósł kota i posadził na krześle.
Miska dla mojego futrzastego przyjaciela! Najlepsze mięso, teraz! huknął.
Kelner pobladł, popędził do kuchni. Na sali rozległy się oklaski.

Jedna z nimf bez słowa podeszła do olbrzyma i rzuciła:
Przesuń się. I zamów dla pani whisky.

Hrabia oniemiał.

Po chwili do stołu dołączyły dwie pozostałe przyjaciółki, obdarzając hrabiego pełnym pogardy spojrzeniem.

Nie wszyscy wychodzili z restauracji razem. W jednej grupie byli mężczyzna, kobieta i pręgowany kotek.

Minęło trochę czasu. Dziś pierwsza z przyjaciółek jest żoną właśnie tego olbrzyma właściciela dużej spółki inwestycyjnej. Dwie pozostałe wyszły za jego przyjaciół, renomowanych prawników. Śluby odbyły się tego samego dnia.

Teraz byłe nimfy mają zupełnie inne życie: pieluchy, gotowanie, sprzątanie. Niemal równocześnie urodziły córki.

Żeby czasem wyjść do ulubionej restauracji, w weekendy wysyłają mężów na piłkę nożną albo ryby, zamawiają opiekunkę i znowu się spotykają porozmawiać o swoim, kobiecym. O mężczyznach.

A hrabiego Wojciecha Radziwiłła rok później zatrzymano. Głośna sprawa oszust matrymonialny, wykorzystywał naiwne kobiety.

Prawdziwych mężczyzn to jednak nie dotyczy.

Mówię o tamtej trójce z brzuszkami, zakolami, pozbawionych blichtru i pozy, ale z naprawdę szlachetnym sercem.

Tak to już jest.

Bo inaczej być nie może.