Uncategorized

Bez „trzeba” Antoni otworzył drzwi i zobaczył na kuchennym stole trzy talerze z zaschniętym makaronem, wywrócony jogurt i otwarty zeszyt w kratkę. Plecak Kostka leżał na środku korytarza, a Weronika siedziała na kanapie, wpatrzona w telefon. Postawił torbę na podłodze, zdjął buty. Chciał coś powiedzieć o talerzach, ale głos ugrzązł w gardle ze zmęczenia—podszedł więc tylko do stołu, wziął jeden talerz, zaniósł do zlewu. – Tato, za chwilę umyję – rzuciła Weronika, nie podnosząc głowy. – Mhm. Odkręcił wodę, wstawił talerz pod strumień. Makaron rozmiękł, popłynął do odpływu. Zakręcił wodę i chwilę patrzył na mokre naczynie. – Weronik, gdzie jest Kostek? – U siebie, robi matematykę. – A ty? – Już wszystko zrobiłam. Wytarł ręce w ręcznik i poszedł do Kostkowego pokoju. Syn leżał na dywanie, podpierał głowę pięścią, w zeszycie były napisane ledwie dwa zadania. – Cześć – mruknął Antoni. – Cześć. – Jak tam? – Dobrze. – Lekcje? – Robię. Antoni przysiadł na brzegu łóżka. Kostek zerkał na niego, po czym wracał wzrokiem do zeszytu. – Tato, o co chodzi? – Sam nie wiem – odpowiedział Antoni. – Chyba po prostu jestem zmęczony. I rzeczywiście nie wiedział. Rano dzwoniła mama, żądała, żeby przyjechał pomóc jej z szafą, potem w pracy przeciągnęło się zebranie do szóstej, w metrze był ścisk, a teraz siedział w Kostkowym pokoju i nie chciał już mówić o talerzach, o lekcjach, o porządku. Nie chciał być funkcją, która po powrocie do domu się włącza. – Słuchaj, może zbierzemy się wszyscy w kuchni? – zaproponował. – Razem. – Po co? – Porozmawiać. Kostek skrzywił się. – Znowu o dwójce z polskiego? – Nie, po prostu pogadać. – Ale ja lekcji nie skończyłem. – Skończysz potem. Pięć minut. Wyszedł, zawołał Weronikę. Ona od niechcenia podniosła wzrok, westchnęła. – Serio? – Serio. Odłożyła telefon na kanapę i poszła za nim. Kostek wytoczył się ze swojego pokoju i stanął niepewnie w drzwiach kuchni. Antoni usiadł przy stole, odsunął zeszyt na bok. Weronika zajęła miejsce naprzeciwko, Kostek usiadł na brzegu krzesła. – Co się stało? – zapytała Weronika. – Nic się nie stało. – To po co? Spojrzał najpierw na nią, potem na Kostka. Kostek miał zaniepokojone oczy, najwyraźniej spodziewał się kłopotów. – Po prostu chcę pogadać – powiedział Antoni. – Szczerze. Bez „trzeba zrobić lekcje”, „trzeba pozmywać”, bez tego wszystkiego. – To można nie myć? – upewnił się ostrożnie Kostek. – Umyjemy później. Ja o czymś innym. Weronika skrzyżowała ręce na piersi. – Jesteś dzisiaj jakiś dziwny. – Dziwny – zgodził się. – Może po prostu mam dość udawania, że wszystko gra. Zapadła cisza. Szukał słów, ale w głowie była pustka. – Nie wiem, jak to powiedzieć – zaczął. – Ale wszyscy chyba udajemy. Ja przychodzę, wy udajecie, że wszystko w porządku, a ja udaję, że wierzę. Rozmawiamy o szkole, o jedzeniu, a tak naprawdę wcale nie rozmawiamy. – Tato, zaraz nas przygnieciesz – szepnęła Weronika. – Po co? – Sam nie wiem. Może dlatego, że sam sobie nie radzę i boję się, że też sobie nie radzicie, a nawet o tym nie wiem. Kostek zmarszczył brwi. – Ja sobie radzę. – Naprawdę? – Spojrzał na niego Antoni. – To czemu ostatnio zasypiasz po północy? Kostek zamilkł, zapatrzył się w stół. – Słyszę, jak się przewracasz w łóżku – powiedział Antoni. – A rano wstajesz taki zmęczony. – Po prostu nie chce mi się spać. – Kostek. – No co „Kostek”? – Powiedz, jak jest naprawdę. Kostek wzruszył ramionami, odwrócił głowę. – W szkole w porządku. Lekcje robię. Co jeszcze? Weronika wtrąciła się: – Tato, po co go wypytujesz? – Nie wypytuję. Chcę zrozumieć. – A on nie chce mówić. Ma do tego prawo. Antoni spojrzał na nią. – Dobrze. To ty powiedz, jak u ciebie. Uśmiechnęła się krzywo. – U mnie? Super. Uczę się, gadam z koleżankami, jest jak trzeba. – Weronika. Zamilkła, odwróciła wzrok. – Co? – Ostatni miesiąc prawie nie wychodzisz z domu. Dziewczyny zapraszały cię dwa razy, odmówiłaś. – No i co? Nie chciało mi się. – Dlaczego? Ścisnęła usta. – Bo mam ich dość, ich gadania o chłopakach i bzdurach. Wystarczy? – Wystarczy – powiedział. – Ale wydajesz się smutna. Potrząsnęła głową, jakby chciała coś z siebie zrzucić. – Nie jestem smutna. – Dobrze. Zamilkli. Za ich plecami buczała lodówka. – Wiecie co – zaczął powoli – nie chcę was teraz wychowywać. I nie chcę, żebyście mnie pocieszali. Powiem wprost: boję się. Każdego dnia. Boję się, że zabraknie pieniędzy, że babcia zachoruje i nie powie, że mnie zwolnią w pracy. Boję się, że coś przeżywacie, a ja tego nie zauważę, bo jestem za bardzo zajęty sobą. I mam dość udawania, że wszystko mam pod kontrolą. Weronika zamrugała i spojrzała mu w oczy. – Przecież jesteś dorosły – powiedziała cicho. – Powinieneś sobie radzić. – Wiem. Ale nie zawsze sobie radzę. Kostek podniósł głowę. – A co będzie, jak sobie nie poradzisz? – Nie wiem – odpowiedział Antoni szczerze. – Może będę musiał poprosić o pomoc. – Kogo? – Was, na przykład. Kostek zmarszczył czoło. – Ale my jesteśmy dziećmi. – Jesteście, to prawda. Ale jesteście też częścią tej rodziny. I czasem potrzebuję, żebyście po prostu powiedzieli mi prawdę. Nie „wszystko okej”, tylko jak jest naprawdę. Weronika przejechała dłonią po stole, zgarniając niewidzialne okruszki. – A po co ci wiedzieć? – Żebym nie był sam. Spojrzała na niego i w oczach pojawiło się coś jak zrozumienie. – Boję się iść do szkoły – odezwał się nagle Kostek. – Jeden chłopak mówi, że jestem głupi. Mówi to codziennie. I wszyscy się śmieją. Antoni poczuł ścisk w klatce. – Jak ma na imię? – Nie powiem. Bo pójdziecie rozmawiać, a będzie jeszcze gorzej. – Nie pójdę. Obiecuję. Kostek spojrzał na niego z niedowierzaniem. – Naprawdę? – Naprawdę. Ale musisz wiedzieć, że nie jesteś sam. Kostek przytaknął, spuścił głowę. – Nie jestem. Jest Dima, on spoko. Siedzimy razem. – Dobrze. Weronika westchnęła. – Nie chcę iść do liceum – powiedziała cicho. – Wszyscy pytają, gdzie pójdę, a ja nie wiem. Naprawdę nie wiem. I czuję, że nigdzie nie pójdę, bo niczego nie umiem. – Weroniko, masz czternaście lat. – I co z tego? Wszyscy wiedzą. Tylko nie ja. – Nie wszyscy. – Wszyscy, których znam. Przez chwilę milczał. – W twoim wieku chciałem być geologiem. Potem zmieniłem zdanie. I jeszcze raz. A teraz pracuję zupełnie gdzie indziej. – I co, dobrze? – Różnie. Czasem dobrze, czasem ciężko. Ale życie nie musi być ułożone z góry. Weronika przytaknęła, choć niepewnie. – Tylko każdy mówi, że trzeba się już zdecydować. – Mówią – przyznał. – Ale to ich słowa, nie twoje. Spojrzała na niego, prawie się uśmiechnęła. – Dzisiaj jesteś inny. – Zmęczyłem się byciem tym, co trzeba. Kostek parsknął śmiechem. – Mogę zadać pytanie? – Jasne. – Ty się naprawdę boisz? – Naprawdę. – A co robisz, jak się boisz? Antoni pomyślał chwilę. – Wstaję rano i robię coś. Nawet jak nie wiem, czy to dobrze. Po prostu robię. Kostek skinął głową. – Rozumiem. Siedzieli w milczeniu. Antoni patrzył na dzieci i wiedział, że niczego nie rozwiązał, nie dał odpowiedzi, nie zabrał zmartwień. Ale coś się zmieniło: pokazał im, że może być człowiekiem, nie tylko funkcją, i oni odpowiedzieli tym samym. – No to co, czas pozmywać – powiedziała Weronika, wstając. – Pomogę – dodał Kostek. – Ja też – dorzucił Antoni. Wstali, Weronika odkręciła kran, Kostek podał gąbkę. Antoni wziął ręcznik do wycierania. Pracowali w ciszy, ale była to inna cisza niż zwykle. Nie pusta, tylko wypełniona. Gdy ostatni talerz trafił na suszarkę, Weronika wytarła ręce i spojrzała na ojca. – Tato, można tak pogadać jeszcze kiedyś? – Można – odpowiedział. – Kiedy zechcesz. Przytaknęła i poszła do siebie. Kostek został, podreptał niepewnie. – Dzięki, że nie będziesz rozmawiał z tamtym chłopakiem – powiedział. – Ale jeśli będzie naprawdę źle, powiesz mi? – Powiem. – No, to chodź zrobić matematykę. Poszli do Kostkowego pokoju, usiedli razem na dywanie. Antoni wziął zeszyt, przyjrzał się zadaniom. Kostek przysunął się bliżej i zaczęli rozwiązywać je wspólnie, powoli, niemal jak zawsze. Ale teraz Antoni wiedział, że za tymi przykładami jest chłopak, który się boi, i że on sam, Antoni, może być obok nie tylko jako sprawdzający, lecz także jako ktoś, kto też się boi i mimo to wstaje każdego ranka. To było niewiele, ale to był początek.