Będziemy żyć dla siebie nawzajem Po śmierci mamy Ewy, życie rodziny runęło: opieka nad chorą matką, napięte relacje z siostrą Ritą, troska o dorastającą córkę Kasię, a potem nieuleczalna choroba żony Wery i próba zatrucia przez chciwą krewną. Historia o tym, jak mimo rodzinnych dramatów, zdrad i utraty najbliższych, Ewa z córką uczą się wspierać siebie nawzajem, odnajdując siłę, by żyć razem i dla siebie – tak, jak życzyłaby sobie tego ich ukochana mama.

Będziemy żyć dla siebie

Po śmierci matki Jakub powoli wracał do siebie. Mama ostatnio leżała już w szpitalu, tam też odeszła. Wcześniej była pod opieką w domu; on z żoną Urszulą zmieniali się, żeby przy niej być. Ich domy stały niemal obok siebie Jakub wiele razy proponował, że przeniesie matkę do nich, ale ona nie chciała słyszeć.

Synku, tutaj odszedł twój ojciec, tu i ja chcę umrzeć. Tak mi łatwiej mówiła przez łzy, a syn nie potrafił jej odmówić.

Z Urszulą byłoby im lżej, gdyby mama leżała u nich, ale ich córka Milenka miała wtedy trzynaście lat. Nie chcieli, żeby patrzyła, jak jej babcia gaśnie. Jakub pracował na zmiany w zakładzie, Urszula była nauczycielką w podstawówce. Mama zawsze była więc pod opieką nawet na noce się u niej zmieniali.

Mamo, babcia długo jeszcze pożyje? Szkoda mi jej, taka dobra z niej była pytała Milenka.

Nie wiem, córeczko, ale kiedyś i na nią przyjdzie pora. Taka jest kolej rzeczy

Pewnego dnia stan babci się pogorszył i zabrano ją do szpitala. Jakub miał młodszą o trzy lata siostrę Grażynę, która miała siedemnastoletniego syna Pawła. To właśnie babcia wraz z Urszulą najczęściej się nim opiekowały, bo Grażyna żyła w rozjazdach, wiecznie na delegacjach. Z mężem dawno się rozwiodła i nigdy nie kwapiła się, by pomóc matce wiedziała, że brat i jego żona wszystko ogarną. Grażyna była całkowitym przeciwieństwem brata: twarda, bezlitosna, kłótliwa.

Po trzech dniach mama Jakuba i Grażyny odeszła w szpitalu. Po pogrzebie postanowili sprzedać jej dom nie było już komu o niego dbać. Mama jeszcze za życia sporządziła darowiznę na jakub, relacje z córką od lat były chłodne. Grażyna o tym wiedziała i nie utrzymywała kontaktu z matką.

Po sprzedaży domu Urszula długo nalegała:

Jak tylko otrzymasz pieniądze, podziel się po połowie z Grażyną.

Ula, Grażyna ma swoje mieszkanie jej były mąż zostawił jej kawalerkę, sam odszedł z niczym, a te pieniądze i tak przehula.

Trudno, Jakub, dzięki temu będziemy mieli czyste sumienie. Inaczej obgada nas po całym mieście.

Jakub ustąpił, przekazał siostrze połowę pieniędzy czterdzieści tysięcy złotych. Grażyna spojrzała na kopertę, mruknęła tylko:

To wszystko? Gdzie reszta?

Minęły dwa lata. Milenka kończyła już piętnaście lat, kiedy znowu w domu Jakuba pojawiło się nieszczęście. Urszula zaczęła chorować, długo zwlekała z wizytą u lekarza, zwalając wszystko na zmęczenie szkołą. Aż pewnego dnia straciła przytomność na podwórzu. Zabrano ją do szpitala, badania wykazały ciężką, nieuleczalną chorobę. Diagnoza przyszła za późno.

Czy da się jeszcze coś zrobić dla mojej żony? pytał zrozpaczony Jakub lekarza, ale tamten tylko rozkładał ręce.

Zrobiliśmy wszystko, ale zgłosiła się zbyt późno. W szpitalu znalazła się przypadkiem. Nie widział pan, że ona poważnie choruje?

Widziałem, ale prosiłem, żeby poszła do lekarza Ula zawsze myślała o innych, o sobie nigdy

Jakub zabrał Urszulę do domu. Przykuta do łóżka z każdym dniem gasła. Razem z Milenką opiekowali się nią. Jakub sam robił zastrzyki, wziął urlop, żeby z nią być. Ale urlop się skończył, musiał wrócić do pracy. Milenka, po lekcjach, karmiła matkę, często też ją myła, była wyczerpana.

Pewnej soboty zjawiła się Grażyna.

Kuba, padła mi pralka, pomożesz? Znasz się na tym.

Dobrze, przyjdę odparł. Następnego dnia po pracy naprawił pralkę.

Wychodząc, poprosił:

Grażyna, zajdź czasem do nas, żeby Milenka nie musiała być sama z chorą Ulą. Ma dopiero piętnaście lat, bardzo się męczy Dla dorosłego to trudne, a co dopiero dla dziecka. Wiesz dobrze, że Ula wychowała twojego Pawła prawie do dziesiątego roku życia, no i wywalczyła ci mieszkanie w sądzie, gdy twój były chciał was wyrzucić.

Ech tam, to było sto lat temu. Paweł ma już siedemnaście, a ja wyszłam za mąż wcześniej niż ty. To prawda Ula mi pomagała, ale byłam wtedy ciągle w delegacjach, odwdzięczyłam się dałam jej złoty pierścionek.

No, ale oddała ci go od razu, zapomniałaś?

Skoro nie chciała, to oddała, oczywiście. Poza tym, co innego zajmować się zdrowym dzieckiem, a co innego doglądać konającą. Nie, nie mam na to siły, Kuba.

Nie podziękowała nawet za naprawę.

Jakub już nie obraził się tylko stwierdził:

Nie licz więcej na moją pomoc. Jesteś zimna i bez serca.

Nie myślał już o niej. Urszula gasła coraz szybciej.

Pewnego dnia Milenka wyglądała przez okno zobaczyła wracającego ojca i wybiegła mu naprzeciw.

Tato, mamo strasznie źle, odwróciła się do ściany, nie je, nie mówi już nic. Próbowałam jej podać leki i wodę, ale

Poradzimy sobie, córeczko. Na pewno damy radę.

Ale jeszcze tej samej nocy Urszula odeszła. Oboje długo płakali. Zostali tylko we dwoje. Po śmierci żony Jakub poczuł niewielką ulgę: z ulgą myślał, że Ula już więcej nie cierpi, a i jego córka nie musi patrzeć, jak matka umiera. Kochał żonę bezgranicznie, ale choroba zabrała ją, wykańczając również jego i Milenkę.

Po pogrzebie czuł się bardzo źle. Brakowało mu jej obecności, uśmiechu, czułości. Ciężko było przyzwyczaić się, że już jej nie ma. Milenka też cierpiała, ale pocieszała ojca:

Tato, zrobiliśmy dla mamy wszystko, co było w naszej mocy. Musimy to zaakceptować, teraz już jej nic nie boli. Z czasem przywykniemy. Najważniejsze, że mamy siebie.

Jak dorosła ty już jesteś, córeczko zdziwił się Jakub. Ta tragedia sprawiła, że szybciej dorosłaś.

Milenka bardzo troszczyła się o ojca, pilnowała, by nie był sam. Jakub spieszył się z pracy do domu, wiedział, że Milenka czeka gotowała już obiad, potem wieczorem opowiadali sobie o tym, co się wydarzyło w szkole i w fabryce.

Pewnego dnia, gdy Jakub wrócił do domu, córka mówi:

Tato, jak przyszłam dziś ze szkoły, zaraz za mną weszła ciotka Grażyna.

Czego ona chciała? Jakub od razu był rozdrażniony. Nie wpuszczaj jej więcej.

Weszła tuż za mną, nie zdążyłam zamknąć drzwi. Powiedziała, że musi zabrać maminy kożuch i jeszcze parę rzeczy Twierdziła, że wiesz o tym.

Nie oddałam. Wyszła zła.

Dobrze zrobiłaś, nie pozwalałem na to. Następnym razem zamykaj drzwi natychmiast. Tu nie ma dla niej miejsca.

Któregoś dnia Jakub był w pracy, kiedy nagle bardzo źle się poczuł. Serce zaczęło mu łomotać, dusił się, miał mroczki przed oczami, robił się blady, aż upadł na podłogę. Kolega natychmiast zadzwonił po karetkę, zabrano go do szpitala. Milenka pędem pobiegła do ojca, płakała.

Spokojnie, nie płacz uspokajał ją lekarz ojciec jest przytomny, to stan przedzawałowy, musi odpocząć i być pod opieką.

Teraz na Milence spoczęła cała odpowiedzialność dom, szkoła, wizyty w szpitalu. Biegała do ojca, przynosiła mu jedzenie. Pewnego dnia przyszła Grażyna z ciastem.

Milenka, upiekłam dla twojego taty placek, jak się czuje? Nie pójdę do niego, nie cierpi mnie, dasz mu ode mnie, nie mów tylko, że ja piekłam.

Dziękuję, ciociu Grażyna odparła Milenka.

Po chwili przyszedł Paweł, brat Milenki cioteczny, był w liceum, przygotowywał się do matury.

Klucze zapomniałem, zajrzałem do ciebie. O! Sama upiekłaś sernik?

Nie, nie umiem, mama twoja go przyniosła, mówiła, że dla taty. Chcesz kawałek? Po lekcjach się przyda, a tata i tak nie zje całego.

Paweł nie odmówił, Milenka poczęstowała go ciastem i herbatą. Wspólnie poszli później do szpitala.

Wtedy Milenka zauważyła, że Paweł nagle zrobił się bardzo blady, pot spłynął mu po czole, złapał się za poręcz na schodach szpitala i upadł. Dobrze, że byli na miejscu…

Lekarze po badaniach stwierdzili, że w jego krwi były trujące substancje.

Co jadł? pytał lekarz.

Ten placek, który miał być dla taty Mamy Pawła go upiekła.

Pod żadnym pozorem nie dawaj go ojcu. Muszę zabrać część ciasta na badania.

Powiadomiono Grażynę, natychmiast przybiegła:

Boże, synku, co ci jest?! Czym ty się mógł tak zatruć?

Jadł twój placek, ciociu Grażyna, dałam mu kawałek jak przyszedł po lekcjach…

Grażyna nagle pobladła.

Po kilku dniach zabrano Grażynę na komisariat. Okazało się, że próbowała otruć Jakuba żeby sprzedać jego mieszkanie, gdyby coś mu się stało. O Milence myślała, że po maturze pójdzie na studia i zamieszka w akademiku. Grażyna była pewna, że nikt się nie zorientuje nie przewidziała, że ciasto zje jej własny syn.

Jakuba wypisano po miesiącu ze szpitala, przyjechał z Milenką i Pawłem odwiedzić Grażynę w areszcie.

Przepraszam Przepraszam was wszystkich… Przysięgam, zrozumiałam swój błąd Przepraszam płakała.

Jakub wycofał oskarżenie, po pewnym czasie Grażynę zwolniono. Paweł długo nie przychodził do siebie.

Wujku Kuba, nigdy nie wybaczę matce, nienawidzę jej, jak mogła to zrobić?!

Pawełku, rodziców się nie wybiera. Zrobiła potworną rzecz, ale żałuje, cierpi Spróbuj jej wybaczyć. Każdy może się pogubić

Z biegiem lat sprawy się ułożyły. Paweł dostał się na politechnikę, Milenka kończyła liceum, sama myślała o pedagogice, choć nie chciała zostawiać ojca samego.

Nic się nie martw, córeczko. Dasz sobie radę, musisz się uczyć. Będziemy żyć teraz dla siebie będziesz przyjeżdżać w weekendy, na wakacje. Mama bardzo chciała, żebyś została nauczycielką.