Zostań z dzieckiem. Idę sama na wesele mojego brata. Mój mąż wrócił wczoraj z pracy i zachowywał się dziwnie. Zapytałam go o wesele, a on od razu spuścił wzrok. Powiedział, że pójdzie na wesele sam… – A ja? Byłam zaskoczona. Mąż odpowiedział: Kochanie, w styczniu dostałem gołą pensję. Chyba pójdę na wesele sam. Ty zostań z dzieckiem, nic się nie stanie. Jadę tylko na trzy dni, muszę przenocować w hotelu i coś zjeść. No i oczywiście trzeba kupić prezent dla młodej pary. Byliśmy młodym małżeństwem. Mieszkaliśmy w kawalerce podarowanej przez moją teściową. Byłam na urlopie macierzyńskim, córeczka miała prawie dwa lata. Nie spieszyłam się z powrotem do pracy – nie miałam z kim zostawić córki. Teściowie dali nam mieszkanie, więc, jak to się mówi – za to wielkie dzięki. Rodzinne rozgrywki. Moja mama dbała głównie o siebie, dorabiała po godzinach. Powiedziała mi od razu, że jeśli będę musiała pilnie wrócić do pracy, to zaopiekuje się wnuczką. Ale żebym kupiła sobie nową sukienkę i poszła do fryzjera – o tym nie ma mowy. Wtedy nie zajmie się moim dzieckiem. Doskonale znam charakter mojej mamy. Co roku lata za granicę i spędza weekendy w salonach urody i na masażach. W naszej rodzinie nie było sytuacji awaryjnych. Gdy mąż był w domu, mogłam zająć się swoimi sprawami, choć niezbyt chętnie mnie wypuszczał – rzadko i na krótko. Ale potem przyszło zaproszenie na wesele. Młodszy brat mojego męża postanowił się ożenić. Trzeba było jechać na trzy dni do innego miasta. Poszłam więc do mamy z prośbą, żeby została z wnuczką. W końcu wesele to ważna sprawa. To tylko trzy dni! A córka była bardzo spokojna, nie płakała, nie kaprysiła. Mama długo odmawiała, ale w końcu z westchnieniem wzięła trzy dni wolnego. Byłam zachwycona. Byłam już zmęczona siedzeniem dwa lata z dzieckiem w domu. Przynajmniej na weselu trochę odpocznę… Moje marzenia runęły, gdy mąż ogłosił swoją decyzję. Dla mnie to miał być ważny dzień. Karmiłam dziecko przez rok nie wychodząc z domu, później okazało się, że nikt nie chce zostać z córką, a mąż regularnie bywał na imprezach firmowych i jeździł w delegacje. Brata swojego męża za dobrze nie znałam, jego narzeczoną widziałam tylko na zdjęciu. Było mi bardzo przykro. Ale mąż nie chciał mnie zrozumieć. Uważał, że wszystko jest w porządku. – Kochanie, po pierwsze, twoja mama nie jest zachwycona perspektywą opieki nad naszą córką. Niech odpocznie parę dni, a ty zostań. Po co zmuszać ją do czegoś niekomfortowego? Jeśli nie chce, niech nie zostaje. A twojej rodziny prawie nie znasz. Jaki masz z tego wyjazdu pożytek? Twoja rola to zostać w domu i pilnować dziecka. Ja pojadę i wrócę. Postanowiłam więc, że nikt nie jedzie. Dlaczego to mąż ma decydować o tym, co ja powinnam robić? Jak myślicie, kto ma w tej sytuacji rację? Osobiście uważam, że matka dziewczyny i jej mąż są dość bezczelni. Oczywiście babcia nie ma obowiązku zajmować się wnuczką, ale mogłaby pomyśleć nie tylko o sobie, ale i o córce. Mąż natomiast nie wykazuje zrozumienia. Żona poświęciła tyle czasu dziecku, a ona też musi się kiedyś zrelaksować. Powinien to zrozumieć, jeśli naprawdę ją kocha… Dziewczyna w tej sytuacji jest smutna. Jest w pełni zależna od męża i nie ma nikogo do pomocy. Ciekawa jestem, co Wy na to powiecie. Mam nadzieję, że dziewczynie uda się znaleźć rozwiązanie i przedstawić mężowi swoje zdanie. Drogi dziewczyny, pamiętajcie – żyjemy w wolnym kraju! Możecie wyrażać swoje zdanie, nic złego się nie stanie. To nie tak, że od razu będzie rozwód, jeśli postawicie sprawę jasno. A nawet jeśli, to znaczy, że uczucia nie były szczere. Szanujmy innych i dawajmy im radość.

Zostań z dzieckiem. Sama pojadę na wesele mojego brata.

Mój mąż wrócił wczoraj z pracy i był trochę dziwny.

Zapytałam go o wesele, a on od razu spuścił wzrok. Powiedział, że sam pójdzie na wesele…

A ja? zdziwiłam się.

Wtedy mąż odpowiedział: Kochanie, w styczniu dostałem marną wypłatę. Pewnie więc pojadę sam na wesele. Ty zostań z córką. Nic się nie stanie. Jadę tylko na trzy dni, będę spał w hotelu, muszę coś zjeść. No i oczywiście trzeba kupić prezent dla młodej pary.

Byliśmy młodym małżeństwem. Mieszkaliśmy w kawalerce, którą dali nam moi teściowie. Byłam na urlopie macierzyńskim, nasza córeczka miała prawie dwa lata. Nie spieszyłam się jeszcze do pracy, bo nie miałam z kim zostawić dziecka. Rodzice mojego męża udostępnili nam mieszkanie, więc byłam im wdzięczna za pomoc.

Moja mama żyła swoim życiem, dorabiała na boku. Powiedziała mi od razu, że jeśli naprawdę będę musiała wrócić do pracy, to oczywiście przyjedzie i zajmie się wnuczką. Ale na prośbę, by przypilnowała dziecka, żebym mogła kupić nową sukienkę czy pójść do fryzjera, nawet nie chciała słyszeć. Wtedy nie miała zamiaru mnie wspierać.

Znam dobrze charakter mojej mamy. Swoją drogą, mama co roku lata na wakacje za granicę, a każdy weekend spędza w salonie kosmetycznym lub masażu.

W naszej rodzinie nie było żadnych nagłych kryzysów. Kiedy mąż był w domu, mogłam załatwiać swoje sprawy. Trzeba przyznać, że nie był zbytnio zachwycony, gdy wychodziłam z domu raczej rzadko i na krótką chwilę.

Ale potem przyszło zaproszenie na wesele.

Młodszy brat mojego męża postanowił się ożenić. Trzeba było jechać do innego miasta i zostać tam na trzy dni. Poszłam więc do mamy, prosząc ją, by została z wnuczką. W końcu wesele to ważne wydarzenie. To tylko trzy dni. Poza tym moja córka jest bardzo spokojna, nie sprawia kłopotów.

Mama długo się opierała, aż w końcu, wzdychając, wzięła trzy dni wolnego w pracy. Byłam bardzo szczęśliwa. Po dwóch latach ciągłego siedzenia w domu z dzieckiem liczyłam na odrobinę odpoczynku na weselu…

Niestety, moje plany legły w gruzach po tym, co powiedział mąż.

Dla mnie to miało być naprawdę ważne wydarzenie. Przez rok karmiłam córkę piersią, praktycznie nie wychodziłam z domu. A potem okazało się, że nikt nie chce z nią zostać. Mój mąż z kolei często chodził na imprezy firmowe, wyjeżdżał w delegacje.

Nie znałam dobrze brata mojego męża. Jego narzeczoną widziałam tylko na zdjęciu.

Było mi bardzo przykro. Mimo to mąż nie chciał mnie zrozumieć. Uważał, że wszystko jest w porządku.

Kochanie, przede wszystkim twoja mama nie chce do siebie brać naszej córki na te kilka dni. Daj jej odetchnąć, a ty zostań w domu. Po co kogoś zmuszać? Jeśli tego nie chce, to nie musi. Zresztą nawet nie znasz dobrze mojej rodziny. Po co ci ten wyjazd? Twoim zadaniem jest zostać w domu i opiekować się dzieckiem. Ja pojadę, wrócę i tyle.

Wtedy postanowiłam, że nigdzie nie pojadę. Dlaczego mój mąż ma decydować, co powinnam robić?

Jak sądzicie, kto ma rację w tej sytuacji?

Moim zdaniem zarówno mama dziewczyny, jak i jej mąż zachowują się samolubnie. Oczywiście, babcia nie ma obowiązku zajmować się wnuczką ale mogłaby pomyśleć także o swojej córce.

A mąż nie rozumie żony. Ona poświęciła tyle czasu opiece nad córką. Ona też zasługuje na chwilę odpoczynku.

Jeśli kocha, powinien spróbować ją zrozumieć

Dziewczyna w tej sytuacji czuje się samotna i całkowicie uzależniona od męża. Nie ma nikogo, kto mógłby ją wesprzeć.

Ciekawe, co o tym sądzą inni. Miejmy nadzieję, że uda jej się rozwiązać tę sytuację i odważnie powiedzieć mężowi, co myśli.

Drogie dziewczyny, pamiętajcie, że żyjemy w wolnym kraju! Każda z nas może wyrazić swoje zdanie. Nic strasznego się nie stanie, jeśli postawicie warunki swojemu mężowi. A jeśli odejdzie z tego powodu, to znaczy, że jego uczucia nie były szczere. Warto szanować siebie i dawać innym radość. Prawdziwa bliskość opiera się na wzajemnym zrozumieniu i wsparciu.