Jestem emerytką – kiedy sprzedawałam obwarzanki na moim codziennym stoisku przy rogu ulicy, próbowano mnie oszukać

Jestem emerytką sprzedając obwarzanki, ktoś próbował mnie oszukać.

Stoję sobie jak zwykle na swoim stoisku z obwarzankami, na rogu, gdzie codziennie śnię o Krakowie rozmytym deszczem i mgłą mleczną, gdy podchodzą do mnie dwaj mężczyźni. Dobrze ubrani. Garnitury od Modnej Pani, krawaty ciasno zawiązane pod brodami, skórzana aktówka lśniąca jak nocna Wisła. Tacy, co wyglądają jak dyrektorzy ale już z oddali coś niepokojącego skrzy się w ich oczach.

Dzień dobry, pani mówi jeden z nich, uśmiechem sprzedawcy, który zaraz cię wyprowadzi w pole, a potem jeszcze życzy miłego dnia. Czy pani jest właścicielką tego stoiska?

A ja, dziecko. Może podać panom obwarzanka świeżego? Dopiero z pieca, jeszcze parują.

Nie w tym rzecz, niestety wzdycha drugi. Pańskie stoisko znajduje się w strefie o wysokim znaczeniu handlowym i musi pani uregulować sprawy papierkowe.

Tutaj już lampka zaświtała pod czaszką, gorzka jak sok z kiszonego ogórka, ale udaję naiwną.

Oj, złotko, uregulować Ja dopiero insulina reguluję, cukier mi skacze jak dziecko w kałużach, a ciśnienie mam więcej niż implantów w klinice na Łazarza, rechotali lekarze ostatnio, że cholesterol w chmurach. Panowie mają cholesterol? Bo ja mam mogę podać listę leków, które zamieniają mnie w balon na odpust.

Proszę tylko podpisać tutaj przerywa jeden z nich niecierpliwie.

Ale nieładnie tak przerywać starszym! Otóż te leki, wiecie, jak się po nich puchnie córka biedaczka właśnie się rozwodzi! Jej mąż nieborak okazał się większym leniem niż mój pierwszy świętej pamięci, niech mu ziemia lekką będzie, choć i za życia lekkość preferował, szczególnie w portfelu.

Drugi już się niecierpliwi, wyciąga jakieś papiery.

Pani, chodzi o grzywnę pięciu tysięcy złotych i

Pięć tysięcy!? Oj, dziecko, ja nie składam nawet na czynsz co miesiąc. Wiecie ile teraz gaz kosztuje? Prąd? Wnuczek mój, najmłodszy, co to chce zostać weterynarzem, choć dopiero kończy podstawówkę, mówi mi: Babciu, nie odkręcaj tyle bojlera. Ale na moją starość bez ciepłej wody się nie da wytrzymać, kości bolą jak dzwon Zygmunta w burzę.

Proszę, posłuchaj pani

Nie, to wy mnie posłuchajcie. Wiecie jak to jest sprzedawać obwarzanki mając 68 lat? Emerytura ledwo starcza na lekarstwa. Mam artretyzm kolana, dłonie, kark… Czasem nie da się spać z bólu. Ale codziennie tu jestem deszcz, śnieg, piekący żar. Nie przyjdę nie mam co jeść. Teraz każecie mi płacić pięć tysięcy? Lepiej od razu upadnę i narobię wam kłopotów.

Obydwaj patrzą na siebie z potem na czole, choć wiosna chłodna.

Możemy… możemy rozłożyć płatność na raty

Raty? Z bankiem mam raty, z apteką, z pobliskim sklepem. Nawet z sąsiadką za plombę. Wie pan, ile kosztuje ząb? Trzy tysiące złotych! I to u publicznego dentysty!

Pierwszy już chowa papiery.

Ale chwileczkę, ja jeszcze nie skończyłam. Siostra na dializach, wiecie, co to? Trzy razy w tygodniu, po cztery godziny z maszyną. Męka, panowie. Składamy się z rodzeństwem żeby pomóc, a ja z obwarzanków dokładam stówkę miesięcznie. I teraz mandat? Za co to? Mam wszystkie dokumenty! Zezwolenie z urzędu miasta, zarejestrowana jestem, podatki płacę niewiele, bo i niewiele zarabiam. Nawet książeczkę zdrowia mam. Pokazać?

Wyciągam portmonetkę pełna papierków i pieczątek.

Proszę! Zezwolenie ważne do przyszłego roku. Podpisane i podstemplowane. Z którego wydziału panowie właściwie są?

Zaczynają się cofać.

A, nie powiedzieliście? Dziwne. Bo ja może i emerytka, ale nie głupia. Trzydzieści pięć lat w urzędzie miejskim, w wydziale zezwoleń, pracowałam wiem, kto co może wymagać. Prawdziwy inspektor nie przychodzi w tanim garniturze i nie prosi o gotówkę bez pokwitowania.

Jeszcze jedno wiem na rogu jest kamera. A zięć jest policjantem. On mi załatwił miejsce tutaj bezpieczne, pewne. Chcecie, żebym mu zadzwoniła? Pracuje trzy ulice stąd.

Ledwo nie uciekli.

To chyba pomyłka, pani…

Weźcie sobie obwarzanki na drogę! krzyczę za nimi. Że nie jestem pamiętliwa!

Stała klientka płacze ze śmiechu.

Trzymałaś ich tu pół godziny!

A wiesz, że połowa tego to wymyślone. Nie mam cukrzycy, córce dobrze się wiedzie, siostra zdrowa jak rydz. Ale oszuści myślą, że jak starsza i biedna, to i głupia.

A zięć policjant?

To prawda. Kamera też. I dokumenty przede wszystkim. Bo co innego być biednym, a co innego naiwnym. Obwarzanki sprzedaję, bo emerytury mamy takie, jakie mamy a liczyć to ja jeszcze potrafię.

Nałożyłam codzienne obwarzanki z większą ilością cukru i snułam dzień dalej.

A ty jak myślisz czy bieda czyni człowieka słabym, czy jednak życiowe doświadczenie i spryt są więcej warte niż jakikolwiek dyplom?