Uncategorized

Wyjdę za mąż, ale na pewno nie za tego przystojniaka. Tak, jest świetnym chłopakiem pod każdym względem. Ale nie jest moim. „Znowu mama przyszła ze swoim partnerem i jeszcze z jakimś mężczyzną. Już podpici” — Irina usiadła w kącie za szafką. – I schować się nie ma gdzie, na dworze już śnieg. Mam tego wszystkiego dosyć. Latem skończę dziewiątą klasę i pojadę do miasta. Dostanę się do pedagogicznego kolegium i zostanę nauczycielką. Choć do miasta tylko dziesięć kilometrów, to zamieszkam w internacie”. Mama z gośćmi zajęli kuchnię. Usłyszała bulgotanie, gdy nalewali alkohol, zapach kiełbasy. Dziewczyna mimowolnie przełknęła ślinę. – Poczekaj! – rozległ się głos matki. – Dlaczego się droczysz? – Was jest dwóch… – Jakby pierwszy raz z dwoma – dodał głos Michała, partnera matki. Rozległ się dźwięk spadających naczyń. Szuranie, sapanie. Irina mocniej wtuliła się w kąt. Hałas nagle ucichł. – Słuchaj, Nikita, ona śpi – odezwał się partner matki. – Sam mówiłeś, fajna dziewczyna, a jakoś mnie do niej ciągnie… – Przecież ona ma córkę… – Jaką córkę? – Irkę, jest już duża. Na pewno schowała się w pokoju. – Przyprowadź ją tutaj – rozległ się radosny głos Nikity. – Irka, gdzie jesteś? – do pokoju wszedł partner matki, zobaczył Irinę, uśmiechnął się odpychająco. – Chodź, posiedź z nami! – Tu mi dobrze. – Co się wstydzisz? – Michał próbował objąć dziewczynę. Irina złapała wazon stojący na szafce i z całej siły uderzyła nim w głowę partnera matki. Usłyszano trzask tłuczonego szkła, Irina wyrwała się i wybiegła z pokoju. – Łapcie ją! – wrzasnął Michał. Ale dziewczyna była już przy drzwiach wejściowych. Nie miała czasu się ubrać i wybiegła w samych skarpetkach, starych szortach i koszulce na zewnątrz. Za nią wybiegli mężczyźni. Ulica osiedla była pusta. Gdzie biec wieczorem po śniegu? Za plecami krzyki. W wielkim domu, obok którego biegła, zaszczekał pies. Potem czyjś głos uciszający psa. Irina rzuciła się do bramy i zaczęła pukać. Drzwi otworzył mężczyzna około czterdziestki. – Pomóżcie! – wyszeptała błagalnie. – Wchodź! – pociągnął ją za rękę i zamknął drzwi. – Olek, kto to? – na ganek wyszła kobieta. – Oto, – gospodarz kiwnął na Irinę. – Jacyś mężczyźni ją ścigają. – Szybko do domu! – kobieta złapała Irinę za rękę. – Opowiesz wszystko później. – Irka, wyjdź po dobroci! – krzyknął Michał. – Olek, nie mieszaj się! – krzyknęła gospodyni. – Chodź do środka! Z ulicy dobiegły krzyki, z podwórka szczekał pies. – Trzeba zadzwonić na policję – kobieta sięgnęła po telefon. – Polina, nie trzeba. Sam się tym zajmę. Wygląda na to, że są tutejsi. – Jak zamierzasz z nimi rozmawiać? – Po ludzku. Uspokój dziewczynę! Gospodarz wziął torbę, podszedł do lodówki. Włożył do niej butelkę i kawałek kiełbasy. Na podwórku pogłaskał psa i razem wyszli na ulicę. Michał rzucił się do niego: – Oddawaj Irkę! – Weź to i odejdźcie! – Co tam masz? – otworzył torbę, na twarzy pojawił się uśmiech, kiwnął głową towarzyszowi. – Chodź, Nikita! *** – Tak! Nazywam się Polina Serdeczna – kobieta wstawiła czajnik na kuchenkę. – Siadaj, opowiadaj kto jesteś i co się stało. – Ja Irina, – zaczęła dziewczyna, zęby jej szczękały. – Mieszkam na tej ulicy, ale na samym końcu. – Jesteś córką Kiry? – Tak. – Choć mieszkamy tu krótko, już słyszeliśmy o twojej mamie. Dziewczyna spuściła głowę i rozpłakała się. – Dobrze, już nie płacz! Kobieta podeszła i lekko przytuliła ją do piersi. Ten gest był dla Iriny czymś zupełnie nowym. Ona objęła kobietę i rozpłakała się jeszcze bardziej. – Dobra, dobra! Teraz napijemy się herbaty. Wszedł gospodarz domu: – Wszystko! Wyproszeni. – A z tą pięknością, co zrobimy? – Polina spojrzała na Irinę z uśmiechem. – Myślę, porozmawiamy jutro! Teraz herbata i kąpiel. – Chcesz coś zjeść? – Polina postawiła przed nią kubek herbaty. Znowu się uśmiechnęła. – Widzę, że jesteś głodna. Na stole pojawiły się kanapki i resztki tortu. – Jedz, jedz! – uśmiechnął się gospodarz, patrząc jak dziewczyna patrzy na jedzenie. Więcej Irinie o nic nie wypytywali. I starali się nie zwracać zbytniej uwagi, widząc, jak bardzo się krępuje. Po kolacji Polina zaprowadziła ją do łazienki: – Umyj się, załóż ten szlafrok! *** Irina pragnęła tylko jednego — żeby tej nocy nie wyrzucili jej na ulicę. Jak dobrze leżeć w ciepłej wannie, gdy na dworze taki mróz. Ale trzeba wychodzić, gospodarze czekają. Wyszła. Gospodarze siedzieli na kanapie w pokoju. Dziewczyna uśmiechnęła się nieśmiało: – Dziękuję! – Słuchaj, Irino – zaczęła Polina. – Jak rozumiem, nikt specjalnie cię nie szuka. Do domu wracać nie chcesz. Dziewczyna opuściła głowę. – Jutro musimy wcześnie wyjechać… – Rozumiem – Irina spuściła głowę jeszcze niżej. – Zostaniesz tu sama. Nikomu nie otwieraj drzwi! Na podwórko nikogo nie wpuści nasz Dżek. Rozumiesz? – Tak! – zawołała dziewczyna nie kryjąc emocji. – Może ugotujesz nam barszcz na jutro – mrugnął Olek. – Potrafisz? – Umiem – pospiesznie zapewniła Irina, dalej bała się, że ją wyrzucą. – Dobrze gotuję. I mogę posprzątać cały dom. – Posprzątaj, jeśli nie masz nic przeciwko – zgodziła się Polina Serdeczna. *** Obudziła się razem z gospodarzami. Leżała cicho, wciąż bojąc się, że ją wygonią. Samochód z hałasem ruszył z podwórka. Po chwili w domu zapanowała cisza. Wstała. Umyła się. W kuchni gorący czajnik, na stole chleb, kiełbasa, ser. Na blacie wieprzowe żeberka. Zjadła śniadanie. Posprzątała ze stołu. Wytarła wszystko, umyła podłogę. W korytarzu zobaczyła odkurzacz. Włączyła go i zaczęła odkurzać. Dopiero co go wyłączyła… – Ale co to wszystko ma znaczyć? – rozległ się głos za plecami. Szybko się odwróciła. Wysoki, przystojny chłopak, około osiemnastu lat, w brązowych oczach ciekawość. – Sprzątam – wyszeptała Irina. – A ty kto jesteś? – No, no…, – chłopak pokręcił głową i wyjął telefon z kieszeni: – Mamo, już jestem. A kto to jest? – Synku, niech ta dziewczynka trochę u nas pomieszka. – Mi tam wszystko jedno. Schował telefon do kieszeni. Oceniająco spojrzał na Irinę i ruszył do kuchni. – Zrobić ci herbaty? – zapytała Irina. – Dam sobie radę. *** Irina schowała odkurzacz. Zaczęła wycierać kurz, wsłuchując się w każdy szelest z kuchni. Chłopak zjadł śniadanie, wszedł do łazienki. Wyszedł stamtąd ogolony, pachnący balsamem. – Ej, gospodarzu, daj jeszcze jedną flachę! – rozległ się krzyk z zewnątrz. – Co to ma być? – chłopak podszedł do okna. – Nie otwieraj im! – przestraszona wrzasnęła Irina. Spojrzał na nią z zaciekawieniem, uśmiechnął się i ruszył do drzwi. Irina podbiegła do okna. Przy płocie stali partner matki z kolegą, coś krzyczeli. Irina się przestraszyła. Chłopak wyszedł na zewnątrz. Mężczyźni ruszyli w jego stronę. I nagle… padli obydwaj w śnieg, Irinie wydawało się, że obaj upadli jednocześnie. Chłopak pochylił się nad nimi, coś powiedział. Wstali i z opuszczonymi głowami odeszli w kierunku domu matki. *** Chłopak wrócił. Spojrzał na osłupiałą Irinę. Podszedł: – Co się stało, przestraszyłaś się? Nie kontrolując się, wtuliła się w jego klatkę i pobeczała. – Jak się nazywasz? – zapytał niespodziewanie. – Irina. – Ja jestem Ruslan. Dobra, przestań płakać. Już nie przyjdą. *** Ruslan wszedł na górę do swojego pokoju i nie wychodził do wieczora. Irina ugotowała barszcz. Usiadła w kuchni zamyślona. Oczywiście chciałaby tu zostać, z tymi dobrymi ludźmi, ale rozumiała, że przekroczyła wszelkie granice. Gospodarze wrócili. Polina Serdeczna pokręciła głową widząc porządek. Olek Romanowicz pochwalił barszcz. – Chyba wrócę do domu – powiedziała bezradnie Irina. – Dziękuję wam za wszystko! – Irino, zostań u nas jeszcze kilka dni! – Dziękuję, Polino Serdeczna! Pójdę do domu – powtórzyła dziewczyna. Zrobiła krok w stronę drzwi i zastygła. Od wczoraj chodziła w cudzym szlafroku i kapciach. – Chodź! – gospodyni wzięła ją pod ramię i zaprowadziła do garderoby. Otworzyła szafę. Długo przekładała ubrania. Wyciągnęła dżinsy, sweter, ciepłą sportową kurtkę. – Zakładaj! Jesteśmy prawie w jednym wzroście. – Nie trzeba, naprawdę… – Nie pójdziesz przecież goła. Ubieraj! To tylko rzeczy. Ubrała się. Zerknęła ukradkiem w lustro. Tak ładnych ciuchów nigdy nie miała. W korytarzu gospodyni dała jej czapkę i zimowe buty. – Irina, noś na zdrowie! – Dziękuję, Polino Serdeczna! *** Życie wróciło na swoje tory. Nie całkiem na stare. Mama znalazła pracę na fermie. Jej partner zniknął bez śladu z kolegą. Nadeszła wiosna. Pewnego dnia siedziała w domu nad lekcjami. Ktoś zastukał do furtki. Irina wyjrzała przez okno — nie wierzyła własnym oczom — przy płocie stał Ruslan. Gdy ją zobaczył, kiwnął głową. Że ma wyjść! Ona nie wyszła – ona wyleciała. – Cześć! – uśmiechnął się Ruslan. – Dzień dobry! – Mama cię wzywała. *** I tak weszła do domu, w którym spędziła najszczęśliwszy dzień. – Cześć, Irina! – przywitała ją gospodyni i uściskała. – Dzień dobry, Polino Serdeczna! – Wejdź! Napijemy się herbaty! Gospodyni posadziła ją, nalała herbaty. Sama siadła przy stole. – Mam do ciebie sprawę. Lecimy z mężem na miesiąc do Turcji, – na twarzy pojawił się marzycielski uśmiech. – Syn rzadko bywa w domu. Mogłabyś popilnować domu? Podawać Dżekowi jedzenie, nakarmić kota. Podlewać kwiaty. Mam dużo kwiatów. – Oczywiście, Polino Serdeczna! – Dobrze, – wyciągnęła pieniądze. – Tu masz dwadzieścia tysięcy. – Polino Serdeczna, po co? – Bierz! Nam nic się nie stanie od tego. Chodź, pokażę ci wszystko! Irina starała się zapamiętać rozmieszczenie donic i kwiatów. Gdzie jest karma dla kota, gdzie mięso dla psa. Potem Polina zawołała: – Ruslan! – syn natychmiast wyszedł ze swojej pokoju. – Zapoznaj Irinę z Dżekiem! – Chodź! – chłopak delikatnie położył rękę na jej ramieniu. Wyszli na podwórko, odwiązali Dżeka i poszli na spacer. Całą drogę Ruslan opowiadał o studiach, karate, o biznesie z tatą. A Irina myślała o czymś zupełnie innym. Wyraźnie czuła, że jest między nimi taka sama przepaść, jak między jej matką a rodzicami Ruslana. Tak, są dobrzy, uczynni ludzie, ale to nie bajka o Kopciuszku, tylko życie. „Za dwa miesiące zdaje egzaminy do kolegium, na pewno zda. Będę się uczyć, pracować, walczyć — zostanę kimś. Wyjdę za mąż, ale na pewno nie za tego przystojniaka. Tak, jest świetny pod każdym względem. Ale nie jest mój! Jestem wdzięczna Polinie Serdecznej za ubrania i te dwadzieścia tysięcy. Przynajmniej będę miała na początek w mieście.” We własnym sercu Irina poczuła, że właśnie w tej chwili skończyło się jej trudne dzieciństwo. I zaczyna się dorosłe życie – nie mniej trudne, ale zależne tylko od niej. Doszli do domu. Irina pogłaskała Dżeka, uśmiechnęła się do Ruslana i wróciła do siebie. Jutro zaczyna się jej praca w tym domu. Tylko praca – i nic więcej!