Uncategorized

Wyjdę za mąż, ale na pewno nie za tego przystojniaka. Tak, jest wspaniałym chłopakiem pod każdym względem. Ale to nie mój typ „Znowu mama przyszła ze swoim partnerem i jeszcze z jakimś facetem. Już dobrze podpici” – Irina usiadła w kącie za komodą. – I nie mam się gdzie schować, na dworze już śnieg leży. Mam tego wszystkiego dosyć. W lecie skończę dziewięć klas i pojadę do miasta. Zdam do kolegium nauczycielskiego i zostanę nauczycielką. Do miasta jest tylko dziesięć kilometrów, ale zamieszkam w internacie”. Mama i goście rozsiedli się w kuchni. Słychać było bulgot, gdy nalewali coś do szklanek, poczuła zapach kiełbasy. Dziewczyna mimowolnie przełknęła ślinę. – Poczekaj, ty! – zawołała mama. – Co się wygłupiasz? – Was jest dwóch… – Jakby pierwszy raz z dwoma, – odezwał się Michał, partner mamy. Rozległ się brzęk tłuczonego szkła. Szuranie, pochrząkiwanie. Irina mocniej wcisnęła się w kąt. Nagle hałas ustał. – Słuchaj, Nikita, ona śpi, – odezwał się partner mamy. – Mówiłeś, że fajna dziewczyna, a ja coś mam do niej… – Ale ona ma córkę… – Jaką córkę? – Irka, jest już duża. Pewnie schowała się w pokoju. – Przyprowadź ją tutaj! – ucieszył się Nikita. – Irka! Gdzie jesteś? – partner mamy wszedł do pokoju, zobaczył Irinę i uśmiechnął się nieprzyjemnie. – Dawaj, posiedź z nami! – Tu mi dobrze. – Co się wstydzisz? – Michał próbował ją objąć. Irina chwyciła wazę stojącą na komodzie i uderzyła nią w głowę partnera mamy. Rozległ się brzęk rozbitego szkła. Wyrwała się i wybiegła z pokoju. – Łap ją! – ryknął Michał. Ale dziewczyna była już przy drzwiach. Nie miała czasu się ubrać, wyskoczyła na dwór w samych skarpetkach, starych szortach i podkoszulku. Za nią wybiegli mężczyźni. Wieczorna ulica była pusta. Gdzie biec w śniegu? Za plecami krzyki. W dużym domu, obok którego przebiegała, szczeknął pies. Potem głos, który zgromił psa. Irina podbiegła do bramy i zaczęła walić w drzwi. Otworzył je mężczyzna około czterdziestki. – Pomóż mi! – wyszeptała błagalnie, patrząc mu w oczy. – Wejdź! – pociągnął ją do środka i zamknął drzwi. – Olek, kto tam? – na ganek wyszła kobieta. – Ta dziewczyna, uciekają za nią jacyś mężczyźni – wyjaśnił gospodarz. – Szybko do domu! – kobieta chwyciła Irinę za rękę. – Tam nam wszystko opowiesz. – Irka, wyłaź po dobroci! – niósł się głos Michała. – Olek, nie wdawaj się w to! Wejdź do środka! – zawołała gospodyni. Z zewnątrz dochodziły krzyki, z podwórza szczekał pies. – Trzeba zadzwonić na policję – stwierdziła kobieta, wyciągając komórkę. – Polina, nie trzeba. Sam załatwię. Wyglądają na miejscowych. – No ale jak zamierzasz? – Po dobroci. Uspokój dziewczynę. Gospodarz wyjął reklamówkę, podszedł do lodówki, włożył do niej butelkę i kawał kiełbasy. Pogłaskał psa na podwórku i wyszedł z nim na ulicę. Podbiegł do niego Michał: – Oddaj Irkę! – Tu masz i idźcie! Michał zajrzał do torby, uśmiechnął się i kiwnął na kumpla. *** – Mam na imię Polina Sergiejewna – kobieta postawiła czajnik na gazie. – Siadaj, opowiadaj, kim jesteś i co się stało. – Jestem Irina, – zaczęła dziewczyna, trzęsąc się. – Mieszkam na tej ulicy, na samym końcu. – Jesteś córką Kiry? – Tak. – Mieszkamy tu od niedawna, ale o twojej matce już słyszałam… Dziewczyna schyliła głowę i rozpłakała się. – No już, nie płacz! Kobieta podeszła i przytuliła ją. Irina objęła ją i płakała jeszcze mocniej. – Dobrze już! Zaraz napijemy się herbaty. Gospodarz wszedł do kuchni: – Odstraszyłem ich. – I co z tą ślicznotką zrobimy? – Polina wskazała na Irinę i lekko się uśmiechnęła. – Jutro pogadamy! Teraz pijemy herbatę i do kąpieli z nią! – Chcesz jeść? – Polina postawiła przed Iriną kubek herbaty i się uśmiechnęła. – Widzę, że chcesz. Na stole pojawiły się kanapki i resztki tortu. – Jedz śmiało! – dodał gospodarz, widząc jej głodne spojrzenie. Potem już jej nie wypytywali. Starali się też nie zwracać uwagi, widząc, jaka jest skrępowana. Po kolacji Polina zaprowadziła ją do łazienki: – Umyj się, załóż ten szlafrok! *** Irina marzyła tylko o jednym – żeby dziś jej nie wyrzucili na śnieg. Jak miło leżeć w ciepłej kąpieli, podczas gdy na dworze taki mróz. Ale trzeba wychodzić, gospodarze czekają. Kiedy wyszła, gospodarz z żoną siedzieli w pokoju na kanapie. Irina uśmiechnęła się nieśmiało: – Dziękuję! – Posłuchaj Irino – zaczęła gospodyni. – Rozumiem, że nikt cię nie będzie szukać. Do domu wracać nie chcesz. Dziewczyna spuściła głowę. – Jutro rano musimy wyjechać… – Rozumiem – pochyliła się jeszcze niżej. – Zostaniesz sama. Nikomu nie otwieraj drzwi! Na podwórku nasz Jack nikogo nie wpuści. Zrozumiano? – Tak! – zawołała bez zastanowienia. – Jak będziesz chciała, możesz ugotować barszcz – mrugnął Olek. – Umiesz? – Umiem – zapewniła Irina, nadal bojąc się, że ją wyrzucą. – Dobrze gotuję. I posprzątać też mogę. – Sprzątnij na dole, jeśli nie będzie ci ciężko – zgodziła się Polina Sergiejewna. *** Irina obudziła się razem z gospodarzami. Chwilę leżała w łóżku, wciąż bojąc się, że ją wyrzucą. Słychać było samochód na podwórku. Potem wszystko ucichło. Wstała. Umyła się. W kuchni gorący czajnik, na stole chleb, kiełbasa, ser. Na blacie wieprzowe żeberka. Zjadła śniadanie, sprzątnęła ze stołu, powycierała wszystko, umyła podłogę. W korytarzu zobaczyła odkurzacz. Włączyła i zaczęła odkurzać. Gdy skończyła… – Co to wszystko ma znaczyć? – odezwał się głos za plecami. Obróciła się gwałtownie. Przed nią stał wysoki, przystojny chłopak około osiemnastki, w oczach figlarny błysk. – Sprzątam, – wymamrotała Irina. – A pan to kto? – Hm… – pokręcił głową i wyjął telefon z kieszeni. – Mamo, jestem w domu. A kto to jest? – Synek, niech ta dziewczynka trochę u nas pomieszka. – Mi to obojętnie. Schował telefon do kieszeni. Zmierzył Irinę od stóp do głów, po czym poszedł do kuchni. – Zrobić panu herbatę? – spytała nieśmiało. – Poradzę sobie. *** Irina schowała odkurzacz, zaczęła wycierać kurz, nasłuchując dźwięków z kuchni. Chłopak zjadł śniadanie, wszedł do łazienki. Wyszedł ogolony, pachnący wodą kolońską. – Ej, gospodarzu, daj jeszcze butelkę! – z ulicy dało się słyszeć krzyk. – Co to znowu? – chłopak podszedł do okna. – Nie otwieraj im! – krzyknęła przerażona Irina. Spojrzał na nią z ciekawością, w dziwny sposób się uśmiechnął i poszedł do wyjścia. Dziewczyna podbiegła do okna. Przy płocie stali partner mamy z kolegą, coś krzyczeli. Irinie zrobiło się strasznie. Chłopak wyszedł na podwórko. Tamci rzucili się na niego. Ale… obaj nagle padli w śnieg – dziewczynie zdawało się, że jednocześnie. Chłopak się nad nimi pochylił, coś powiedział. Wstali i z opuszczonymi głowami ruszyli do domu matki. *** Chłopak wrócił. Jego spojrzenie zatrzymało się na zamarłej dziewczynie. Podszedł: – Przestraszyłaś się? Irina nie kontrolując się, wtuliła się w jego pierś i rozpłakała. – Jak masz na imię? – zapytał. – Irina. – Ja jestem Ruslan. Przestań płakać. Już nie wrócą. *** Ruslan poszedł na górę do swojego pokoju i nie wychodził do wieczora. Irina ugotowała barszcz. Usiadła przy stole, zamyśliła się. Oczywiście chciała tu zostać, z tymi dobrymi ludźmi, ale wiedziała, że przekroczyła już granicę przyzwoitości. Wrócili gospodarze. Polina Sergiejewna ze zdziwieniem pokiwała głową, podziwiając porządek. Olek Romianowicz docenił barszcz. – Chyba pójdę do domu – stwierdziła Irina. – Dziękuję za wszystko! – Irina, zostań jeszcze parę dni u nas! – Dziękuję, Polina Sergiejewna, pójdę do domu – powtórzyła. Ruszyła w stronę drzwi i znieruchomiała. Od wczoraj chodziła po domu w cudzym szlafroku i kapciach. – Chodź! – gospodyni wzięła ją pod ramię i zaprowadziła do salonu. Otworzyła szafę. Długo przeglądała ubrania. Wyciągnęła jeansy, sweter, ciepłą sportową kurtkę. – Przebieraj się! Jesteśmy w podobnym rozmiarze. – Nie trzeba… – Nie wrócisz do domu w samym szlafroku. Przebieraj się! Od tego nie zbiednieję. Założyła ubrania. Po cichu zerknęła w lustro. Tak ładnie ubrana nie była nigdy. W korytarzu gospodyni dała jej czapkę i zimowe buty. – Irina, noś w zdrowiu! – Dziękuję, Polina Sergiejewna! *** Życie wróciło na stare tory. Nie do końca stare. Mama zaczęła pracę na fermie. Jej partner zniknął z kolegą. Nadeszła wiosna. Tego dnia Irina siedziała nad lekcjami, gdy ktoś zapukał do furtki. Spojrzała przez okno – to był Ruslan. Kiedy zobaczył ją, kiwnął głową. Wyjdź! Nie wybiegła – wyleciała. – Cześć! – uśmiechnął się Ruslan. – Witam! – Mama chciała, żebym cię zawołał. *** I znowu weszła do tego domu, w którym przeżyła taki szczęśliwy dzień. – Cześć, Irina! – powitała ją gospodyni i objęła przy drzwiach. – Dzień dobry, Polina Sergiejewna! – Wejdź! Napijemy się herbaty! Gospodyni posadziła ją, nalała herbatę. Sama usiadła przy stole. – Mam do ciebie sprawę. Z mężem lecimy na miesiąc do Turcji – rozmarzyła się. – Syn rzadko bywa w domu. Mogłabyś przypilnować domu? Jacka trzeba nakarmić, kota też. Podlewać kwiaty. Mam ich dużo. – Oczywiście, Polina Sergiejewna! – Dobrze – wyjąła pieniądze. – Oto dwadzieścia tysięcy. – Polina Sergiejewna, po co? – Weź, nie zbiedniejemy! Chodź, wszystko ci pokażę. Irina uważnie zapamiętywała, gdzie stoją doniczki i kwiaty, gdzie karmę dla kota i mięso dla psa. Potem Polina Sergiejewna nagle zawołała: – Ruslan! – syn wyszedł z pokoju. – Zapoznaj Irinę z Jackiem! – Chodź! – chłopak lekko położył rękę na jej ramieniu. Wyszli na podwórko, odwiązali Jacka i poszli na spacer. Całą drogę Ruslan opowiadał o studiach na uniwersytecie, o karate, o firmie, którą prowadzi z ojcem. A Irina myślała o czymś zupełnie innym. Dobrze wiedziała, że dzieli ją od Ruslana przepaść – jak jej mamę od rodziców Ruslana. Są dobrzy, serdeczni ludzie, ale to nie bajka o Kopciuszku, tylko życie. „Za dwa miesiące zdam egzaminy do kolegium, muszę zdać. Będę się uczyć, pracować, radzić sobie, ale zostanę kimś. Wyjdę za mąż, ale na pewno nie za tego przystojniaka. Tak, jest cudowny pod każdym względem. Ale nie mój! Jestem wdzięczna Polinie Sergiejewnej za ubrania i dwadzieścia tysięcy. Przynajmniej przez jakiś czas w mieście sobie poradzę”. Gdzieś w głębi duszy ta dziewczyna poczuła, że właśnie w tym momencie skończyło się jej ciężkie dzieciństwo, a zaczyna dorosłe życie – również niełatwe, w którym wszystko zależy od niej samej. Doszli do domu. Irina pogłaskała Jacka, uśmiechnęła się do Ruslana i wróciła do siebie. Jutro zacznie pracę w tym domu. Tylko pracę – i nic więcej!