Wizyta ciotki, żona we łzach – czyli jak niespodziewani krewni potrafią odmienić spokojne życie Roberta i wywrócić cały dom do góry nogami

W dawnych latach, w czasach gdy życie płynęło wolniej, obudzony zostałem dźwiękiem dzwonka do drzwi. Z drugiej strony łóżka budziła się już moja żona. Pogładziłem ją łagodnie po ramieniu:
Kochana, nie wstawaj, ja otworzę.
Ruszyłem do drzwi, mrucząc pod nosem:
Kto to może być o tak późnej porze?

Otworzyłem i ujrzałem w progu moją ciocię Gertrudę z wielką torbą w ręku. Za nią, lekko przygarbiony, stał jej mąż, wujek Stanisław, nerwowo przestępując z nogi na nogę.

Mój kochany siostrzeńcze! wykrzyknęła Gertruda, obejmując mnie niemal duszącym uściskiem. Nawet się nie cieszysz, że ciocię widzisz? Chodź, przytul ciocię!
Koniec z błogim spokojem! pomyślałem ze smutkiem, taszcząc ciężką torbę w głąb korytarza.

Noc minęła całkowicie w nieładzie. Gertruda za nic nie chciała spać na kanapie uznała ją za wyjątkowo niewygodną. Uznała, że pewnie sam będę musiał położyć ją spać.

Moja żona, Róża, przez cały ten czas była w szoku. Nie minęła godzina od przyjazdu ciotki, a mieszkanie już wyglądało, jakby przeszło przez nie tornado. Na koniec wszyscy poszli spać: ciocia z wujkiem zajęli łóżko małżeńskie, ja z żoną musieliśmy zadowolić się kanapą.

Jak sądzisz, długo tu zostaną? wyszeptała Róża, kiedy podała mi śniadanie.
Nie mam pojęcia. Spytam, jak wrócę z pracy odparłem.

Słuchała potem z napięciem głośnego chrapania dobiegającego z sypialni.
Robert, ja się ich boję. Może wrócisz dziś wcześniej?
Postaram się uśmiechnąłem się blado i wyszedłem z mieszkania.

Po powrocie z pracy zastałem wystawnie nakryty stół.
Wejdź, siostrzeńcze, dziś świętujemy nasze rodzinne spotkanie! zawołała ciocia Gertruda z kuchni.
Róża przybiegła i szeptem rzuciła:
Jak dobrze, że wróciłeś!

Usiedliśmy do stołu.
Ciociu, a długo już zamierzacie zostać? zagadnąłem ostrożnie.
Już nas wyrzucasz? Słyszysz, Staś, chyba się nas tu wcale nie cieszą mruknęła Gertruda do Stanisława.

Ciociu, nie o to chodzi! Możecie zostać, ile chcecie! zapewniłem zdezorientowany.
Robert, zostaniemy z wami na zawsze! Sprzedaliśmy mieszkanie, nie mamy już nikogo. Jesteście naszą jedyną rodziną. Przecież nie wyrzucisz własnej ciotki na bruk? Przetrwasz z nami te kilka lat, co nam zostało? Gertruda teatralnie otarła łzę z oka.

Szczęka mi opadła, a Róża rozpłakała się i wybiegła z pokoju. Zapanowała kłopotliwa cisza. Wujek Stanisław spokojnie kończył swą sałatkę.

I co ty taki milczący jesteś? wyrwała się Gertruda do męża. Znasz się tylko na jedzeniu. Może byś choć raz odezwał się w rodzinie!
Kochana, masz zupełną rację wymamrotał posłusznie Stanisław.

Ty to zawsze taki mazgaj westchnęła ciotka z rezygnacją. Całe życie wszystko załatwiam ja, a on się tylko zgadza. Co to za chłop? zwróciła się do mnie. Szczęśliwy jesteś?
Możecie zostać, ile chcecie! wydusiłem, słysząc ponowny szloch żony zza drzwi.

Złapałem widelec bez większego entuzjazmu, podczas gdy ciotka z wujkiem pałaszowali posiłek z takim zapałem, że aż uszy mi pękały.

Gdy Gertruda zjadła już do syta, odchyliła się na krześle:
Ale się najadłam. Robert, przecież tylko żartowałam. Przyjechaliśmy na wizytę lekarską, zostaniemy pewnie trzy dni. A tobie należy się uznanie byłeś blady jak ściana, ale rodziny nie zapominasz. Po mojej śmierci dostaniesz mieszkanie nie mamy własnych dzieci, tylko ty jesteś moim spadkobiercą.

Kamień spadł mi z serca, odpowiedziałem więc odetchnąwszy z ulgą:
Oby ciociu sto lat życia! Przez te parę dni żona zamieniła się jednak niemal w dziecko: płakała, bo nie umiała dogodzić ciotce zupa niedobra, kotlety za twarde, pranie źle zrobione, podłoga za kiepsko umyta.

Przy pożegnaniu Gertruda szepnęła mi do ucha:
I po co tę płaczliwą żonę sobie wybrałeś? Może w ciąży? Cały czas szlocha.

Gdy drzwi się zamknęły za rodziną, Róża zaczęła tańczyć z radości:
Może już nigdy nie wrócą! zawołała z nadzieją.
Nic nie mogę powiedzieć. Mam wrażenie, że ciocia tu się zadomowiła!
Ja już dłużej nie wytrzymam! jęknęła.

Nagle dzwonek zadźwięczał ponownie.

To znowu oni?! podskoczyłem, lecz gdy spojrzałem, to był tylko budzik Uśmiechnąłem się, bo czekał mnie piękny dzień.