Gdy Patryk wrócił z pracy, nie zastał Przystojniaka – wzruszająca historia młodego programisty z Warszawy, jego walka o schorowanego kota i trudny wybór między miłością do zwierzaka a związkiem z bezwzględną dziewczyną

Gdy wrócił z roboty, kota nie było.

Patryk był typowym warszawiakiem porządny chłopak, zero nałogów, nawet papierosa nie tknął. Na swoje dwudzieste piąte urodziny rodzice postanowili go zaskoczyć podarowali mu mieszkanie! No, wiadomo jak to dali dołożyli się do wkładu na kredyt hipoteczny, a potem sam musiał co miesiąc przelewać złotóweczki do banku. Ale ważne, że miał swoje cztery ściany i święty spokój. Pracował jako programista, raczej stronił od ludzi, cenił ciszę, miewał kontakt wyłącznie z komputerem i kawą.

Po jakimś czasie zaczął mu doskwierać brak towarzystwa. Postanowił więc przygarnąć kota. W schronisku wypatrzył futrzaka z krzywymi przednimi łapkami. Okazało się, że nikt go nie chciał poprzedni właściciele planowali go uśpić. Patryk nie mógł na to pozwolić zabrał go do domu i ochrzcił imieniem Feluś. Od tej pory Feluś czekał wiernie na Patryka na wycieraczce, gotów na kolejną porcję głasków i chrupków.

Po paru miesiącach Patryk poznał w pracy dziewczynę. Była przedsiębiorcza, energiczna i bardzo polska na imię miała Bogna, co pewnie już samo w sobie mówiło wiele. Szybko przypasowała mu do gustu, a jeszcze szybciej wprowadziła się do jego mieszkania i w życie. Niestety, Feluś nie wzbudził jej sympatii. Bogna postanowiła, że kot jej przeszkadza a najlepiej by było, gdyby zniknął. Patryk był jednak uparty jak typowy Ślązak kategorycznie odmówił oddania Felka.

Bogna nie odpuszczała, codziennie narzekała. Tłumaczyła, że Feluś psuje im reputację, bo goście dziwnie patrzą na takiego pokracznego zwierzaka. Patryk był rozdarty kochał i kota, i Bognę. Rodzice Patrka też nie byli zachwyceni ich zdaniem Bogna była zbyt pyskata i mało taktowna. Prosili syna, żeby się nie spieszył ze ślubem i rozejrzał się jeszcze trochę po świecie.

Najgorzej było, kiedy rodzina Bogny przyjechała w odwiedziny. Ojciec Bogny wszedł do przedpokoju, zobaczył Felka i parsknął śmiechem: Co to za cudak?! Feluś od razu stał się bohaterem wieczoru. Bogna z ojcem wymyślali coraz to zabawniejsze kierunki emigracji dla kota a matka Bogny chichotała z boku. Patryk próbował bronić Felusia, ale to tylko rozbawiło gości jeszcze bardziej.

I tak, pewnego dnia, gdy Patryk wrócił do domu po długiej zmianie, Felusia nie było. Zapytał Bognę, gdzie podział się kot, a ta po prostu odparła, że zaprowadziła go do weterynarza i już tam został na wieczność. Patryk rzucił wszystko, pobiegł po Warszawie, szukał Felusia przez pięć godzin. W końcu znalazł go w schronisku, gdzie mruczał cichutko, szczęśliwy, że pan go odnalazł.

Wróciwszy do domu, Patryk kazał Bognie się spakować. Nie było litości, nie było sentymentów kot był ważniejszy niż pretensje i narzekania. Bogna w milczeniu spakowała walizki, urażona, nie mogąc pojąć, że jej miejsce w sercu Patryka przegrało z Felkiem.

Tak oto Feluś i Patryk żyją sobie razem, chłopak wraca z pracy a kot czeka na wycieraczce. Czasem tylko kot spojrzy na drzwi, jakby się upewniał, że jego miejsce jest pewne bo nigdy nie wiadomo, skąd znowu pojawi się kolejna BognaWiedzieli już obaj, że w tym domu nikt więcej nie odeśle Kota bez słowa wyjaśnienia bo prawdziwa przyjaźń nie pyta o krzywe łapki ani o powód mruczenia. Patryk i Feluś spędzali wieczory przy blasku monitora i aromacie kawy, na zmianę rozmyślając o życiu, które może i nie zawsze jest idealne, ale czasem wystarczy szczery futrzany ogon machający z radości, by wszystko wracało na swoje miejsce.

Kiedy sąsiedzi pytali Patryka, czemu mieszka sam, zawsze odpowiadał z uśmiechem: Nie jestem sam mam Felusia. A Feluś, choć pokraczny, mruczał wtedy głośniej, jakby chciał pokazać całemu blokowi, że odnalazł swoje szczęście.

Bo czasem wśród miliona spraw do załatwienia i niezliczonych ludzkich oczekiwań wystarczy jedna bezgraniczna i nieoczywista lojalność, żeby dom znów stał się domem.