5 mieszkań w naszej rodzinie, a mimo wszystko musimy wynajmować – polskie realia i rodzinne podejście do pomocy dzieciom

Jestem już tak przyzwyczajona do naszej sytuacji, że nic nie jest mnie w stanie zaskoczyć. Postaram się opowiedzieć, w jaki sposób w naszej rodzinie mamy aż pięć mieszkań, a i tak musimy wynajmować własne lokum.

Rodzice mojego męża pani Irena i pan Stanisław mieszkają we własnym pięknym mieszkaniu na warszawskiej Pradze. Poza tym posiadają dwa inne mieszkania jedno na Mokotowie, drugie na Ursynowie, które wynajmują obcym ludziom. Zawsze mówią nam z uśmiechem, że sami na to wszystko zapracowali i oczekują, że my również zadbamy o siebie, tak jak oni kiedyś. Nie chcą zrozumieć, jak bardzo zmieniły się teraz czasy przecież kiedyś mieszkanie od państwa albo zakładowe, na przykład z FSO czy Huty Warszawa, dawało poczucie stabilizacji. Teraz, gdy wszystko jest prywatne, łatwo nie jest młodzi muszą całe lata wynajmować, zanim odłożą na własne.

Moi rodzice, Teresa i Zbigniew, wcale nie są od nich lepsi. Po śmierci babci, ciocia Halina przekazała mi jej mieszkanie w Krakowie, ale byłam wtedy dzieckiem, a rodzice zdecydowali, że będą wynajmować je, dopóki nie ukończę osiemnastu lat. Teraz jestem dorosła, ale mama już tak się przyzwyczaiła do tego miesięcznego przelewu, że nawet nie myśli o tym, żeby mi mieszkanie oddać na własność. Miesięczny czynsz 2500 złotych co miesiąc działa jak magnes.

Od kilku lat z mężem, Adamem, wynajmujemy malutką kawalerkę na Woli, która pochłania większość naszych pieniędzy. Czasami ledwie starczało nam na podstawowe zakupy w Biedronce, a na przyjemności czy owoce nie miałam już szans. Teraz jestem na urlopie macierzyńskim z naszą córeczką Jagną. Moja pensja nigdy nie była wysoka, a mąż haruje na dwóch etatach pracuje w straży miejskiej i dorabia jako kierowca. Niestety, wykształcenia wyższego nie ma, bo zaraz po technikum poszedł do wojska, potem się poznaliśmy i nie było już czasu na studia.

Najbardziej irytujące jest jednak to, że moja mama co tydzień prosi mnie, abym wybrała jej nową sukienkę w galerii, podczas gdy ja ledwo mogę sobie pozwolić na witaminy i świeże jabłka. Ciągle powtarza, że musimy być samodzielni i powinniśmy im pomagać, bo marzy im się podróż do Włoch czy Hiszpanii.

Nie mogę pogodzić się z taką postawą naszych rodziców. Mają wszystkiego pod dostatkiem mieszkania, wygodne życie a my się męczymy. Rozumiem, że nie muszą odbierać sobie od ust, żeby nam pomagać, ale jeśli mogą dlaczego tego nie robią? Zupełnie nie pojmuję takiego podejścia do własnych dzieci i wiem, że ja nigdy nie będę taka wobec mojej Jagny dam jej wszystko, co będzie mogła dostać, a jeśli trzeba, nawet więcej.

Znajomi powtarzają nam, że kiedyś wszystko do nas wróci mieszkania, majątek bo przecież odziedziczymy je po rodzicach. Ale ja szczerze mówiąc, jestem już tak zniechęcona, że nie mam ochoty nawet myśleć o tych mieszkaniach. Niech robią z nimi co chcą zabiorą je, jeśli mogą, ze sobą na drugi świat.

Patrząc na to wszystko, nauczyłam się, że pieniądze i majątek nigdy nie zastąpią wsparcia i zrozumienia bliskich. Najważniejsze jest serce i troska, którą sobie okazujemy bo dom to nie tylko ściany, ale ludzie, którzy w nim są.