Ty nie kochasz go, a nam przecież było dobrze – może spróbujemy zacząć wszystko od nowa, co Ty na to?

Ty go nie kochasz, a my mieliśmy dobrze, może dajmy sobie jeszcze jedną szansę, co?

Rozwiedliśmy się trzy lata temu, wszystko odbyło się po polsku: spokojnie, z kulturą, bez awantur, bez rzucania talerzami ani przekleństw (nawet sąsiadka z dołu była rozczarowana brakiem dram). W pozwie rozwodowym wpisaliśmy: rozbieżność charakterów, chociaż każdy, kto znał Roberta, wiedział, że to w zasadzie oznacza: Robert wiecznie się spóźniał, a ja wiecznie byłam zła. Nasza córka, Alina, początkowo uznała, że tata po prostu wyjechał w delegację do Warszawy, bo mama i tata trochę się pokłócili.

Weekendami Robert przyjeżdżał do Krakowa, zabierał Alinę do zoo albo na lody do Nowej Huty (bo podobno tam największe gałki). Po powrocie siadałyśmy razem do kolacji bigos, pierogi, wszystko jak należy Alina żegnała się z tatą tak długo, że wystarczyło, by przejechała połowa tramwajów w mieście, a ona i tak stała przy oknie, wypatrując Roberta.

Tydzień temu Alina skończyła sześć lat. Przez ostatni rok kontaktowała się z ojcem okazjonalnie, właściwie rzadziej niż PKP jeździ na czas. Powody były dwa. Po pierwsze, Robert poznał inną nie było już weekendowego monopolu na Alinę, po drugie, ja również nie narzekałam na samotność: spotykałam się z Alanem. Poznaliśmy się w Puszczy Białowieskiej na wyjeździe z grupą. Alan zatrzymał się przy żubrze, ja przy krzakach, oboje zgubiliśmy wycieczkę, potem znaleźliśmy przewodnika, wymieniliśmy numery, a reszta potoczyła się jak w tradycyjnym polskim filmie: powoli i z nutką absurdu.

Alan przy Robercie to typ, który nie krzyczy, nie szarpie, nie obiecuje pierogów z serem na piątek, jeśli nie ma ich w lodówce. Zawsze punktualny, solidny jak polska cegła jak mówi, że będzie o szóstej, to jest o szóstej, nie o ósmej. Z Robertem? No cóż, mogłam czekać w szpilkach na mrozie aż wróci z pracy czasem wracał, czasem nie. Pewnie dlatego nasz rozwód poszedł tak sprawnie, jak wakacyjny grill w ogródku u teściowej.

Na urodziny Aliny miał przyjść i Alan, i Robert. Całą noc śniłam, jak wybrnę z tej sytuacji, żeby nie skończyła się sceną jak z polskiego serialu: trochę napięcia, trochę wzruszenia, dużo zupy. Alina czekała na tatę, Alan był jej dobrym kolegą i wszyscy grzecznie się zapowiadało.

Goście przyszli z zegarmistrzowską precyzją, tylko Robert jak zwykle dwadzieścia minut po czasie, pod pretekstem korków na obwodnicy. Alina wybłagała, żeby zaczekać na tatę z tortem, więc czas wypełniłam wspominaniem starych czasów i plotkami o sąsiadach.

W końcu pojawił się Robert! Z wielkim prezentem w kolorowej torbie (klasyka) i kwiatami dla mnie jakby wrócił z misji dyplomatycznej. Alan przywitał się elegancko, a Robert, jakbyśmy wcale nie byli po rozwodzie, natychmiast stał się gospodarzem: usadzał gości, nalewał kompot, rozstawiał sztućce, organizował towarzystwo. No cóż, ktoś musi wziąć sprawy w swoje ręce, prawda?

Alina była przy tacie jak cień. Alan robił dobrą minę do złej gry, popijał sok i co chwilę pytał, jak przygotowałam piernik. Chciałam trochę więcej uwagi mu poświęcić, ale Robert zdominował całe towarzystwo jak Generał w wojsku.

Po godzinie Alan delikatnie się pożegnał, tłumacząc, że pilnie musi popracować w domu. Może i tak było, może uratował się od katastrofy rodzinnej.

Ledwo Alan wyszedł, Robert rozluźnił się, zdjął marynarkę, poczuł się jak na własnej stancji. Gdy poszłam do kuchni po sernik, powiedziałam, żeby trochę ostudził entuzjazm, na co on z powagą rzucił:

Ty go nawet nie kochasz, a nam przecież było dobrze! Co byś powiedziała, żeby spróbować od nowa?

Trochę mnie zatkało. Przez chwilę zastanawiałam się, czy nie pomyliłam świąt, ale potem spokojnie odpowiedziałam:

Nie, Robercie, nie chcę. Nasze życie razem jest już historią. Łączy nas tylko Alina i niech tak zostanie. Dziękuję za troskę, za to, że na nią czekasz, ale ja nie czekam już na Ciebie. Zwłaszcza odkąd pojawiła się u Ciebie nowa miłość.

To tylko dla ciała, nie dla serca! Nie spędzę z nią życia

Tym bardziej poszukaj kogoś, z kim chcesz mieć prawdziwy związek. Nie komplikuj spraw bardziej niż stary dowód osobisty.

Goście zaczęli się rozchodzić: ciotka do Stalowej Woli, kuzyn do Poznania, a Robert został jako ostatni pomagał mi w kuchni, zmywał naczynia, kładł Alinę spać, jakby czekał na cud. Myślał, że poproszę, by został na noc. Kiedy zrozumiał, że nie padnie pytanie rodem z telenoweli, poprosił o zimny kompot, podziękował za rozmowę, pocałował mnie w policzek i wyszedł w ciemną noc Krakowa.

Zadzwoniłam do Alana, zapytałam: Może jutro razem na piknik do Ojcowa? Alan ucieszył się jak dziecko na pierwszy śnieg, rzucił, że wszystko może przełożyć, przyjedzie po nas punkt dziewiąta.

O dziewiątej rozległ się dzwonek do drzwi, Alina wykrzyknęła: Hurra! Urodziny trwają!. Cała trójka spędziła wspaniały dzień w parku było dużo świeżego powietrza, trochę kiełbasy z grilla, dużo śmiechu. Po powrocie do domu zapytałam córkę:

Alina, a co byś powiedziała, gdyby Alan z nami zamieszkał?

Zamyśliła się, spojrzała na mnie poważnie jak dorosła i powiedziała:

Ty zawsze go wyczekujesz, a tak będzie z nami codziennie

I jak tu się nie uśmiechnąć.